برد پیت به دنیای «روزی روزگاری در هالیوود» برگشت؛ فیلم جدیدش چه امتیازی گرفت؟
فیلم «The Further Mis-Adventures of Cliff Booth» با بازی برد پیت و کارگردانی دیوید فینچر، با واکنشهای متفاوت منتقدان روبهرو شده است؛ از تحسین بازی پیت تا انتقاد از داستان و زمان طولانی فیلم.
فیلم «The Further Mis-Adventures of Cliff Booth» اثری جنایی با رگه هایی از کمدی و درام به کارگردانی دیوید فینچر و نویسندگی کوئنتین تارانتینو است. این فیلم به عنوان اثری مستقل و اسپین آفی از «Once Upon a Time in Hollywood» ساخته شده و برد پیت بار دیگر در نقش کلیف بوث، بدلکار مشهور هالیوود، ظاهر شده است. داستان این بار بر ماجراهای تازه این شخصیت تمرکز دارد و مخاطبان را دوباره به فضای هالیوود در دهه ۱۹۷۰ می برد.
دیوید فینچر که با ساخت فیلم های جنایی و تریلر شناخته می شود، کارگردانی این پروژه را بر عهده دارد و کوئنتین تارانتینو نیز فیلمنامه آن را نوشته است. پیتر ماوروماتس، سیان چافین و برد پیت تهیه کنندگان فیلم هستند.
در کنار برد پیت، بازیگرانی از جمله الیزابت دبیکی، اسکات کان، یحیی عبدالمتین دوم، کارلا گوگینو، پیتر ولر، مت گروو، جی بی تادنا، کوری فوگلمنیس و کارن کاراگولیان در این فیلم حضور دارند.
![]()
نظر منتقدان درباره فیلم The Further Mis-Adventures of Cliff Booth
بازخورد منتقدان به فیلم ترکیبی از تحسین و انتقاد بوده است. بازی برد پیت، کارگردانی دیوید فینچر و فضای سرگرم کننده فیلم از جمله نکات مثبت پرتکرار در نقدها هستند. در مقابل، برخی منتقدان به طولانی بودن اثر، ضعف خط داستانی و هماهنگ نبودن کامل سبک کارگردانی فینچر با فیلمنامه تارانتینو اشاره کرده اند.
بر اساس آمار ارائه شده، فیلم در راتن تومیتوز با انتشار ۸۷ نقد، امتیاز ۸۴ درصد را کسب کرده است. در متاکریتیک نیز با ثبت ۳۲ نقد، امتیاز ۶۹ از ۱۰۰ را به دست آورده است.
-
راتن تومیتوز: ۸۷ نقد، امتیاز ۸۴ درصد
-
متاکریتیک: ۳۲ نقد، امتیاز ۶۹ از ۱۰۰
نگاهی به نقدهای مثبت فیلم
۹۰ از ۱۰۰ – Screen Rant | گریم گاتمن
اگرچه فیلمنامه تارانتینو با لحظات کمدی و شوخی های ناگهانی همراه است، بخشی از موفقیت فیلم به توانایی فینچر در انتقال تصویری اندوه شخصیت اصلی و فضای تاریخی اثر بازمی گردد. کلیف شخصیتی زیرک و پرانرژی است و هالیوود نیز دوران پررونقی را سپری می کند، اما نوعی حس مالیخولیایی در تمام مسیر او را همراهی می کند؛ از تعاملاتش با پدرش گرفته تا رابطه اش با دنیای سینما. کلیف عاشق این جهان است، هرچند این جهان همیشه به همان اندازه که او دوستش دارد، به او علاقه نشان نمی دهد.
۸۸ از ۱۰۰ – The Daily Beast | نیک شگر
یک داستان جنایی عامه پسند به سبک المر لئونارد و دونالد ای. وست لیک که از فیلم تحسین شده قبلی خود بهتر است و به بهترین اثر کارگردان «Fight Club» و «The Social Network» در سال های اخیر تبدیل می شود.
