پس از ۳۷ سال، جرم سیاسی در ایران تعریف شد
پس از ۳۷ سال، جرم سیاسی در ایران تعریف شد
با گذشت بیش از ربع قرن از تصویب قانون اساسی، «جرم سیاسی» در مجلس تعریف شد.
اگرچه تا کنون تلاشهای مختلفی از سوی دولت ها و مجالس پیشین برای تعریف جرم سیاسی انجام شده بود، اما تا کنون به نتیجه نرسیده بودند. تا اینکه امروز نمایندگان مجلس با تصویب مواد ۱ و ۲ طرح جرم سیاسی، مصادیق جرم سیاسی را تعیین کردند.
مصادیق جرم سیاسی از این قرارند:
الف- توهین یا افترا به روسای سه قوا، رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام، معاونان رئیس جمهور، وزرا، نمایندگان مجلس شورای اسلامی، نمایندگان مجلس خبرگان و اعضای شورای نگهبان به واسطه مسئولیت آنان.
ب- توهین به رئیس یا نماینده سیاسی دولت خارجی که در قلمرو ایران وارد شده است با رعایت مفاد ماده ۵۱۷ قانون مجازات اسلامی بخش تعزیرات.
پ- جرایم مندرج در بندهای د و ه ماده ۱۶ قانون فعالیت احزاب مصوب ۱۳۶۰٫
ت- جرایم مقرر در قوانین انتخابات خبرگان رهبری، ریاست جمهوری، مجلس شورای اسلامی و شورای اسلامی شهر و روستا به استثنای مجریان و ناظران انتخابات.
ث- نشر اکاذیب.
همچنین نمایندگان مجلس با تصویب ماده ۳ طرح جرم سیاسی مصوب کردند که مباشرت، مشارکت، معاونت و شروع به جرایم زیر جرم سیاسی محسوب نمیشود:
الف- جرائم مستوجب حدود، قصاص و دیات
ب- سوء قصد به مقامات داخلی و خارجی
پ- آدم ربایی، گروگان گیری و سلب غیر قانونی آزادی افراد
ت- بمب گذاری و تهدید به آن، هواپیماربایی و راهزنی دریایی،
ث - سرقت و غارت اموال، ایجاد حریق و تخریب عمدی
ج- حمل و نگهداری غیر قانونی، قاچاق و خرید و فروش سلاح، مواد مخدر و روانگردان
چ - رشا و ارتشاء، اختلاس، تصرف غیر قانونی در وجوه دولتی، پولشویی، اختفای اموال ناشی از جرم مزبور،
ح- جاسوسی و افشای اسرار
خ - تحریک مردم به تجزیه طلبی، جنگ و کشتار و درگیری
د - اختلال در دادهها یا سامانههای یارانهای و مخابراتی به کار گرفته شده برای ارائه خدمات ضروری عمومی یا حاکمیتی
ذ- کلیه جرایم علیه عفت و اخلاق عمومی اعم از جرائم ارتکابی به وسیلهی سامانههای رایانهای یا مخابراتی یا حاملهای داده یا غیر آن.