وضعیت خندهدار موبایل در کره شمالی
وضعیت خندهدار موبایل در کره شمالی
این روزها میتوان بیلبوردهای تبلیغاتی کوریولینک و تصاویر مردمی را که از موبایل در رسانههای دولتی استفاده میکنند، در پیونگیانگ دید. این شبکه با داشتن دو و نیم میلیون مشترک، دیگر در قرق نخبگان سنتی نیست، بلکه برای طبقات درحال ظهور تاجر و سوداگر هم قابل دسترس است.
تماسهای بینالمللی و دسترسی به اینترنت همچنان مسدود است، اما حداقل این است اکنون مشاهده مردمی که تماس تلفنی برقرار میسازند و پیامهای متنی ارسال میکنند به امری معمول تبدیل شده است. اکثریت پیونگیانگیهای ۲۰تا۵۰ ساله تلفن همراه دارند هرچند، فقدان دسترسی به اینترنت از ارزش آنها میکاهد.
یک منبع بیان میکند برای بسیاری، گوشیهای موبایل یک چراغقوه گرانقیمت است. به عبارت دیگر، یک فقره نمایشی که تنها کاربردش، استفاده از چراغقوه پشت آن است. در کشوری که قطعی برق بسیار متداول است، این شاید امری قابل انتظار باشد (این موضوع تقریبا به امری بسیار شایع تبدیل شده که از گوشیهای موبایل بهعنوان چراغقوه یا نوعی مشعل در هنگام تاریکی و قطع برق استفاده شود).
در کرهشمالی، شماره تلفنتان اطلاعاتی در مورد جایگاه اجتماعیتان میدهد. درحالیکه شمارههایی که با ۱۹۱ یا ۱۹۳ شروع میشود (و بعد از آن هفت رقم دیگر میآید) برای مردم معمولی است، اما «رجیسترکنندههای خاص» برای نخبگان شمارههایی را در نظر میگیرند که با ۱۹۵ شروع میشوند.