روزنامه هفت صبح، آرش خوشخو | تقدیر فرصت درخشش برای این خوزستانی بلندبالای خوشروی سیه چرده را خیلی دیر فراهم کرد. ستاره بیهمتای سینمای پس از انقلاب که تازه در ۴۵ سالگی و با هامون درخشید. این مهرجویی بود که با دیدن نمایشی از این اعجوبه تئاتر، شاه نقش فیلم خود یعنی هامون را به او اعطا کرد.
شکیبایی قبل از هامون در چند فیلم متنوع ظاهر شده بود اما کسی روی او به عنوان یک ستاره حساب نمیکرد و این هامون بود که او را به سقف سینمای ایران رساند و خب این بسیار شبیه کاری بود که بیست سال قبل از هامون باز هم مهرجویی در فیلم گاو انجام داده بود. آنجا هم نقش اصلی فیلم بزرگ خود را به عزتالله انتظامی ۴۵ ساله میدهد و از این بازیگر معرکه تئاتر یک فوق ستاره میسازد.
انتظامی در ادامه هم در حاشیه سینمای مهرجویی قد میکشد. با آقای هالو و دایره مینا و بعد هم اجارهنشینها و مدرسهای که میرفتیم و شیرک. در واقع دو تن از بهترین بازیگران تاریخ سینمای ایران مدیون مهرجویی هستند که در آستانه ورود به میانسالی نقشهایی بسیار بزرگ را به آنها هدیه داد.
برگردیم به داستان شکیبایی. او یک بازیگر تئاتر بود که در سینما هم تجربههای محدودی انجام داده بود. و خب پرنده اقبال بالاخره برای هامون روی شانهاش مینشیند و او به ستاره تبدیل میشود. شکیبایی با هامون در حافظه ما ثبت شده است اما طیف رنگارنگ نقشهایش طی یک دهه بعد نشان میدهد که سینمای ایران از چه موهبتی سالها محروم بوده است. یک بازیگر با کلاس، فهیم و زحمتکش.
بازیگریکه به حرفهاش عشق میورزد و متواضعانه در نقشهایی متنوع و گاه حاشیهای ظاهر میشود. مثل دو نقش فرعی در بانو و سارا. آن هم در روزگاری که او مهمترین و محبوبترین ستاره سینمای ایران بود. اما در همین نقشهای فرعی هم کاری میکند که همه یادمان باشد با چه اعجوبه دوست داشتنی روبهرو هستیم.
او بازی پرشور و پرجنب و جوش خود در هامون و یا سارا و یا سریال خانه سبز را با نقشهایی آرام و خسته و کم حرف و درونگرا در کیمیا و سرزمین خورشید و یا حتی فیلم پری طاق میزند و نشان میدهد که بازیگری همه فن حریف است. یا بازی سختش در چه کسی امیر را کشت و بازی حیرت انگیزش در یکبار برای همیشه و بازی متفاوت و بینقصش در فیلم رئیس در نقش یک پزشک شکست خورده اما شریف.
او با آن چهره دوست داشتنیاش باید بسیار زودتر از این حرفها جوان اول سینمای ایران میشد اما دیر کشف شد. او فاصله جوان اول تا مردی پابه سن گذاشته را خیلی سریع طی کرد و از اواسط دهه هفتاد از تخت پادشاهی سینمای ایران پایین آمد. گذر عمر با او سازگار نبود و خودش هم با بدنش مهربان نبود. او را زود از دست دادیم.
در حالیکه فقط ۶۵ سال داشت. هرچند در همین دوره کوتاه درخشش او اگر بهترین بازیگر تاریخ سینمای ایران نباشد یکی از دو نفر است. و چه اقبال بلندی دارد نوید محمدزاده که در قبل از سی سالگی ستاره شد و همه جوایز را درو کرد و حالا تا رسیدن به قله راهش بسیار کوتاه و هموار است.
