هفت صبح| پوشیدن تیشرتی با تصویر برادر مبتلا به اوتیسم، پیام روشنی از اولویت انسانیت بر برند و شهرت در ورزش امروز داشت.
نابغه ۷۲ کیلوگرمی کشتی فرنگی ایران از هر فرصتی برای خوشحال کردن برادر بیمار خودش استفاده میکند. معرفت و پهلوانی کلماتی است که امروز بیش از هر وقت دیگر ورزش دنیا و بهطور اخص ورزش ایران از حاکم نشدن آن در فضای ورزشی رنج میبرد اما در همین شرایط هم ورزشکارانی استثنایی یافت میشوند
.
دانیال سهرابی یکی از این ورزشکاران بامعرفت است؛ کشتیگیر اعجوبهای که بار دیگر در اردوی تیم ملی کشتی، علاقهاش به برادر مبتلا به اوتیسم خود را نشان داد.دانیال سهرابی در مسابقات کشتی فرنگی جهانی 2025 زاگرب و در وزن 72 کیلوگرم اسیر ناداوری شد؛ چانه، ابرو و لبانش آسیب دید و البته زمان نداشت تا پاسخِ ضدِ کشتی ابراهیم غانمِ فرانسوی- مصری را بدهد. او هر آنچه را که پنبه کرده بود، از دست رفته دید.
او روی تشک اشک ریخت و با چشمانی گریان به دوردستها خیره شد. همان جایی که خانوادهاش حضور داشتند، به اندیمشک و برادرِ کوچکترش... ماجرا چه بود؟ دانیال کمی پیشتر در مصاحبهای بهیادماندنی درباره انگیزه اصلیاش برای کسب مدال طلای جهانی، گفت: «ما خانوادهای چهار نفری هستیم.
برادر کوچکتر من که 14 سال دارد، به بیماری اوتیسم مبتلا است. من میخواهم با کسب مدال طلا، او را خوشحال کنم. او و پدر و مادرم که زحمات بسیاری برای ما کشیدهاند. این یکی از انگیزههای اصلی من برای قهرمانی در مسابقات جهانی است.»
این صحبتها به علاوه حرکت ارزشمند اخیر دانیال سهرابی از آنجایی که از دل برآمده است لاجرم بر دل هم نشست.
در روزگاری که قهرمانان ورزشی لباس و تیشرت برند خارجی میپوشند یک کشتیگیر دوستداشتنی و قهرمان هفته ورزش ایران (از نگاه تحریریه هفتصبح) ترجیح میدهد تصویر برادرش را به نمایش بگذارد که مبتلا به اوتیسم است. درود بر دانیال سهرابی و به امید تکثیر چنین ورزشکارانی در ورزش ایران...
