هفت صبح| روزنامه هفت صبح، پانزدهمین سال انتشار را پشت سر گذاشت. به نظرم رسیدن به این عدد در شرایط سخت و دشوار سالهای اخیر بیش از هر زمان دیگری معنای «دوام» و «ایستادگی» دارد. شاید پیشتر در مقایسه با روزنامههای باسابقه جهان که هشتاد یا حتی صد سال عمر دارند، پانزده سال چندان چشمگیر به نظر نمیرسید.
اما حالا در شرایطی که بسیاری از رسانهها با تعدیل نیرو، کاهش صفحات، قطع بیمه، انتشار صرفاً دیجیتال و بحرانهای اقتصادی دستوپنجه نرم میکنند، رسیدن به شانزدهسالگی اتفاقی مهم و قابل تأمل است. در ایران هم البته روزنامههای قدیمی کم نیستند. روزنامههای اطلاعات، کیهان و خراسان که هرکدام دههها در فضای رسانهای کشور حضور داشتهاند. با این حال، آنچه «هفت صبح» را متمایز میکند، تداوم فعالیت در شرایطی است که بسیاری از رسانهها حتی برای بقا دچار تردید شدهاند.
هفت صبح در این سالها نشان داده که یک رسانه خصوصی واقعی است. رسانهای که با اتکا به منابع محدود، بدون تکیه بر حمایتهای گسترده، چراغ خود را روشن نگه داشته است. حتی در شرایط دشوار روزها و ماههای گذشته از جمله ۳۹ روز جنگ، قطعی اینترنت و مشکلات جدی توزیع، این روزنامه از کیفیت و حجم خود نکاست و به روال گذشته منتشر شد. اتفاقی که در فضای امروز رسانهای به دلیل دشواریهای فراوان، کمتر دیده میشود.
بیتردید، این استمرار بدون تلاش جمعی از روزنامهنگاران، دبیران، عکاسان و همه دستاندرکارانی که در همه این سالها با «هفت صبح» همراه بودهاند، ممکن نبود. حاصل این تلاشها، روزنامهای است که توانسته با مخاطب خود ارتباط برقرار کند. رسانهای که از زندگی روزمره نوشته، اما نگاهی فراتر از روزمرگی داشته و همواره کوشیده روزنهای از امید و امکان را نشان دهد.
صد البته که نمیتوان از تغییرات گسترده در جهان رسانه چشم پوشید. ظهور شبکههای اجتماعی، گسترش محتوای ویدیویی و نقش روزافزون فناوری به خصوص هوش مصنوعی، چهره روزنامهنگاری را دگرگون کرده است. هفت صبح نیز در یک سال گذشته تلاش کرده همزمان با حفظ نسخه چاپی، حضور خود را در حوزههای چندرسانهای تقویت کند. تولید فیلم و ویدیو و گسترش فعالیت در بسترهای دیجیتال از جمله این موارد است. حرکت در مسیر برای بقا و اثرگذاری در دنیای امروز بسیار اهمیت دارد.
اما واقعیت تلخ این است که رسانه در ایران روزهای سختی را پشت سر میگذارد. اقتصاد نحیف، نااطمینانیهای سیاسی، محدودیتها، قطعیهای اینترنت و کاهش اعتماد عمومی، همگی فضای کار رسانهای را دشوارتر کردهاند. بهخصوص که روزنامهنگار باید بیش از گذشته محتاط باشد.
در مقابل با مخاطبانی مواجه هستیم که خسته و نگران از وضعیت این روزهای ایران هستند و مسیرهای دیگری برای دریافت خبر انتخاب میکنند. منظورم شبکههای ماهوارهای است که در شرایط ادامه قطع اینترنت، مردم اقبال بیشتری به آنها نشان میدهند. خب اینها چالشهایی است که نمیتوان نادیده گرفت. با وجود همه این دشواریها، هنوز هم دیدن روزنامههایی که هر صبح روی دکهها قرار میگیرند، امیدبخش است. چون میبینیم چراغ تحریریهها هنوز خاموش نشده است. هرچند تیراژها کمتر شده و صفحات محدودتر، اما نفسِ انتشار، خود نوعی مقاومت است.
در پایان نقش مدیران و سرمایهگذاران «هفت صبح» نیز قابل توجه است. کسانی که در شرایطی پیچیده و پرریسک، همچنان از ادامه مسیر یک رسانه مستقل حمایت کردهاند. واقعیت این است که روزنامهنگاری مستقل، راه رفتن بر لبه تیغ است. مسیری باریک در میان تنگناهای مالی و محدودیتهای مختلف.
خوشبختانه در این شرایط سخت، مدیران این رسانه کاملا خصوصی همچنان از ادامه روند انتشار هفت صبح حمایت میکنند. اکوسیستم رسانهای ایران پر از تجربههای تلخ و شیرین است. برخی رسانهها با وجود تیمهای حرفهای و عاشق روزنامهنگاری، تاب نیاوردهاند و از صحنه خارج شدهاند. اکنون تداوم «هفت صبح» را میتوان نمونهای از پایداری و تعهد یک روزنامه مستقل دانست.
این روزنامه توانسته صدای بخشهایی از جامعه باشد که کمتر شنیده میشوند و همین، ارزش کار آن را دوچندان میکند. در این روز خاص، میتوان برای «هفت صبح» و همه دستاندرکارانش آرزوی تداوم و موفقیت داشت. به این امید که این رسانه همچنان با نگاهی صادقانه و مسئولانه، مسیر خود را ادامه دهد و در راه دشوار اما ضروری آگاهیرسانی، استوار بماند.
