هفت صبح| امروز سالروز درگذشت حبیب محبیان است؛ ۲۱ خرداد ۱۳۹۵؛ حبیب که هنگام مرگ ۶۳ سال داشت. متولد چهار مهر ۱۳۳۱ در شمران تهران... همسر اول حبیب، شادی نام داشت. احمدرضا تنها فرزند حبیب از اوست. روزی شادی در خیابان پایش پیچ میخورد و به علت آنکه احمدرضا را در آغوش داشته، به زمین میافتد و در بیمارستان به دلیل حساسیت به آمپول پنیسیلین در عرض چند دقیقه فوت میکند.
تقریبا همزمان با فوت همسر حبیب، مادر او نیز بهعلت حمله قلبی فوت میکند و این حوادث باعث میشود که حبیب در اولین آلبومش یعنی «مرد تنهای شب» که سال ۱۳۵۶ انتشار یافت، بیشتر آهنگها را بهیاد آنها بخواند. حبیب آهنگهای «مادر» و «خرس کوکی» را بهیاد مادرش، «شهلای من» و «خواب سرخ بوسهها» را بهیاد همسرش و «نگاهم» را بهیاد هر دوی آنها خواند.
همسر دوم حبیب ناهید نام دارد که «محمد» ثمره ازدواج با اوست. حبیب سال ۱۳۶۰ بهدلیل ممنوعالکاری ایران را ترک میکند و سال ۱۳۶۴ در لسآنجلس ساکن میشود اما سال ۱۳۸۸ با نوشتن نامهای به رئیسجمهور وقت محمود احمدینژاد، خواستار حضور در کشور شد و با موافقت ضمنی و پذیرفتن رعایت برخی شرایط به همراه خانوادهاش به ایران بازگشت و در چهارصد دستگاه رامسر ساکن شد.
اما حبیب که سال ۱۳۸۹ برای دریافت مجوز انتشار آلبوم و اجرای کنسرت در ورزشگاه آزادی درخواست داده بود، با او مخالفت شد؛ روزی که سیداحمد خاتمی امام جمعه موقت تهران در واکنش بهاین موضوع یعنی حضور حبیب در ایران گفته بود «ایران جای خوانندههای لسآنجلسی نیست.» القصه با او خوب تا نشد و مورد بیمهری قرار گرفت؛ او که از دل و جان خود میخواند و آهنگهایش ربطی به ترانههای خوانندههای خوش بروروی دخترپسند نداشت! درنهایت حبیب حسرت به دل خواندن در جمع هموطنانش در خاک و زادگاهش، به علت مشکل قلبی دار فانی را وداع گفت.