۸۰ از ۱۰۰ – The Guardian | پیتر بردشاو
این فیلم با حضور برد پیت در نقش کلیف و شوخ طبعی آرام و خونسرد او به خوبی کار می کند. بازی پیت تماشایی و سرگرم کننده است، اما در عین حال جنبه ای معماگونه نیز دارد. تجربه سخت و پرفرازونشیب کلیف از زندگی، نوعی پوسته آرام و بی خیالی در او ایجاد کرده که باعث می شود در برابر اتفاقات مختلف خونسرد باقی بماند.
۸۰ از ۱۰۰ – Empire | دن جولین
فیلمی بیش از اندازه طولانی، رها و بدون محدودیت که تماشای آن برای علاقه مندان به «Once Upon a Time in Hollywood» رضایت بخش خواهد بود؛ هرچند احتمالا به همان اندازه در ذهنشان ماندگار نمی شود. با این وجود، شاید این اثر فقط یک همبرگر باشد، اما همبرگر خوشمزه ای است.
۸۰ از ۱۰۰ – IGN | جیم وجوودا
کوئنتین تارانتینو کارگردانی این دنباله را بر عهده نداشته، اما دیوید فینچر در «The Further Mis-Adventures of Cliff Booth» توانسته صدای منحصربه فرد تارانتینو و روح و حال و هوای فیلم های او را به خوبی بازآفرینی کند.
۸۰ از ۱۰۰ – ScreenCrush | مت سینگر
این فیلم نیز مانند قهرمانش کمی زمخت و ناصاف است، گاهی به خشونت های شوکه کننده روی می آورد و داستان گویی پرشور و پرجنب وجوشی دارد. در نهایت، اثری جذاب و دوست داشتنی است.
۸۰ از ۱۰۰ – Variety | اوون گلایبرمن
فیلم لذتی خوشایند و سرخوشی خاصی به همراه دارد؛ تجربه ای آزاد و رها که حال و هوای لحظه ای و بی تکلفی را به تماشاگر منتقل می کند. تقریبا از تمام دقایق آرام، طولانی و بی عجله این فیلم لذت بردم.
۷۵ از ۱۰۰ – TheWrap | ویلیام بیبیانی
این فیلم یک همبرگر خوشمزه است، اما اگر بخواهیم از تشبیهی استفاده کنیم که کلیف بوث افسانه لس آنجلس آن را درک می کند، باید گفت به پای رستوران اپل پن نمی رسد.
![]()
۷۵ از ۱۰۰ – Slant Magazine | الی فریدبرگ
فیلم ابعاد تازه ای از کمدی را در آثار دیوید فینچر آشکار می کند و در عین حال، جنبه های تراژیک جدیدی از کوئنتین تارانتینو را به نمایش می گذارد. این اثر در مقایسه با «Once Upon a Time in Hollywood» تاثیرگذارتر و پخته تر است.
نقدهای میانه و انتقادی
۷۰ از ۱۰۰ – Slashfilm | کریس اوانجلیستا
نمی توانم از این فکر دست بردارم که ای کاش تارانتینو خودش کارگردانی این فیلم را بر عهده می گرفت. اگر چنین اتفاقی می افتاد، فکر می کنم تضادهای لحن و فضای داستان تا حد زیادی برطرف می شدند.
۷۰ از ۱۰۰ – Screen Daily | تیم گریرسون
فینچر در شخصیت کلیف بوث به زیبایی به ویژگی های رنگارنگ و نامتعارف تارانتینو ادای احترام می کند. او در صحنه های اکشن خشن از همان سبک سرد و حساب شده ای استفاده می کند که به امضای تریلرهایش تبدیل شده است. با این حال، اجازه می دهد دیالوگ های سرگرم کننده و گاه طولانی تارانتینو خودنمایی کنند و در نتیجه اثری گرم تر و آرام تر از فیلم های معمول فینچر شکل می گیرد.
