خاطره شنیدنی علیرضا داودنژاد از علی لاریجانی

علیرضا داودنژاد، نوشته است: "علی لاریجانی علی فیلم نیاز بود؛ هیچ مخاطبی مثل او بابت ساختن این فیلم به من احترام نگذاشت.

به یاد دارم عصبانی سرم را زیر انداخته بودم و وارد وزارت ارشاد شدم و یکسر به سراغ دفتر وزیر رفتم و بدون قرار قبلی ملاقات خواستم؛ منشی زنگ زد و بلافاصله در را بازکرد و من وارد اطاق وزیر شدم. لاریجانی را دیدم که با اغوش گشاده و اظهار خوشحالی از این ملاقات بسراغم امد و روبوسی کردیم و صندلی را عقب کشید و در بیرون اوردن پالتو کمکم کرد و خودش پالتو را گرفت و پشت صندلی انداخت و از من خواهش کرد بنشینم و خودش به پشت میز رفت و با به به و چه چه فیلم نیاز نشست.

جز کیارستمی و تقوایی کسی را ندیدم که مثل او آن همه از دیدن فیلم نیاز لذت برده باشد؛ او با شنیدن گلایه من از برخورد بعضی نهادها در جا گوشی را برداشت و با مسولان اصلی انها تماس گرفت و با لحن مواخذه صحبت کرد؛ باورم نمی‌شد و خنده‌ام گرفته بود و خنده‌دارتر اینکه از او خواستم سلام مرا به آن‌ها برساند و رساند…

وقتی در تلویزیون او را می‌دیدم که نشسته و به ترامپ می‌گوید یقه‌ات را رها نمی‌کنیم یاد علی فیلم نیاز افتادم که زده و خورده گریبان حریف قلدرش را گرفته بود و می‌گفت: هرکی تا آخرش وایساد! همان حریف که در انتهای فیلم با تحسین و احترام از او یاد می‌کند: «علی مرده…مرد»؛ او رسم فتوت و جوانمردی را به‌جا آورد…علی لاریجانی برای من علی فیلم نیاز شد؛ روحش شاد. "