برگی از تاریخ| درس شهید هادی به تیغیزنهای والیبال
ابرام گفت: «فلان فلان شدهها! پول اینارو پس بدید.» جواب ما نه بود. ابرام وقتی سماجت ما را دید ...
هفت صبح| سلام دوباره به شهید ابراهیم هادی؛ پهلوان بسیجی ابراهیم هادی از بنیانگذاران گروه چریکی شهید اندرزگو در جبهه گیلانغرب و ستاره ورزش کشتی و والیبال. بارها در هفتصبح از خاطرات این شهید عزیز نوشتهام؛ گفتنیها درباره نحوه شهادت او و رشادتهایش در عملیاتها را شاید همین جا و جای دیگر خوانده باشید اما امروز به روی دیگر زندگی او میپردازیم. به زوایای پنهان و کمتر گفته شده از سجایای اخلاقی این شهید عزیز. اینجا به یک خاطره دیگر از هادی از زبان محمدحمید صالحتاش مصطفی تقوایی درباره والیبالبازی ابراهیم برگرفته از کتاب جوانمرد-2 میپردازم.

والیبال شرطی در خاتونآباد
آن زمان تیغی و شرطی والیبال زدن خیلی رواج داشت؛ هر کجا هم که یکی توی تیغى والیبال زدن مدعی میشد، بچهها ما را تیر میکردند که برای روکم کنی هم که شده برویم با آنها بازی کنیم. به ما گفتند محمود میلانی نامی در خاتونآباد خاورشهر تیغی والیبال میزند. او دو متر قد داشت و والیبالش درجه یک بود. خلاصه ما را شیر کردند و صبح جمعهای من و برادرم سعید و مصطفی تقوایی و ابرام چهار نفری رفتیم خاتونآباد تا با محمود میلانی بازی کنیم.

هرچه منتظر ماندیم، خبری از میلانی نشد. معمولا هم برای اینجور بازیها دور تا دور زمین آدم مینشستند تا بازی را تماشا کنند.داشتیم منصرف میشدیم که یکی دو تا از کسانی که آنجا بودند گفتند: «محمود میلانی نیومد که نیومد. ما که هستیم. اگه راست میگین بیاین با ما بازی کنین.» رفتیم با اینها بازی کردیم و دو سه دست بردیمشان.
پول اینارو پس بدید
داشتیم آماده برگشتن میشدیم که ابرام به ما گفت: برید پولی که از اینا گرفتینرو پس بدید. گفتیم داش ابرام، دو ساعت داریم عرق میریزیم، جون کندیم، پدرمون دراومده، چیچیرو بدیم بره؟ گفت: «فلان فلان شدهها! پول اینارو پس بدید.» جواب ما نه بود. ابرام وقتی سماجت ما را دید، گفت: «خیلی خب الان حالتونو جا میارم.» او رفت وسط زمین و شروع کرد به کریخواندن و گفت: «من که هنوز عرقم در نیومده. کسی هم نیست باهام تک به تک بزنه. بنده خدایی که قد کوتاه و نیمچه شکمی داشت و اصلا قوارهاش به والیبال نمیخورد، گفت: «من باهات میزنم.» ابرام با او بازی کرد و دو سه دست عمدا باخت و ما مجبور شدیم تمام آن پولهایی که گرفته بودیم را برگردانیم به آن بنده خدا.
ابرام رگش گُل کرد
سه تا داداش بودند که آن زمان جزء والیبالیستهای درجه یک به حساب میآمدند.اسمشان را نمیبرم ولی خیلی خوب و حرفهای والیبال بازی میکردند. یک روز که در کلوپ صدری با این سه برادر والیبال زدیم، باختیم. اینها خیلی کری خواندند. ابرام هم یک خصلتی داشت که اگر کسی برایش کری میخواند رگش گل میکرد و هرطور شده بود باید طرف را زمین میزد. او برگشت به برادر وسطی گفت: «من باهات تک به تک میزنم.» برادر وسطی خندید. خلاصه بعد از کمی کریخوانی بازی کردند و ابرام او را برد. بعد از بردن به او گفت: «با تو و این یکی داداشتم، دو به یک میزنم.» آنها ایستادند به بازی و ابرام برادر کوچک و برادر وسطی را هم برد.
سبک خاص ابرام
اساسا سبک ابرام در والیبال این بود که حریفش را فنی نمیبرد، بلکه او را خسته میکرد و نفسش را میبرید. چون پای خیلی خوب و محکم و قدرتمندی داشت، توپ را هر کجای زمین میانداختی میدوید و میرسید. بعد یک شلاقی زیر توپ میزد، توپ تا سقف باشگاه میرفت بالا تا پایین آمدن توپ میایستاد و آماده میشد. پنچه خوبی هم داشت. توپ که میآمد میانداخت این طرف و آن طرف زمین حریف و آنقدر این کار را تکرار میکرد که هن و هون حریفش درمیآمد و خسته میشد؛
تا جایی که طرف میبرید و کم میآورد و بازی را میباخت. اول بازی آن دو برادر به هم میگفتند داداش جون بعد، جون افتاد و شد داداش و آخرش هم که باختند کار به فضیحت و فحش خواهر و مادر کشید که نثار هم میکردند. آن روز ابرام 3 به یک هم با آنها بازی کرد و باز هم بردشان. از آن به بعد این سه برادر به قول معروف آسته میرفتند و آسته میآمدند و کاری به کار کسی نداشتند.