۷۰ از ۱۰۰ – The Hollywood Reporter | دیوید رونی
درخشش برد پیت، کارگردانی دقیق دیوید فینچر و سبک داستان گویی آزادتر فیلمنامه تارانتینو همیشه به راحتی با یکدیگر هماهنگ نمی شوند. با این حال، علاقه آشکار میان این سه چهره خلاق به مخاطب نیز منتقل می شود و فیلم حال و هوایی سرخوشانه دارد. البته اثر در مقایسه با فیلم قبلی، طولانی تر و از نظر محتوایی کم مایه تر به نظر می رسد.
![]()
۶۰ از ۱۰۰ – Collider | رابرت برایان تیلور
«The Further Mis-Adventures of Cliff Booth» بیشتر شبیه یک تفریح ساده و ماجرایی فرعی است. اگر تنها همین اندازه از فیلم انتظار داشته باشید، می توانید لحظات لذت بخشی در آن پیدا کنید؛ اما اگر امیدوارید با اثری در سطح «Once Upon a Time in Hollywood» یا شاهکارهای تارانتینو و فینچر روبه رو شوید، بهتر است انتظارات خود را تغییر دهید.
۵۰ از ۱۰۰ – The A.V. Club | مونیکا کاستیلو
این فیلم دنباله ای است که بیشتر شبیه سه نقطه در پایان یک جمله است تا یک داستان کامل؛ فکری ناتمام که قرار است مخاطب را مشتاق ادامه ماجرا نگه دارد، اما در عمل این احساس را ایجاد می کند که ناگهان از یک ماشین زمان بیرون انداخته شده ایم و دوباره به دنیای امروزی بازگشته ایم.
۵۰ از ۱۰۰ – RogerEbert.com | برایان تالریکو
فیلم از نظر فنی به خوبی ساخته شده است، چون فینچر روش دیگری برای فیلمسازی بلد نیست. اما در عین حال، به شکلی غیرمنتظره سنگین و حتی در برخی لحظات خسته کننده است؛ ترکیبی از دو سبک داستان گویی که هرگز نتوانسته اند به هماهنگی برسند.
۵۰ از ۱۰۰ – The Playlist | رودریگو پرز
اثری که گاهی جذاب و تا حدی سرگرم کننده است، اما در بسیاری از لحظات رفتاری زننده دارد و از نظر کیفیت نیز به شدت نوسان می کند. این فیلم تجربه ای عجیب و فاقد هدف مشخص است که سه هنرمند بسیار بااستعداد در ساخت آن نقش داشته اند.
۲۵ از ۱۰۰ – New York Post | جان اولسینسکی
همه چیز را قبلا دیده ایم: قتل های عجیب و خونین، زرق و برق هالیوود که آلودگی و کثیفی آن را پنهان می کند و داستانی آشنا که با تکیه بر اعتبار ستاره های بزرگ پیش می رود. اگر تارانتینو خودش کارگردانی فیلم را بر عهده داشت، احتمالا اثر قابل قبول و سرگرم کننده ای ساخته می شد. اما بدون سبک جسورانه و جذابیت بصری او، دیالوگ ها و داستان فیلم بی رمق به نظر می رسند. فیلم تصور می کند با یک معما روبه رو هستیم، اما در واقع با خط داستانی باریکی مواجهیم که انبوهی از جزئیات اضافی آن را احاطه کرده اند.
جمع بندی نقدهای فیلم
بررسی نقدهای منتشرشده نشان می دهد که بازی برد پیت و توانایی دیوید فینچر در خلق فضای بصری و فضاسازی، از مهم ترین نقاط قوت فیلم هستند. بسیاری از منتقدان از جنبه سرگرم کننده اثر و بازگشت به جهان «Once Upon a Time in Hollywood» استقبال کرده اند.
در مقابل، طولانی بودن فیلم، کم رمق بودن خط داستانی از نگاه برخی منتقدان و هماهنگ نشدن کامل لحن فیلمنامه تارانتینو با سبک کارگردانی فینچر، از مهم ترین انتقادهای مطرح شده هستند. به این ترتیب، فیلم برای علاقه مندان به شخصیت کلیف بوث و جهان سینمایی تارانتینو می تواند تجربه ای سرگرم کننده باشد، اما در نظر برخی منتقدان به جایگاه فیلم قبلی نمی رسد.
