چرا آدمهای بد نمیمیرند؟
آه رفیق: عجیبترین چیز زندگی این است که آدمهای بد نمیمیرند؛ بیش از آنچه باید زنده میمانند تا زندگی دیگران را تباه کنند
هفت صبح| در این یکی دو روز گذشته حتما ویدیوهای سخنرانی نتانیاهوی کودککش را در مجمع عمومی سازمان ملل دیدهاید؛ جایی که بعد از هو شدن و ترک تقریبا تمام مقامات کشورهای مختلف از سالن، سراغ موضوع ایران رفت و گفت رژیم صهیونیستی، مانع از دستیابی ایران به سلاح هستهای شده و در یک نمایش مضحک، یک ترمینال استارلینک را دست گرفت و از تلاش برای آزادی مردم ایران گفت.
او که هنوز یادمان نرفته با شریک جنایتکارش ترامپ، خون هزاران کودک بیگناه را در ایران و غزه ریختند و میریزند و با زدن زیرساختهای انرژی و تهدید به بازگردادن ایران به عصر حجر، «وعده آزادی» میدهند. میدانید یکهو یاد عبدالرحمن المنیف از مشهورترین ادبای عرب افتادم که جایی گفته بود «آه رفیق: عجیبترین چیز زندگی این است که آدمهای بد نمیمیرند؛ بیش از آنچه باید زنده میمانند تا زندگی دیگران را تباه کنند.»
حالا شده حکایت این دو خونخوار؛ ترامپ و نتانیاهو. اما عجیبتر از همه اینها میدانید چیست؟ آدمهای بیمقداری را میشناسم که وقتی رسانههای ضد مردم ایران مثل آکسیوس و سیانان و واشگنتن پست و رویترز و نیویورک تایمز و... از سخنرانی جسورانه و سرسختانه پزشکیان در مجمع یاد میکنند، آنها اما در یک اقدام خودتحقیری، نوع بیان آقای پزشکیان را زیر سوال میبردند که چه و چه... اینها آدمهای حقیری هستند که اصل موضوع را ندیدند که پزشکیان آنجا داشت از حق کودکان مظلوم میناب و خانوادههایشان در لانه جنایتکاران دفاع میکرد.
اینها برخی آدمهای درمانده و روشنفکرنما هستند که راه و روشهای عجیبی را برای بقا میآموزند و امتحان میکنند. این آدمهایی که میگویم، کسی که تحقیرشان میکند را «ستایش» میکنند؛ کسی که عمرشان و ادامه هستیشان را میخواهد نابود کند یا به تاراج ببرد، ستایش میکنند! همین دیگر...
