کاوه معصومی، پژوهشگر مسائل اجتماعی آب در گفت‌وگو با هفت صبح، با تاکید بر اینکه باید منظور از خشونت مشخص باشد، سطوح مختلفی از این خشونت را تعریف می‌کند. از نگاه او اعتراض با تراکتور در سطح شهر، تحصن در فرمانداری و آب منطقه‌ای و ...، شکسته شدن لوله‌های انتقال آب و ... را اشکالی از تنش هستند که لزوما ممکن است منتهی به خشونت و برخورد نیروی انتظامی نشود.
معصومی می‌گوید که سالی یکبار شاهد شکستن خطوط انتقال آب هستیم اما خبری از نزاع‌های دسته جمعی میان آب‌بران در محدوده‌های معین شامل چند روستا یا درون روستا وجود ندارد. چنین نزاع‌هایی عمدتا به شکل شکایت حقوقی مطرح می‌شوند و افراد در شکایت ثبت نمی‌کنند که درگیری به خاطر آب بوده است. بنابراین درباره این جنس از اعتراضات، اطلاعات آماری دقیقی در دسترس نیست.
به اعتقاد این پژوهشگر مسائل اجتماعی آب، واضح‌ترین شکل خشونت در ایران، همان تظاهرات بهره‌برداران علیه طرح‌های انتقال آب در اصفهان و چهار محال و بختیاری است که طی یک دهه اخیر شاهد آن بوده‌ایم اما به جز موارد محدودی که منجر به دخالت نیروی انتظامی برای متفرق کردن افراد شد، در نهایت اتفاق دیگری رخ نداده است.