۶۰ از ۱۰۰ – Collider | رابرت برایان تیلور
«The Further Mis-Adventures of Cliff Booth» بیشتر شبیه یک تفریح ساده و ماجرایی فرعی است. اگر تنها همین اندازه از فیلم انتظار داشته باشید، می توانید لحظات لذت بخشی در آن پیدا کنید؛ اما اگر امیدوارید با اثری در سطح «Once Upon a Time in Hollywood» یا شاهکارهای تارانتینو و فینچر روبه رو شوید، بهتر است انتظارات خود را تغییر دهید.
۵۰ از ۱۰۰ – The A.V. Club | مونیکا کاستیلو
این فیلم دنباله ای است که بیشتر شبیه سه نقطه در پایان یک جمله است تا یک داستان کامل؛ فکری ناتمام که قرار است مخاطب را مشتاق ادامه ماجرا نگه دارد، اما در عمل این احساس را ایجاد می کند که ناگهان از یک ماشین زمان بیرون انداخته شده ایم و دوباره به دنیای امروزی بازگشته ایم.
۵۰ از ۱۰۰ – RogerEbert.com | برایان تالریکو
فیلم از نظر فنی به خوبی ساخته شده است، چون فینچر روش دیگری برای فیلمسازی بلد نیست. اما در عین حال، به شکلی غیرمنتظره سنگین و حتی در برخی لحظات خسته کننده است؛ ترکیبی از دو سبک داستان گویی که هرگز نتوانسته اند به هماهنگی برسند.
۵۰ از ۱۰۰ – The Playlist | رودریگو پرز
اثری که گاهی جذاب و تا حدی سرگرم کننده است، اما در بسیاری از لحظات رفتاری زننده دارد و از نظر کیفیت نیز به شدت نوسان می کند. این فیلم تجربه ای عجیب و فاقد هدف مشخص است که سه هنرمند بسیار بااستعداد در ساخت آن نقش داشته اند.
۲۵ از ۱۰۰ – New York Post | جان اولسینسکی
همه چیز را قبلا دیده ایم: قتل های عجیب و خونین، زرق و برق هالیوود که آلودگی و کثیفی آن را پنهان می کند و داستانی آشنا که با تکیه بر اعتبار ستاره های بزرگ پیش می رود. اگر تارانتینو خودش کارگردانی فیلم را بر عهده داشت، احتمالا اثر قابل قبول و سرگرم کننده ای ساخته می شد. اما بدون سبک جسورانه و جذابیت بصری او، دیالوگ ها و داستان فیلم بی رمق به نظر می رسند. فیلم تصور می کند با یک معما روبه رو هستیم، اما در واقع با خط داستانی باریکی مواجهیم که انبوهی از جزئیات اضافی آن را احاطه کرده اند.
جمع بندی نقدهای فیلم
بررسی نقدهای منتشرشده نشان می دهد که بازی برد پیت و توانایی دیوید فینچر در خلق فضای بصری و فضاسازی، از مهم ترین نقاط قوت فیلم هستند. بسیاری از منتقدان از جنبه سرگرم کننده اثر و بازگشت به جهان «Once Upon a Time in Hollywood» استقبال کرده اند.
در مقابل، طولانی بودن فیلم، کم رمق بودن خط داستانی از نگاه برخی منتقدان و هماهنگ نشدن کامل لحن فیلمنامه تارانتینو با سبک کارگردانی فینچر، از مهم ترین انتقادهای مطرح شده هستند. به این ترتیب، فیلم برای علاقه مندان به شخصیت کلیف بوث و جهان سینمایی تارانتینو می تواند تجربه ای سرگرم کننده باشد، اما در نظر برخی منتقدان به جایگاه فیلم قبلی نمی رسد.