این پرتره‌ها مثل خودم کمی بی‌کله‌اند!

نصرالله رادش، شمایل فراموش‌نشدنی کمدی دهه هفتاد، این بار با نمایشگاه نقاشی «بی‌کله‌ها» از دنیای درونی و هنری خود می‌گوید. او خود را نه یک نقاش حرفه‌ای، که بازیگری می‌داند که با فرم‌ها شوخی می‌کند. رادش در این گفتگوی صمیمانه، توضیح می‌دهد که چرا از هنر مفهومی و پیام‌محور فراری است و معتقد است بزرگترین رسالت هنر، تزریق «حال خوب» به جامعه است: «هنر الزاما نباید چیزی بگوید؛ هنر می‌تواند فقط یک حال خوب بدهد.»

عنوان نمایشگاه، «بی‌کله‌ها»، به دیوانگی دوست‌داشتنی و لازمی اشاره دارد که به باور او در ذات هر هنرمندی پنهان است. رادش ضمن اشاره به اندوه عمیقش برای زادگاهش، جنوب، هنر را پادزهری برای سرمای غم حاکم بر جامعه می‌داند و باور دارد که در دنیای تلخ امروز، باید با جادوی رنگ‌های گرم به جنگ افسردگی رفت و به جامعه انرژی بخشید. این ویدیو، روایتی است از گفتگوی صمیمانه با هنرمندی که با رنگ، به جنگ غم می‌رود.