با کاهش دما و جایگزینی پاییز با برف‌های بی‌انتهای زمستان، برخی از حیوانات در مناطق شمالی خز یا پرهای تابستانی خود را با سفیدترین رنگ ممکن عوض می‌کنند. برخلاف بسیاری از حیوانات سفید رنگ مرتبط با شمال مانند خرس‌های قطبی و جغدهای برفی که تمام سال سفید هستند، این موجودات رنگ خود را با تغییر فصل‌ها تغییر می‌دهند. دلیل این اتفاق کاملاً مشخص نیست. در حالی که استتار یکی از عوامل تکاملی است که برای خز سفید فصلی انتخاب شده است، احتمالاً تغییر به رنگ سفید زمستانی مزایای دیگری نیز دارد. دانشمندان معتقدند اگر پنهان ماندن تنها مزیت بود، بسیاری از ساکنان برف سفیدتر می‌شدند، اما اینطور نیست. در واقع، اکثر حیوانات قطب شمال اصلاً رنگ خود را با تغییر فصل‌ها تغییر نمی‌دهند، حتی گونه‌های نزدیک به آن‌هایی که این کار را انجام می‌دهند. یک نظریه این است که یک پوشش کم‌رنگ ممکن است خواص عایق‌کاری بهتری داشته باشد – زیرا ملانین، ماده مسئول موهای رنگی، در خز سفید وجود ندارد و فضای خالی را در محور مو باقی می‌گذارد.

خرگوش‌ها

چندین گونه خرگوش، از جمله خرگوش قطبی (Lepus arcticus)، خرگوش کوهی (L. timidus) و خرگوش کفش‌برفی (L. americanus)، در زمستان از قهوه‌ای یا خاکستری به سفید تغییر رنگ می‌دهند. تصور می‌شود که تغییر رنگ حداقل تا حدی به دوره نوری مرتبط باشد – یعنی مقدار نوری که در طول روز دریافت می‌شود. با کوتاه شدن روزها، گیرنده‌های شبکیه این اطلاعات را به مغز خرگوش منتقل می‌کنند و جایگزینی موهای قهوه‌ای با سفید را تحریک می‌کنند، که از اندام‌های انتهایی شروع می‌شود. یک مطالعه نشان داده است که گرمایش جهانی ممکن است تهدید اصلی برای بقای این حیوانات باشد. با کاهش پوشش برف، این پدیده اقلیمی اختلالاتی در زمان تغییر رنگ ایجاد می‌کند و حیوانات رنگ شیری را در برابر محیط زمین‌رنگ پنهان می‌کند.

راسوها

سه گونه راسو رنگ قهوه‌ای گرم تابستانی خود را با رنگ سفید یخی عوض می‌کنند: راسوی کوچک (Mustela nivalis)، راسوی درازدم (M. frenata) و راسوی کوتاه‌دم یا استات (M. erminea). گونه اخیر شاید بیشتر به عنوان ارمن شناخته می‌شود، که نام خز زمستانی آن است که به جز نوک سیاه دم، سفید است. خز با الگوی منحصر به فرد زمانی برای تزئین روپوش‌های اشراف و روحانیون استفاده می‌شد. راسوهای هم‌گونه‌ای که در آب‌وهوای جنوبی‌تر زندگی می‌کنند معمولاً رنگ خود را تغییر نمی‌دهند، اگرچه نزدیکان شمالی‌تر آن‌ها این کار را انجام می‌دهند. در مناطق انتقالی، برخی از راسوها فقط تا حدی تغییر رنگ می‌دهند، که منجر به خز لکه‌دار سفید و قهوه‌ای می‌شود. جالب است که نشان داده شده است راسوهای تغییر رنگ دهنده صرف نظر از دما یا مکان تغییر رنگ می‌دهند، که نشان می‌دهد آن‌ها نیز برای تغییر پوست خود به دوره نوری متکی هستند.

کاریبو پیری

 
کاریبو پیری (Rangifer tarandus pearyi)، زیرگونه‌ای از کاریبو بومی قطب شمال کانادا و گرینلند، با فرا رسیدن زمستان کت نقره‌ای تابستانی خود را با کت سفید عوض می‌کنند. آن‌ها تنها زیرگونه کاریبو هستند که چنین تغییری را تجربه می‌کنند. سایر زیرگونه‌ها در تمام طول سال قهوه‌ای یا خاکستری باقی می‌مانند، اگرچه سایه‌ها ممکن است با رشد کت زمستانی آن‌ها کمی روشن‌تر شود. کاریبو پیری کوچک‌ترین زیرگونه کاریبو است و به دلیل تفاوت‌های مورفولوژیکی، زمانی به عنوان گونه‌ای جداگانه در نظر گرفته می‌شد.

لمینگ‌های یقه‌دار

 

لمینگ‌های جنس Dicrostonyx، که شامل تعداد نامشخصی از گونه‌ها هستند، در ماه‌های گرم‌تر از قهوه‌ای یا خاکستری به سفید تبدیل می‌شوند. (آن‌ها متعلق به جنس متفاوتی از لمینگ‌های واقعی هستند که قهوه‌ای باقی می‌مانند.) عجیب است که آن‌ها بیشتر وقت خود را زیر برف حفر می‌کنند، که به نظر می‌رسد استتار را غیرضروری کند. آن‌ها حتی پنجه‌های زمستانی مخصوصی رشد می‌دهند – در واقع امتداد پدهای انگشتان پا – برای حفر برف و ایجاد لانه و رسیدن به ساقه‌های بید قطبی که از آن‌ها تغذیه می‌کنند. پوست آن‌ها زمانی توسط مردم اسکیمو به عنوان تزئینات لباس استفاده می‌شد.