پروفایل | جنگجویی و عصیان عزیز اصلی
عزیز میرود با حرکات آکروباتیکش داور را بزند، پلیس بانکوک وارد صحنه میشود. آن طرف عبدو غیرتش به جوش میآید ...
هفت صبح، مرتضی کلیلی| پروفایل امروزمان را به عزیز اصلی اختصاص دادم. دیروز داشتم برنامه میز افشار را میدیدم. جایی که استاد نازنینم ابراهیم افشار مقابل مجتبی هاشمی و هیوا یوسفی نشسته بود و داشت درباره اولین دعواهای دربی پرسپولیس و استقلال در سالهای ۴۸ و ۴۹ و خاصه عزیز اصلی حرف میزد. گویی که داشت برایمان قصه تعریف میکرد. مثل همیشه شیرین و دوستداشتنی از پشت پرده ورزش برایمان میگفت. از دعواهای عزیز اصلی که بزنبهادری بود برای خودش. دعواهایی که نقش اول آنها عزیز اصلی بود. دروازهبانی که انگار کشتیکج را بیشتر از فوتبال دوست دارد.

سند خیلی محرمانه
قصه دعوا در دربیها را افشار بهتر از هر کسی میداند. او که باز هم از آرشیو جادوییاش برایمان سندهای محرمانه رو کرد. سندی خیلی محرمانه (از دعوای دوم). روایت این دعواها را در ادامه به قلم ابراهیم افشار بخوانید....
دقیقا چند روز بعد از دربی زمستان 49 که آقای اردشیر برازنده به خاطر دعوایی که بین همایون بهزادی و مهدی لواسانی اتفاق افتاد، هر دو را اخراج کرد. بعد هم حسین کلانی و محراب شاهرخی را هم اخراج کرد. پرسپولیسیها هم در اعتراض به اخراجهای ارشد خان، بازی را ترک کردند.

دعوای اول دربی؛ بهمن 48
پرسپولیس با تاج بازی میکند. عزیز اصلی کاپیتان پرسپولیس است؛ کسی که دل نکنده تا برود پیکان. همان زمانی که بچههای شاهین رفتند به پیکان. چون همه به خاطر پول خوب از شاهین رفتند به این تیم. ولی عزیز به خاطر مشکلاتی که با مدیران ایران ناسیونال داشت، نرفت. داستان دعوای اول این بود؛ حاج ابوالحسن داور است و بازی یک بر صفر به نفع تاج است. محمود خوردبین گل تساوی را میزند که داور قبول نمیکند.

همین موقع عزیز اصلی میآید و یک سیلی محکم تو گوش ابوالحسن میزند و تیم را بیرون میکشد و بازی هم به تعویق میافتد و... خلاصه بعد بازیکنان را راضی میکنند که برگردند. عزیز هم با تیم برمیگردد که ابوالحسن قبول نمیکند و میگوید من تو را اخراج کردم. القصه فدراسیون پرسپولیس را 3 – هیچ بازنده میکند. بازیای که یک اخراجی روی دست تاج و سه اخراجی روی دست پرسپولیس میگذارد.
حاج ابوالحسن نه تاج ابوالحسن!
پرسپولیسیها اساسا به آقای ابوالحسن که از اولین نسل از داوران فوتبال ایران بود، مشکوک بودند. میگفتند او طرفدار تاج است. او که ظاهرا بعضی وقتها با بازیکنان تاج به مهمانی و کاباره میرفت. خب پرسپولیسیها هم این را دیده بودند و برای همین بهش میگفتند «تاج ابوالحسن».

