هفت صبح، امیر عبدوس/ مدیر کل سابق محیط زیست سمنان| دیروز، سومین روز هفته محیط زیست و پس از نقضهای مکرر آتشبس توسط دشمن، درگیری مجدد آغاز شد و دلم نیامد سکوت کنم. یکشنبه شب که موشکهای سید مجید، محبوب دل ملت بزرگ ایران، از دل کویر برخاستند و ردای آتش بر تن آسمان سرزمینهای غصبی دشمن دوختند، من به زمین فکر میکردم. نه به پایگاههای نظامی دشمن که به ریههای این خاک. به پرندهای که لانه داشت، حالا ندارد. به ماهیای که در خلیج همیشه فارس، میان نفت و خون، راه نفس کشیدن را گم کرده.
ما به آموزههای نبی مکرم اسلام پایبند بودیم
در مکتبی که پیامبرش در جنگهای صدر اسلام، بریدن درخت را حرام اعلام کرد و کشتن جاندار بیگناه را گناهی نابخشودنی دانست، ما آموختیم که حتی در اوج نبرد، آب را بر دشمن نبندیم، چاههایش را آلوده نکنیم، هوای نفسش را با دود، سمّی نگردانیم و زمینش را نسوزانیم.
ما اینگونه جنگیدیم. میجنگیم. و خواهیم جنگید
نه در هیچ عملیاتی آب را سد کردیم، نه منبع آبی را مسموم ساختیم، نه دودی عمدی بر سر غیرنظامیان فرستادیم، نه جانداری را جز به ضرورت و در چارچوب اخلاق رزمی، آزردیم. این فرهنگ و اخلاق، میراث ملی و مذهبی ماست. میراثی که همواره موجب سربلندی ماست.
اما دشمن، جز این کرد
آنان که با نقض آتشبس، جنگ را دوباره بر ما تحمیل کردند، نه تنها حرمت انسان را نگه نداشتند، که حرمت زمین، آب و هوا را نیز دریدند. عامدانه، مخازن پتروشیمی و پالایشگاهی را نشانه رفتند. نه برای تضعیف نظامی ما، که برای سوختن آسمان، نفسگیری ریهها، اسیدی شدن باران و مرگ تدریجی خاک. به شناورهای غیرنظامی و صیادی ما زدند. نه فقط برای ضربه زدن به اقتصاد دریا، که برای آلوده کردن آب، سوزاندن زیستبوم، کشتن لاکپشتها و دلفینهای بیپناهی که هیچ گناهی مرتکب نشده بودند.
و جنایت بزرگتر: جنگ اقلیمی
اکنون شواهد، آشکارا دلالت دارند که بخشی از خشکسالیهای ممتد و مهاجم بر کشورمان، طبیعی نبوده است. دشمن، با دستکاریهای اقلیمی و تغییر الگوهای بارش، سالهاست که آب را سلاح کرده. نه بر سرزمین، که بر زندگی. نه بر نظامیگران که بر کودکان، کشاورزان و آینده یک ملت.این، فراتر از جنایت جنگی است. این تروریسم اقلیمی است. این نسلکشی خاموش است.
روزی که شعار «هماکنون برای آب و هوا» رنگ دیگری گرفت
امسال درحالی شعار رسمی سازمان ملل متحد برای روز جهانی محیط زیست را تحت عنوان «هماکنون برای آب و هوا» (Now For Climate) میشنویم، که دیگر این شعار فقط به معنای کاهش ردپای کربن یا بازیافت پلاستیک نیست. «هماکنون» یعنی همین لحظه که بمبها بر سرمان میبارند، ما میدانیم که دشمن علاوه بر خاک، زندگی را هم نشانه رفته است.
«اقدام» یعنی نه فقط مقاومت نظامی، بلکه ثبت و مستندسازی جنایات زیستمحیطی، پیگیری حقوقی آن در مجامع بینالمللی و بازسازی آنچه ویران شده با دستان خودمان.
این جنگ، تنها انسان را نمیکشد
ما ایستادهایم. مقتدر. سربلند. با مشتهای گرهکرده و دلی از آتش؛ اما در این میدان، یک قربانی خاموش هست: «طبیعت». ما میجنگیم، اما اشک طبیعت را هم پاک میکنیم.
بله، دفاع میکنیم. موشک میفرستیم. پایگاههای متجاوز را هدف میگیریم. اما در همین حال، دستی هم برای پاک کردن اشک زمین دراز میکنیم.
و ما از هیچ یک از حقوق خود نه حق دفاع، نه حق زندگی، نه حق محیط زیست سالم نخواهیم گذشت.
با هم، نفس بکشیم برای فردا
با هم، برای ایران.
با هم، برای طبیعتی که در این روزهای سخت، تنها پناه آرامش ماست.
با هم، برای کودک فردا که از ما خواهد پرسید: در آن روزهای آتش، تو برای زمین چه کردی؟
و من میخواهم جواب بدهم: جنگیدم، اما یک نهال هم کاشتم.
موشک فرستادم، اما یک بطری پلاستیکی کمتر مصرف کردم. یک لامپ کمتر روشن کردم و یک لیوان آب کمتر هدر دادم.
از کیان ایران دفاع کردم، اما از لانه یک پرنده هم نگذشتم.
هماکنون برای آب و هوا
هماکنون برای مقاومت
و هماکنون برای زندگی
روز اول درگیری پس از نقضهای مکرر آتش بس
روز عهد من با زمین
