این روزها اضطرابهای اقتصادی، فشارهای اجتماعی و فرسودگی فردی، بیسر و صدا به زندگی شهرنشینی نفوذ کردهاند؛ آنقدر که «سلامت روان» از یک موضوع حاشیهای به یک دغدغه عمومی بدل شده است. در شهری که ترافیک، هزینههای بالا و انگ اجتماعی، راه مراجعه حضوری به روانشناس را دشوار میکند، تکنولوژی با چهرهای تازه وارد میدان شده: «تراپیستهای دیجیتال».
تحقیقات روزنامه هفتصبح نشان میدهد اپلیکیشنهای ایرانی روانشناسی، با وعده دسترسی فوری، ناشناس و امن، تلاش میکنند اولین مانع فرهنگی درمان را بردارند. کاربر، بدون ترس از قضاوت و در خلوت خود، میتواند ارزیابیهای اولیه انجام دهد، آموزش ببیند و از حال روانش آگاهتر شود. همین ناشناسبودن، برای جامعهای که هنوز مراجعه به روانشناس را تابو میداند، یک نقطه قوت جدی است.
اما این مسیر بدون چالش نیست. منتقدان از خطر «روانشناسی زرد»، تشخیصهای سطحی و امنیت دادههای حساس کاربران میگویند. هشدار میدهند که سلامت روان، نباید قربانی سرعت و تجارت شود. در مقابل، طراحان این پلتفرمها تأکید دارند که اپلیکیشنها قرار نیست جای درمانگر را بگیرند؛ بلکه نقش یک «پل» را بازی میکنند: غربالگری، آموزش و آمادهسازی مراجع برای درمان تخصصی.
در کشوری با کمبود شدید روانشناس، این تراپیستهای دیجیتال اگر درست مدیریت شوند، شاید نه درمان نهایی، اما نقطه شروع نجات باشند.