حرکات کونگفویی عزیز
عزیز اصلی فقط این نیست که سیلی زده باشد تو گوش داور. سه سال قبل از این در بازیهای آسیایی 1966 در تایلند و بازی ایران – ژاپن که 3 بر یک ایران میبازد، آن روز عزیز دروازهبان اصلی بود. آقای مبشر رئیس فدراسیون فوتبال به داور اعتراض میکند. داور هم یکهو میزند ابروی مبشر میشکافد... دیگر جنگ مغلوبه میشود. عزیز که همیشه حرکات کونگفویی و آکروباتیک انجام میداد و برای همین هم به او عزیز فنر و عزیز بنفش یا عزیز اصل کاری میگفتند، در دفاع از مبشر وارد میشود. مبشر که یکی از محترمترین رئیس فدراسیونهای تاریخ فوتبال ایران است. او که یک نسبتی هم با رضا شاه پهلوی دارد ولی آنقدر این آدم نجیبزاده و اصیلزاده و جالبی بود که با آن پرستیژی که داشت، مثلا در اردوهای تیم ملی لباس زیر بازیکنان را میشست که یعنی این حداقلترین کاری است که از دست من برمیآید.
پلیس بانکوک وارد صحنه میشود
خب همین باعث میشود به رگ غیرت بازیکنها بربخورد. عزیز میرود با حرکات آکروباتیکش داور را بزند، پلیس بانکوک وارد صحنه میشود. آن طرف عبدو غیرتش به جوش میآید. او که رئیس فدراسیون بوکس بود. عبدو میرود داور و پلیس را بزند. عزیز هم میرود پلیس را بزند که پلیس اسلحه میکشد که تیراندازی کند. عزیز در یک حرکت آکروباتیک پایش به فنسهای استادیوم گیر میکند و در هوا معلق و آویزان میماند. اکبر افتخاری تعریف میکند که دیدم پلیس با اسلحه بالای سر عزیز ایستاده که من همهش داد میزدم یا ابوالفضل نزن... خب درنهایت هم ایران میبازد و...
خشونت ذاتی عزیز
عزیز اساسا خشن بود... یک تبریزی که هر وقت در کیهان ورزشی مطلبی دربارهاش مینوشتم، شکایت میکرد. مخصوصا به آقای شیبانی زنگ میزد که «اونجا یکی هست با ترکها ضد است و علیه من مینویسد.». بعد فریدون میگفت بابا این ابراهیم افشار، تبریزی و یک ترک بالفطره افشاره که خود افشارها یک قبیله ترک هستن و...
چهره فتوژنیک
اصلا عزیز اصلی یک چهره فتوژنیک داشت. او که یک فروشگاه ورزشی در جمهوری باز میکند؛ کسی که هفت هشت فیلم بازی میکند. فیلم آخرش به اسم «قهرمان» که میخواست با فردین بازی کند، ظاهرا در لحظات آخر بهم خورد. عزیز حتی موسیقی را هم امتحان میکند و میخواست ترانه هم بخواند. عزیز کسی بود که با این همه بزنبهادری، نقاشی مینیاتور کار میکرد. او که در آلمان زندگی میکرد و در همان جا هم فوت شد و از او یادگاریهای زیادی هم بهجا ماند. اما داستان ناآرامیهای این بچه ریشه در عصیانهایی دارد که در نوجوانی و کودکیاش نهفته بود...
جنگجویی و عصیان
تا زمان ناصر حجازی و امیر آقا حسینی، گلرهای ایران اولین مشخصهشان جنگجویی و عصیان بود. آن زمان که میگفتند فوتبال مال گردن گلفتهاست... حتی عزیز میگفت «من جوری باید از دروازه خروج کنم که فوروارد حریف از ترس خودشو خیس کنه.» یعنی آنقدر شجاعانه و با خشونت به مصاف حریف میرفت عزیز. خب خلاصهای از دعوای او در دربی سرخابیها و بزرگترین دعوایش در تایلند گفتیم و اینکه او بعد از این همه جنگجویی در بازی فینال که به برمه میبازیم که با سوتی آقای اصلی هم گل میخوریم، بعد که همیشه از او میپرسیدیم چرا این بازی را باختید؟ میگفت «شب قبل از بازی تو اتاقمون مار پیدا شد و ما تا صبح دنبال گرفتن مار بودیم...»