پس از جنگ ۴۰ روزه و حمله آمریکا و اسرائیل به ایران، خیابانها شاهد موجی کمسابقه از همبستگی ملی بود. مردمی با گرایشهای مختلف سیاسی، حتی منتقدان جدی وضع موجود، برای دفاع از ایران و محکومیت حمله خارجی کنار هم ایستادند.
اما در این میان، حضور و صدای اصلاحطلبان کمتر از انتظار شنیده شد. جریانی که در موضوعات اجتماعی و سیاسی، از اعتراضات ۱۴۰۱ تا انتخابات، با صراحت و تندی موضع میگیرد، در بزنگاههای جنگ و امنیت ملی محتاطتر ظاهر شده است. به راستی چرا اصلاحطلبان در مسائل اجتماعی صدایی بلند دارند، اما در برابر حمله خارجی، صدایشان کمرمقتر شنیده میشود؟
