"برهم احمد صالح"، کاندیدای اتحادیه میهنی کردستان، پس از انصراف فواد حسین نامزد حزب دمکرات، رئیس جمهور جدید عراق شد.
به نقل از رسانه های خبری عراق، روز گذشته بالاخره پس از ماهها کشمکش سیاسی بر سر تعیین رئیس جمهور و نخست وزیر، چنش سیاسی عراق تکمیل شد. برهم صالح با ۱۲۰ رای موافق از اتحادیه میهنی کردستان عراق سکان ریاست جمهوری را به دست گرفت و بالاخره مهر پایان بر نتایج انتخابات عراق زد. طی پیروزی برهم صالح، عادل عبدالمهدی نیز مامور به تشکیل کابینه دولت شد.
برخی تحلیلگران معتقدند چینش سیاسی عراق به نفع واشنگتن نیست و این نتیجه کاملا به نفع ایران تمام شده است. چرا که گروههای مقاومت فتح و سائرون در برابر العبادی که تنها گزینه واشنگتن بود، قد علم کرد.
یک روزنامه نگار عراقی معتقد است که برهم صالح صدای اعتدال است. سیدرضا قزوینی الغرابی در تحلیل خود می گوید:
«برهم صالح با فاصله زیادی از نامزد خاندان بارزانی یعنی دکتر فؤاد حسین به ریاست جمهوری عراق رسید تا امیدوارانه شاهد آن باشیم که در چهار سال آینده شخصیت قدرتمندی مانند صالح جایگاه ریاست جمهوری را از حالت انفعال دوران فؤاد معصوم خارج کند و نقش مهمی در روابط بغداد با اربیل و همینطور عراق با جهان ایفا مند.»
وی در ادامه می گوید: «این انتخاب شکستی برای بارزانی و جدایی طلبان تندرو کرد عراق بود. در حقیقت بارزانی که در انتخابات اول همین هفته برنده انتخابات پارلمانی کردستان شده بود نتوانست طعم کامل پیروزی را بچشد.
فشارها و مذاکرات بارزانی با بغداد هیچ نتیجه ای نداشت و این نمایندگان پارلمان بودند که برای نخستین بار خارج از اراده رهبران احزاب خود در یک رأی گیری در چنین سطح بالایی مستقل و آزاد به میل خود عمل کردند.
برهم صالح سیاستمدار کهنه کار، کرد است که روابط خوبی با عرب ها دارد. او با اینکه عمیقا به حقوق کردها اعتقاد دارد اما تحقق این حقوق را در چارچوب یک عراق قوی می داند درست برعکس بارزانی که حقوق کردها را در یک عراق ضعیف می بیند. این انتخاب یک اتفاق خوب برای عراق بود شاید بهتر از شخص نخست وزیر.»
این روزنامه نگار عراقی درباره انتخاب نخست وزیری معتقد است که انتخاب عبدالمهدی را نمی توان به معنای ناکامی آمریکا دانست. او روابط خوبی با دو محور دارد و اساسا فضای منطقه و بین الملل به گونه ای است که بخشی از سیاستمداران عراقی دیگر تمایلی به قرار گیری در کفه یک محور ندارند.
در همین رابطه صابر گل عنبری پژوهشگر و کارشناس خاورمیانه و غرب آسیا معتقد است که اوضاع دو هیچ به نفع ایران است.
وی در گفتگو با خبرآنلاین گفت: «بعد از حمله آمریکا به عراق و سرنگونی دولت صدام حسین و در طول ۱۵ سال گذشته، هیچ وقت به اندازه این دوره انتخاباتی رقابت نفسگیری میان تهران و واشنگتن در عراق شکل نگرفته بود و در این میان، اختلاف بیسابقه در جبهه شیعیان کار را برای تهران بسیار سخت کرد.
در مجموع، اختلافات و شکاف در میان همه گروههای سیاسی و مذهبی عراق و در راس آنها شیعیان و کردها در این دوره بسیار پررنگ بود.
اهل سنت عراق که در دورههای قبل متشتتتر بودند، در این دوره پس از انتخابات ماه می گذشته و نه قبل از آن، به شکلی نسبتا متحد در محور ملی ائتلاف کردند؛ اما خبری از ائتلافات واحد میان کردها از یک سو و میان شیعیان از سوی دیگر تا این لحظه نیست و به همین دلیل انتخاب نخستوزیری و تشکیل دولت به تاخیر افتاده است و رئیس جمهور این دوره عراق بدون توافق میان کُردها انتخاب شد.»
این کارشناس مسائل عرب درباره چینش سیاسی عراق می گوید: «انتخاب دو چهره نسبتا نزدیک به ایران به عنوان رئیس پارلمان و ریاست جمهوری عراق نشان میدهد که تا اینجای کار رقابت ایران و آمریکا و به عبارتی دیگر دوئل مک گورک فرستاده ویژه ترامپ و سردار سلیمانی در عراق دو بر هیچ به نفع تهران بوده است.
آرای چشمگیر برهم صالح (۱۶۵ رای) نامزد اتحادیه میهنی کردستان عراق برای احراز پست رئیس جمهوری در دور اول رایگیری و پیروزی او در دور دوم رایگیری با کسب ۲۱۹ رای بر این نکته تاکید دارد که کفه ترازوی ایران در پارلمان عراق تا حدودی سنگینتر شده است و میرود با انتخاب نخستوزیری مورد قبول تهران نتیجه رقابت سه بر هیچ شود.»
گل عنبری در ادامه می نویسد: «به نظر میرسد موضع حمایتی فواد حسین نامزد حزب دمکرات از همهپرسی استقلال کردستان عراق تاثیر زیادی در عدم موفقیت وی و پیروزی برهم صالح داشته است.
البته ناگفته نماند که برهم صالح رابطه خیلی خوبی هم با آمریکا دارد و اساسا بنیانگذار دانشگاه آمریکایی در سلیمانیه است، اما در عین حال پیروزی او بیشتر به حساب ایران نوشته خواهد شد تا آمریکا.
همچنین نباید از نظر دور داشت که در کل خروجی سیاست عراق برای دولت آمریکا حائز اهمیت است تا بودن یا نبودن فلان شخص در قدرت.»
برخلاف پارهای تحلیلها که پس از انتخابات عراق از آغاز افول نفوذ ایران در عراق می گفتند، روند تحولات نشان داد که تهران با ظرافت نفوذ خود را مدیریت میکند و پیش میبرد، اما با این حال چالشهای فراروی ایران در عراق در آینده بیشتر از سالیان پیش خواهد بود و این امر علیرغم این نفوذ، کار را تا حدودی در آینده سختتر میکند.»
