هفت صبح| اکران آنلاین گاهی فرصتی فراهم میکند تا فیلمهایی که در زمان نمایش عمومی کمتر دیده شدند، دوباره در معرض قضاوت قرار بگیرند. «قرمز یواش» از همین دست آثار است؛ فیلمی که با یک ایده متفاوت و فهرستی از بازیگران آشنا، در نگاه اول وعده یک تجربه متفاوت را میدهد، اما در روند پیشروی، این وعده به تدریج رنگ میبازد.
مرکز ثقل داستان، جوانیست که توانایی عجیبی در به خاطر سپردن جزئیات دارد؛ ویژگیای که در سینما میتواند به خلق موقعیتهای پیچیده و حتی دردناک منجر شود. چنین شخصیتی میتواند با گذشتهای که مدام بازتولید میشود درگیر باشد، با خاطراتی که دست از سرش برنمیدارند. با این حال، فیلم ترجیح میدهد این امکان را در سطح نگه دارد و بیشتر به عنوان دستاویزی برای موقعیتهای گذرا از آن استفاده کند.
شخصیتی که درجا میزند
رضا، شخصیت اصلی داستان، ظرفیت آن را دارد که به یکی از متفاوتترین کاراکترهای کمدی-اجتماعی بدل شود. اما فیلم به او مجال تغییر نمیدهد. او در طول روایت، در همان قالب ابتدایی باقی میماند؛ بدون فراز و فرود جدی، بدون لحظهای که مخاطب بتواند او را عمیقتر درک کند. اختلال حافظه، که میتوانست به عاملی برای ایجاد تنشهای درونی تبدیل شود، بیشتر نقش یک کلید اضطراری را بازی میکند؛ هرجا روایت به بنبست میرسد، به کمک میآید و بعد کنار میرود. این رویکرد باعث شده پیوند میان مخاطب و شخصیت شکل نگیرد و داستان، وزن دراماتیک لازم را به دست نیاورد.
در کنار این خط، ورود شخصیت دختر خارجی که در جستوجوی پدرش به ایران آمده، میتوانست بُعد تازهای به روایت اضافه کند. تقابل فرهنگی، سوءتفاهمها و نزدیکی تدریجی این دو جهان، همه ظرفیت تبدیل شدن به لحظاتی تأثیرگذار را داشتند. اما این مسیر هم نیمهکاره رها میشود و به نقطهای مشخص نمیرسد.
روایتی که لحن خود را پیدا نمیکند
فیلم میان چند مسیر مختلف در رفتوآمد است. گاهی به سمت کمدی متمایل میشود، لحظهای بعد رنگ و بوی اکشن میگیرد و در بخشهایی تلاش میکند به فضای اجتماعی نزدیک شود. این جابهجایی مداوم، مانع شکلگیری یک هویت مشخص برای اثر شده است. کمدی فیلم بیشتر بر واکنشهای لحظهای بازیگران استوار است تا طراحی دقیق موقعیت.
در نتیجه، شوخیها پراکندهاند و کمتر در خدمت پیشبرد داستان قرار میگیرند. صحنههای پرتحرک هم فاقد ضرباهنگ و طراحیاند و نمیتوانند هیجان ایجاد کنند. فضای جنوب شهر نیز، که میتوانست به یک جهان ملموس و زنده تبدیل شود، بیشتر در حد نشانههایی کلی باقی میماند. تصویر ارائهشده، عمق چندانی ندارد و بیشتر به پسزمینهای برای اتفاقات تبدیل شده است.
حضورهایی که به ثمر نمینشینند
یکی از جذابیتهای «قرمز یواش» حضور چهرههای متعدد است. از نیما شعباننژاد و هومن حاجیعبداللهی گرفته تا جمشید هاشمپور، نسیم ادبی و روشنک گرامی، هرکدام میتوانستند بخشی از بار فیلم را به دوش بکشند.با این حال، پراکندگی روایت باعث شده بسیاری از این نقشها به درستی پرداخت نشوند. کاراکترها اغلب در حد معرفی باقی میمانند و فرصت بسط پیدا نمیکنند. حتی بازیگران باتجربه نیز در چنین شرایطی نمیتوانند تواناییهای خود را به نمایش بگذارند.
در این میان، حضور زندهیاد رضا داوودنژاد بیش از هر چیز حس نوستالژیک به فیلم میبخشد. حضور او یادآور نوعی از بازیگریست که با سادگی و صداقت تعریف میشد؛ کیفیتی که در کلیت فیلم کمتر دیده میشود.کارگردانی نیز در همین مسیر حرکت میکند؛ قابها سادهاند، ریتم یکنواخت نیست و اتصال سکانسها گاه گسسته به نظر میرسد. این مجموعه باعث میشود فیلم نتواند ضرباهنگی منسجم پیدا کند.
فاصله میان ظرفیت و نتیجه
«قرمز یواش» نمونهای از آثاریست که عناصر جذاب زیادی در اختیار دارند، اما در کنار هم به نتیجه مطلوب نمیرسند. سوژهای که امکان پرداخت عمیق داشت، به سطح محدود میشود و بازیگرانی که میتوانستند لحظات ماندگار خلق کنند، در دل روایتی پراکنده قرار میگیرند.
اکران آنلاین این فرصت را فراهم کرده تا فیلم بار دیگر دیده شود و شاید با توقعی متفاوت قضاوت شود. با این حال، مسئله اصلی همچنان پابرجاست: فاصله میان آنچه میتوانست شکل بگیرد و آنچه روی تصویر آمده. «قرمز یواش» تلاشی برای سرگرم کردن مخاطب است، تلاشی که در لحظاتی موفق عمل میکند، اما در کلیت خود نمیتواند اثر ماندگاری بر جا بگذارد. فیلمی که ایدهای قابل توجه را در اختیار دارد، اما در مسیر روایت، آن را آرامآرام از دست میدهد.
