در روزهایی که غبار جنگ و صخره‌های سخت، راه را بر خودروهای پیشرفته و پهپادها می‌بندد، یک نیروی باستانی به خط مقدم نجات بازگشته است. اسب‌های رشته چوگان که تا دیروز فقط در میدان مسابقه به دنبال توپ می‌دویدند، حالا مأموریتی انسانی پیدا کرده‌اند: عبور از سنگلاخ‌ها برای رساندن آذوقه و امداد به قلب مناطق جنگ‌زده.
اما چرا اسب چوگان؟ مسعود مظفری، عضو تیم ملی چوگان و مربی این اسب‌ها، معتقد است این حیوانات ویژگی‌های منحصربه‌فردی دارند. او می‌گوید: «اسب‌های معمولی در برابر صدای انفجار یا شلوغی جمعیت، غریزی واکنش نشان داده و فرار می‌کنند که این خودش خطرآفرین است؛ اما اسب چوگان در محیطی آموزش دیده که سرشار از استرس، برخورد فیزیکی و صداهای ناگهانی است. آن‌ها یاد گرفته‌اند که در اوج آشوب، مرکز ثقل خود را حفظ کنند و تمرکزشان را از دست ندهند.»
این اسب‌ها به دلیل خصلت «مردمی بودن»، حتی در میان جمعیت‌های مضطرب و آسیب‌دیده هم بسیار آرام و مسالمت‌آمیز رفتار می‌کنند. طبق گفته مظفری، این همکاری میان ورزش و هلال‌احمر می‌تواند به یک الگوی جهانی تبدیل شود. جالب اینجاست که درهای این مأموریت به روی علاقمندان باز است؛ مظفری تاکید می‌کند که متقاضیان در صورت داشتن شرایط، می‌توانند با مراجعه به هیات‌های چوگان استان‌ها، آموزش‌های لازم را ببینند و به عنوان امدادگر به این مسیر انسانی بپیوندند. این یعنی بازگشت به ریشه‌ها برای نجات جان انسان‌ها در عصر تکنولوژی.