هفت صبح| برگی از تاریخ امروزمان را به یک ماجرای جالب و خواندنی در انگلیس اختصاص دادیم؛ گزارشی که در مجله اطلاعات هفتگی اسفند 1352 چاپ شده بود. جایی که از تهران یک تنور نانوایی را با هواپیما به انگلستان میبرند و شروع به پخت نان تافتون میکنند. بانی این کار هم یک مهندس جوان ایرانی بود؛ وقتی گرانترین، لوکسترین و تمیزترین نانوایی تافتونی را در شهر برایتون افتتاح کرد.
گول دلبریهای دختران زرین مو را نخورد!
یک مهندس جوان ایرانی از انگلستان به تهران آمده و دربهدر دنبال یک شاطر جوان میگردد که متاهل نباشد، نان برشته خوب بپزد، درد غربت آزارش ندهد، تیپ کامل شرقی داشته باشد و مهمتر از همه اینها بتواند در مقابل «طنازیها و دلبریهای دختران زرین موی انگلیسی» مقاومت کند! این خلاصه خبری بود که بهگوش برو بچههای اطلاعات هفتگی رسید و گروه خبرنگاران بهجستوجو پرداختند تا این مهندس جوان ایرانی را پیدا کنند و سر از کارش در بیاورند. بالاخره یکی از خبرنگاران ما این مهندس را هنگامی که از یک دکان نانوایی سراغ شاطر جوانی را میگرفت، یافت و سر صحبت را با او باز کرد.
مهندس تهویه
آقای محمدرضا غلامیان دانشجوی سال آخر رشته مهندسی تهویه است که فقط 25سال دارد و در انگلیس مشغول تحصيل است. او چهار سال قبل در شهر برايتون وقتی فهمید با یکی از خبرنگاران اطلاعات هفتگی صحبت میکند، گفت: ایرانیها خوش خوراکترین مردم روی کره زمین هستند. تنوع غذاها، سلیقه خانمهای ایرانی در پخت و پز و سختگیری شکمپرستانه آقایان همه نشاندهنده این حقیقت است که ایرانیها، خوشغذا و خوشخوراک هستند.
ایرانیهایي كه به خارج میروند و برای مدتهای مدید در یکی از کشورهای اروپایی یا آمریکا میمانند، از هیچ چیز به اندازه بیغذایی رنج نمیبرند! شبها مدام خواب نان سنگک و تافتون، خواب دیزی آبگوشت و چلوکباب، خواب قورمهسبزی و فسنجان و آش رشته میبینند و وقتی به ایران بازمیگردند، درست مثل آن میمانند که از سال قحطی فرار کرده باشند. بههمین جهت خانوادههای ایرانی که فرزندانشان خارج از کشور بهسر میبرند، بیش از هر چیز برای آنها خوراکی میفرستند و در میان همه خوراکیها، نان تافتون و نان سنگک که برای جلوگیری از خشک شدن، به دقت در میان کیسههای نایلون پیچیده شده، مقام اول را دارد.
۱۵۰۰ ایرانی در برایتون
آقای غلامیان سپس اضافه کرد: شهری که من در آنجا مشغول تحصیل هستم، یعنی شهر برایتون در 200كيلومتری لندن پایتخت انگلستان قرار دارد. از لندن با قطار سريعالسير برقی، طی دو ساعت میتوان به برايتون رفت. برایتون درواقع یک شهر دانشجویی است. بهعلت اینکه از سایر شهرهای انگلستان ارزانتر است، اکثر دانشجویانی که از کشورهای مختلف جهان برای تحصیل به انگلستان میروند، در برایتون اقامت میکنند.
در حال حاضر بیش از ١٥٠٠ دانشجوی ایرانی در برایتون به تحصیل مشغول هستند. در برايتون مليتهای مختلف برای خود رستورانهای گوناگون دارند. رستورانهای انگلیسی-آلمانی، سوئیسی و حتى رستوران هندی. فقط ایرانیها بودند که باوجود تعداد زیادشان، رستوران ایرانی نداشتند و از خوردن غذاهای ایرانی مخصوصا نان تافتون و سنگک محروم بودند.
نان تافتون در انگلستان
یک شب که تنها بودم، باخودم فكر کردم راستی چرا انگلستان نباید یک دکان نانوایی تافتونی داشته باشد. انگلیسیها که نمیدانند نان تافتون تاچه اندازه لذیذ و خوشمزه است. شاید اگر یک نانوایی در انگلستان راه بیندازم با استقبال فوقالعادهای روبهرو شود و حتی ممکن است دکان نانوایی به صورت یک مرکز توریستی در بیاید و از گوشه و کنار انگلستان برای تماشای دکان نانوایی به برايتون بیایند و از این راه درآمد قابلتوجهی نصيب من شود. فکرم که بهاینجا رسید. دیگر معطل نکردم و از روز بعد مشغول اقدام شدم.
۱۱ هزار پوند سر قفلی محل
خیال میکردم در انگلستان برخلاف ایران، برای دایر کردن یک مغازه نیازی به سرقفلی نیست اما وقتی محل مورد نظرم را یافتم، فهمیدم که باید ۱۱هزار پوند یعنی در حدود 200هزار تومان سرقفلی محل بپردازم و علاوه بر آن، ماهی نیز 20پوند باید کرایه بدهم؛ چارهای نبود. تصميمم را گرفته بودم و میخواستم این را به هر ترتیبی هست، انجام دهم...
خب این داستان خیلی طولانی بود؛ درنهایت هم آقای غلامیان یک شاطر به اسم آقای احمد رفیعی را استخدام میکند؛ رفیعی که خوشحال و خندان بود و مرتب سیگار وینستون میکشید...
