با افزایش تورم، بسیاری از خانوادهها دودرآمدی شدهاند و سهم زنان در تأمین هزینهها بیشتر شده است؛ اما تقسیم کار خانگی تغییر چندانی نکرده.
نرخ مشارکت اقتصادی زنان در ایران حدود ۱۳ تا ۱۴ درصد است، در حالی که میانگین جهانی نزدیک ۵۰ درصد است. با این حال، زنان چند برابر مردان کار خانگی و مراقبتی انجام میدهند؛ کاری نامرئی و بیدستمزد.
نتیجه این «شیفت دوم» بیحقوق، خستگی مزمن و فشار روانی بر زنان شاغل است؛ شکافی میان واقعیت اقتصادی امروز و انتظارات فرهنگی دیروز.
