وقتی صحنه خاموش میشود، فقط چراغها نیستند که میمیرند؛ زندگی یک نسل از هنرمندان هم در تاریکی فرو میرود. تئاتر ایران پس از جنگ، اعتراضات و قطعی اینترنت، به جایی رسیده که حالا از «تئاتر بیچیز» حرف میزند؛ نمایشی که نه از سر انتخاب، بلکه از سر اجبار متولد شده است.
پشت صحنه، بازیگرانی که نمیتوانند شغل دیگری داشته باشند، سالنهایی که اجارهشان مانده و پلاتوهایی که خالی شدهاند، همه روایت یک بحران خاموشاند. اینجا، جنگ فقط روی صحنه نیست؛ در معیشت، در اضطراب، و در نفسکشیدن هنر جریان دارد.
