روزنامه هفت صبح| بازهم استارتاپها و باز هم نهادها و مراکز دولتی. یک دعوای تکراری درباره مجوزها و رگولاتوری حوزه آنلاین و نوآوری کشور. اینبار اما در یک حوزه جدید. چه کسی فکرش را میکرد که حالا یک خدمت شهری در حوزه سوخترسانی به خودروها آنهم از طریق زیرساختهای آنلاین مشمول محدودیتهای قانونگذاری یا بهتر بگوییم برخوردهای سلیقهای کارشناسان و مدیران یک بخش از دولت شود. البته که گویا در این قضیه پای رقابت به هر شیوهای هم در میان است.
آخرین نمونه هم برای استارتاپ پلاک رخ داده که گویا این کسبوکار هم به سد سفت مجوزها خورده است. پلاک یک استارتاپ خدمات آنلاین در محل است که در سال ۱۳۹۵ تأسیس شد. در ابتدا این استارتاپ در حوزههای مختلفی چون کارهای منزل، آزمایش و تحویل بنزین خدمات ارائه میداد. اما از سال ۱۳۹۸، پلاک روی حوزه سوخترسانی متمرکز شد و از آن زمان بهصورت تخصصی در این حوزه فعالیت میکند. پلاک از همان تاریخ اقدام به طراحی خودروهای سیار سوخترسانی کرد. پلاک ۱۲ کامیون در تهران دارد که بهوسیله آنها به مردم سوخترسانی میکند.
سام درخشان، مدیرعامل پلاک که از سال ۱۴۰۰ به این مجموعه پیوسته است ۱۴ سال در انگلیس در حوزه نفت و گاز فعال بوده و حالا در گفتوگو با هفت صبح در مورد فرایند دریافت مجوز برای خودروهای پلاک توضیح میدهد: فرایند صدور مجوز بسیار پیچیده بود بهطوریکه شرکت از سال ۱۳۹۸ فرایند را آغاز کرد و در سال ۱۳۹۹ موفق به کسب اولین مجوز برای یکی از خودروهایش شد.
درواقع این مجوز اولین مجوز این دسته از خودروها در تمام ایران بود. پلاک ۱۲ کامیون سوخترسان دارد که فقط یکی از آنها موفق به گرفتن مجوز شده است. بر اساس قوانین پس از صدور مجوز نهایی باید کارت سوخت هم برای خودرو صادر شود که بتواند سوختش را از یک جایگاه خاص و از یک تلمبه خاص تأمین کند، اما چنین اتفاقی نیفتاد. خودروهای دیگر هم مراحل اچاستی را گذراندند و از لحاظ امنیتی تايید شدند و اما مجوز نهایی را دریافت نکردند.
رقیبی بهنام پیدو و مشکلاتی که ایجاد شد
مدیرعامل پلاک ادامه میدهد: موضوع ما این است که در زمینه اعطای مجوز عدالت رعایت نشده است. برای نمونه به شرکت پیدو که تولید کننده تجهیزات سوختی است، مجوز داده شده و این شرکت حدود 50 خودرو را وارد چرخه کرده است.
بااینکه هیچیک از مراحل دریافت مجوز را نگذرانده بودند اما نزدیک به ۶۰ کارت سوخت برای آنها صادر شده بود. بعدها اتفاقاتی رخ داد که همان بهانه شد که کار کردن برای دیگران هم سخت شود. این اتفاقات باعث شد که شرکت ملی پخش بهانه بیاورد و با فعالیت ماشینها مخالفت کند و برای ما کارت سوخت صادر نکند بااینکه ما مجوز داشتیم.
درخشان ضمن اشاره به بهینهتر بودن روش سوخترسانی پلاک با توجه به تعداد خودروها میافزاید: ما در این مدت با استفاده از کارتهای آزاد از جایگاهها سوختمان را تأمین میکردیم. با جایگاهها قرارداد داشتیم و جایگاهدار راضی بود. مردم هم راضی بودند. ما اشتغالزایی کرده بودیم و ۵۰ نفر داشتند با حقوق مناسب کار میکردند و یک شغل حرفهای داشتند. هرچقدر پیگیری میکردیم که کارت ما را بدهید بهانه میآوردند.
میگفتند صبر کنید تا درگاه ملی مجوزها راهاندازی شود. یک سال گذشت و باز هم به ما کارت سوخت ندادند. گذشته از تمام این مشکلات، امسال نهتنها مشکل مجوزها حل نشد بلکه کارتهای سوخت جایگاهها را هم جمعآوری کردند و گفتند نباید از این کارتها استفاده کنید. ما هم به مشکل خوردیم. دیگر نمیتوانیم سوخت را تأمین کنیم. یک نامه به کل جایگاههای کشور دادند که فقط به ماشینهای سوخترسان سیاری که کارت سوخت دارند بار بدهند.
استارتاپهایی که میتوانند کمککننده باشند اگر…
او ادامه میدهد: علاوه بر این مشکلات، رقیب هم مدام برای ما دردسر درست میکند. چون میخواهد انحصار ایجاد کند. اول در شهرداری میخواست جلوی صدور مجوز ما را بگیرد. به شهرداری گفته بودند به ما مجوز ندهد. اما شهرداری مقابل آنها ایستاد و گفت اجازه نمیدهیم انحصار ایجاد کنید. ولی به نظر میرسد شرکت پخش مشکلی با مسئله انحصار ندارد. ما به کارگروه دیجیتال ریاست جمهوری و وزارت نفت نامه زدیم.
درخشان خاطر نشان میکند: ایران یکی از بدترین کشورها در تعداد جایگاه نسبت به مصرف سوخت است. یعنی ما کمبود جایگاه داریم. طبق برآورد ما تقریباً سال گذشته ده میلیون لیتر سوخت توزیع کردیم، و باعث شدیم۲۵۰ هزار لیتر در مصرف سوخت صرفهجویی شود. یعنی تقریباً ۱ و نیم میلیون کیلومتر تردد کاهش یافت.
