آغاز به کار رصدخانه ملی ایران که ساخت آن ۲۳ سال زمان برده، در نشریه معتبر ساینس بازتاب داشته؛ ریچارد استون در مقالهای با عنوان «در باز شد» تلسکوپ رصدخانه ملی را در کلاس تلسکوپهای جهانی توصیف کرده و مینویسد: «ادویسه ساخت رصدخانه ملی ایران از دو دهه پیش شروع شد. رصدخانه ایران و دو تلسکوپ دیگر در منطقه - یک تلسکوپ مادون قرمز چهار متری در ترکیه که در حال تکمیل است و یک تلسکوپ نوری ۳.۶ متری در هند - یک شکاف جغرافیایی را در یک شبکه جهانی پر میکنند.»
جری گیلمور اخترشناس دانشگاه کمبریج و مشاور پروژه هم میگوید: «پیش از این کاری در این مقیاس در ایران انجام نشده بود. در هر مرحله به پیچیدگی کار و کمالطلبی گروه افزوده میشد. مثلا وقتی که سیستمهای کنترل فعال، حسگرها و نرمافزارهای جدید در دسترس قرار گرفتند، مهندسان پروژه رصدخانه ملی ایران آنها را به طراحی اولیه افزودند.»
دانشمندان ایرانی برای ساخت این تلسکوپ پیشرفته باید بر موانع زیادی غلبه میکردند. برای نمونه تحریمهایی که واردات فناوریهای پیشرفته را محدود میکرد.
مریم ترکی از پژوهشگاه دانشهای بنیادی به ساینس گفته است: «ما با ناامیدی، تاریکی و کلماتی که میتوانست دلسردمان کند جنگیدیم، اما در نهایت شاهد این تولد باشکوه بودیم.»
