«قصههای هومن و جناب خان»؛ وقتی ساز فقط برای اجرا نیست
«قصه های هومن و جناب خان» با بازگشت جناب خان، رفاقت هومن حاجی عبداللهی و موسیقی که به بخشی از روایت تبدیل شده، فضای متفاوتی را شکل داده است.
به گزارش هفت صبح، مهم ترین اتفاق «قصه های هومن و جناب خان» شاید فقط بازگشت جناب خان نباشد، بلکه استفاده درست از ظرفیت این شخصیت است. جناب خان دیگر فقط یک عروسک محبوب نیست؛ شخصیتی شناخته شده با ادبیات، شوخی ها و دنیای مخصوص خودش است که سال ها در ذهن مخاطبان جا افتاده و خوشبختانه در این برنامه هم قرار نیست برای متفاوت به نظر رسیدن، هویت او تغییر کند.
هومن حاجی عبداللهی و جناب خان؛ یک رفاقت باورپذیر
حضور هومن حاجی عبداللهی در کنار جناب خان هم به فضای برنامه کمک کرده است. رفاقت قدیمی هومن حاجی عبداللهی و محمد بحرانی، خودش را در ارتباط میان این دو نشان می دهد. گفت و گوها گرم است، شوخی ها ریتم خوبی دارد و بخشی از این ارتباط، بیشتر شبیه یک رفاقت واقعی به نظر می رسد تا اجرای دیالوگ های از پیش نوشته شده.
جناب خان هم همچنان با همان ادبیات خاص و شوخی های خودش پیش می رود و ایده پردازی برنامه توانسته از یک شخصیت آشنا، موقعیت های تازه ای بسازد.
وقتی موسیقی از اجرا به روایت تبدیل می شود
اما نکته مهم تر برنامه جایی است که موسیقی فقط برای اجرا و سرگرمی استفاده نمی شود و به بخشی از داستان تبدیل می شود. دیده شدن دوباره ساز در قاب تلویزیون اتفاق مهمی است، اما اگر «قصه های هومن و جناب خان» را فقط به همین موضوع محدود کنیم، بخش مهم تری از برنامه را نادیده گرفته ایم.
در این برنامه، ساز فقط یک وسیله نمایشی نیست و موسیقی هم قرار نیست میان بخش های گفت و گو پخش شود. موسیقی بخشی از روایت است؛ از جغرافیا و فرهنگ می آید و به هویت مهمان گره می خورد.
موسیقی از شهرها و آدم ها می گوید
هر ساز و هر موسیقی می تواند بخشی از یک زندگی را یادآوری کند؛ خاطره یک شهر، فرهنگ یک منطقه، تجربه یک نسل یا تصویری از بخش هایی از ایران که کمتر در قاب تلویزیون دیده شده است.
«قصه های هومن و جناب خان» در بهترین بخش هایش به همین نقطه می رسد؛ جایی که موسیقی فقط شنیده نمی شود، بلکه چیزی را روایت می کند. ساز بهانه ای برای قصه گفتن می شود و قصه هم راهی برای رسیدن به آدم ها و فرهنگ های مختلف است.
ساز فقط در قاب نیست؛ در دل قصه است
تفاوت اصلی برنامه شاید همین باشد. بعد از مدت ها ساز را دوباره در قاب تلویزیون می بینیم، اما اتفاق مهم تر این است که این بار ساز فقط بخشی از تصویر نیست؛ موسیقی در دل روایت قرار گرفته و به بخشی از قصه تبدیل شده است.
