پیشنهاد جدید در اتریوم، هر تراکنش را به ۶۴ بخش تقسیم میکند
اتریوم بهزودی نوع تازهای از تراکنش را به کار میگیرد که هر تراکنش را به حداکثر ۶۴ بخش قابلبرنامهریزی تقسیم میکند. این طرح، پیشنهادشده توسط ویتالیک بوترین، هزینه و پیچیدگی استفاده از کیفپولهای هوشمند را برای کاربران کاهش میدهد.
به گزارش شبکه اطلاعرسانی طلا و ارز و به نقل از کریپتو بریفینگ، شبکه اتریوم در آستانه یکی از مهمترین تغییرات ساختاری تراکنشهای خود قرار گرفته است. طرحی با عنوان EIP-۸۱۴۱ هر تراکنش را به حداکثر ۶۴ بخش برنامهریزیشده به نام «فریم» تقسیم میکند. این تغییر میتواند نحوه تعامل کیفپولها، اپلیکیشنهای غیرمتمرکز و قراردادهای هوشمند با شبکه اتریوم را دگرگون کند.
بیشتر بخوانید:
ترامپ تهدید کرد: نرخ بهره کاهش نیابد، تجارت با برخی کشورها را متوقف میکنیم!
این پیشنهاد را ویتالیک بوترین، از بنیانگذاران اتریوم، به همراه چند توسعهدهنده اصلی این شبکه نوشتهاند. نسخه اولیه آن در ۲۹ ژانویه ۲۰۲۶ (۹ بهمن ۱۴۰۴) ارائه شد. این طرح اکنون در فهرست تغییرات هارد فورک سال ۲۰۲۷ اتریوم با نام «هگوتا» قرار گرفته است؛ یعنی توسعهدهندگان اصلی شبکه آن را بهطور رسمی پذیرفتهاند، هرچند زمان اجرای نهایی همچنان به سال ۲۰۲۷ موکول است.
سه حالت اجرا و هزینه پردازش
نوع تازه تراکنش با کد شناسایی ۰x۰۶ معرفی میشود و هر فریم آن میتواند در یکی از سه حالت اجرا شود. حالت «پیشفرض» برای اجرای معمول تراکنش به کار میرود. حالت «تأیید» فقط شرایط را بررسی میکند بدون آنکه وضعیت حساب تغییر کند. حالت «فرستنده» به نام کاربر اجرا میشود و کاری را انجام میدهد که پیش از این فقط با ساخت یک کیفپول هوشمند جداگانه ممکن بود.
هزینه پردازش هر فریم ۱۲٬۰۰۰ واحد گس بهعلاوه ۴۷۵ واحد برای هر بخش اضافی است. گس واحد سنجش هزینه محاسباتی روی شبکه اتریوم است؛ هرچه مصرف آن بیشتر باشد، کارمزد تراکنش برای کاربر بالاتر میرود. برای مقایسه، یک انتقال ساده در اتریوم امروز حدود ۲۱٬۰۰۰ واحد گس هزینه دارد، بنابراین هزینه اضافه هر فریم در برابر قابلیتی که ایجاد میکند، نسبتاً اندک است.
تفاوت با راهحلهای پیشین
اتریوم پیش از این نیز برای افزودن قابلیت «انتزاع حساب» تلاش کرده بود؛ قابلیتی که به کیفپول اجازه میدهد بهجای تکیه صرف بر یک کلید خصوصی، منطق پیچیدهتری برای تأیید تراکنش اجرا کند. استاندارد ERC-۴۳۳۷ این کار را با ایجاد یک استخر تراکنش جداگانه و زیرساخت اضافی انجام میداد. پیشنهاد EIP-۷۷۰۲ نیز به حسابهای عادی اجازه داد بهطور موقت به کد قرارداد هوشمند وابسته شوند.
EIP-۸۱۴۱ مسیر سومی را دنبال میکند و این قابلیتها را مستقیماً در ساختار تراکنش جای میدهد. یک تراکنش فریم میتواند در همان لحظه شامل تأیید شرایط، صدور مجوز و اجرای نهایی باشد، بدون نیاز به استقرار کیفپول هوشمند جداگانه یا وابستگی به زیرساخت واسط. طراحان این طرح تأکید کردهاند که آن جایگزین دو استاندارد پیشین نیست و مکمل آنهاست؛ توسعهدهندگانی که پیشتر بر پایه آن دو استاندارد کار کردهاند، نیازی به تغییر کدهای موجود ندارند.
کاربردهای عملی این طرح برای کاربران قابللمس است. یک اپلیکیشن میتواند هزینه گس تراکنش نخست کاربران تازهوارد بدون موجودی اتر را خودش پرداخت کند. عملیات «تأیید و مبادله» نیز میتواند در یک مرحله اتمیک انجام شود؛ یعنی یا کل فرایند کامل میشود یا هیچ بخشی اجرا نمیشود. این ویژگی خطر رایج امروز را از بین میبرد که در آن مجوز خرج توکن، پس از شکست مبادله، همچنان فعال باقی میماند. کاربران همچنین میتوانند کارمزد را با استیبلکوین بپردازند، از حسابهای موقت برای تراکنشهای یکباره استفاده کنند و در آینده از امضاهای مقاوم در برابر رایانش کوانتومی بهره ببرند.
