روزنامه هفت صبح، گروه تلویزیون | جشنواره فیلم فجر یکی از خاصترین دوران خود را تجربه میکند. امسال به دلیل خطرهای ناشی از ویروس کرونا، برپایی سیونهمین دوره با اماواگر همراه بود و در نهایت تصمیم بر این شد تا با تغییر در شیوهها برگزار شود. در چنین شرایطی برنامههای پرتعداد سینمایی تلویزیون روی آنتن هستند که نتیجه آن عادیانگاری کرونا و تشویق به حضور مردم به حضور در جشنواره است.
*** مورد اول| یک جشنواره پرماجرا
در اینکه مسئولان جشنواره فیلم فجر تلاش میکنند سالنها با کمترین خطر به فعالیت بپردازند، شکی نیست. بااینهمه کسی نمیتواند سلامتی شرکتکنندهها را به طور قطع تضمین کند. حضور در فضای بسته، حتی با وجود فاصلهگذاری و استفاده از ماسک، باز هم تضمینی برای فرار از کرونا نیست. آیا میتوان ترس و دلهره برای حضور در چنین محفلی را رد کرد؟! تلویزیون با علم به این موضوع بدیهی، چندین برنامه سینمایی ساخته است و تنور جشنواره فجر را داغتر میکند.
*** مورد دوم| برنامههای پرتعداد سینمایی
حتی اگر کرونا نمیبود، جشنواره فجر کشش اینهمه برنامه سینمایی را نداشت. سه سال پیش در گزارشی مفصل به معضل تعدد برنامههای سینمایی در ایام جشنواره فجر پرداختیم. حالا که اوضاع خاصتر شده، لزوم کاهش این برنامهها بیش از پیش احساس میشود. تلویزیون اما با برنامههای هفت، نقد سینما، سینمایش و چهلتیکه به استقبال جشنواره رفته است.
تازه، برنامهای مثل شهرفرنگ هم هست و بخشهای خبری نیز به جشنواره میپردازند. آیا مسئولان تلویزیون به این فکر نکردهاند که در سال کرونازده، اینهمه برنامه فقط مخاطب را برای فیلمدیدن و رفتن در یک محفل تشویق میکند؟ وانگهی، واقعا ۱۶ فیلم ظرفیت اینهمه نقد و بررسی و گفتوگو دارند؟ یک سوال دیگر: مگر مخاطب جشنواره فجر در شرایط عادی چقدر است؟
حالا که کرونا مانع از پر شدن سالنها شده، چند نفر علاقه دارند هر شب نقد فلان فیلم و صحبتهای فلان کارگردان را بشنوند؟ اصلا این حرفها برای مخاطب ملموس است؟ این برنامهها کارکرد زیادی ندارند جز اینکه آنتن برای ساعاتی پر میشود.
*** مورد سوم| هشدارهای ستاد کرونا
در روز اول جشنواره، تصاویر کاج جشنواره، نگرانیها را دوچندان کرد تا جایی که علیرضا وهابزاده از یک تخلف آشکار گفت. سخنگوی ملی کرونا هم گفته آخر هفته بررسی میکنیم و در صورت تخلف، مانع از ادامه جشنواره خواهیم شد.
از آنسو دکتر زالی از افزایش آمار مراجعان سرپایی بیماران کرونایی به بیمارستانها گفته. همه اینها، نگرانی درباره خطرات کرونایی در یک محفل عمومی سینمایی را دوچندان میکند. آیا این شواهد روشن، دلیل متقنی برای تلویزیون نیست تا نسبت به ویژهبرنامههای جشنواره فجر، بازنگری کند؟
*** مورد چهارم | تاثیر روانی تلویزیون
حتما رسانههای مکتوب و مجازی باید مدام شرایط خاص جشنواره امسال را گوشزد کنند تا رویکردشان، حکم تشویق مردم برای حضور در سالنها را نداشته باشد. بااینحال، تاثیری که تلویزیون دارد، دوچندان است. اولین اتفاقی که رخ میدهد این است که مخاطب با تماشای برنامههای جشنواره فجر گمان میکند زندگی به روال عادی برگشته.
برنامههای سینمایی تلویزیون در شب نخست جشنواره فجر، طوری رفتار میکردند که گویی امسال با سالهای پیش تفاوتی ندارد. منتقدان به تحلیل فیلمها میپرداختند و مجریان با عوامل فیلمها گفتوگو میکردند. عادیسازی مردم درباره ویروس پرخطر کرونا، نتیجهای است که برنامههای سینمایی تلویزیون رقم میزنند.
*** مورد پنجم | تلویزیون علیه شعار خود
اسفند سال پیش، تلویزیون کمی دیر به کرونا پرداخت. با این وقتی خیلی زود توانست نقش موثر خود را ایفا کند و همچنان این کار را به خوبی انجام میدهد. همه شبکهها با شیوههای مختلف، هم به مردم اطلاعات مفید میدهند و هم آنها را از خطرات آگاه میکنند. تلویزیون نقش موثری در ایجاد فرهنگسازی درباره فاصلهگذاری، استفاده از ماسک، رعایت پروتکلها و … داشته.
حالا اما با دمیدن در تنور جشنواره فجر، خواسته یا ناخواسته مردم را به حضور در محافل عمومی تشویق میکند. همین تلویزیون شعار اصلیاش پرهیز از دورهمیهای غیرضروری است. پس چه میشود که برنامههای سینماییاش عکس این شعار است؟ نمیدانیم چرا رسانهای که همه تلاشش در جهت آگاهیرسانی بوده، با دست خود هرآنچه بنا کرده است را از بین میبرد.
