نکته بازی| خطیبی؛ باختهای تکراری، بهانههای تکراری!
نکته بازی| خطیبی؛ باختهای تکراری، بهانههای تکراری!
روزنامه هفت صبح| قطعا نمایش پیکان مقابل پرسپولیس جسورانه بود و خیلیها را غافلگیر کرد. مدتها بود که هیچ تیمی حداقل در لیگبرتر خودمان، مقابل پرسپولیس این همه موقعیت ایجاد نکرده بود و نمایش شاگردان رسول خطیبی از این نظر قابل تقدیر بود. خود او هم در نشست خبری بعد از بازی بارها به این نکته اشاره کرد و گفت:
«خدا را شکر میکنم که واقعا تیمم فوتبال بازی کرد. به جرئت میتوانم بگویم که تا آخر فصل هیچ تیمی جلوی پرسپولیس اینقدر موقعیت گیرش نمیآید. ما حدود هفت، هشت موقعیت صددرصد گلزنی داشتیم و آنها پنج موقعیت. آنها دوتایش را زدند و پنالتی جداست و ما از موقعیتهایمان یکی را گل کردیم. این به تیم جوانمان برمیگردد.»
همانطور که گفتیم از بازی خوب پیکان به وجد آمدیم اما اگر قرار باشد همیشه همین اتفاق بیفتد و رسول خطیبی بعد از هر بازی در نشست خبری همین جملات را تکرار کند، فصل بعد پیکان باید در لیگ یک بازی کند. خطیبی نباید گول جایگاه نهمی تیمش تا قبل از بازیهای دیروز را بخورد. 4 تیمی که پایینتر از پیکان ایستادهاند، با بردن بازی عقب افتادهشان، تیم جناب خطیبی را به رده چهاردهم خواهند فرستاد!
تا جایی که ما بازی را دیدیم، پرسپولیس به جز 3 گل، دو بار هم تیر دروازه پیکان را به لرزه درآورد. یعنی تمام موقعیتهای پرسپولیس در این بازی، همان 3 گل و دو تیر دروازه بود؟ یادمان نرفته که او بعد از باخت خانگی به سپاهان هم گفت: «آنها هیچ کار خاصی انجام ندادند. با ده-دوازده موقعیتی که داشتیم یک گل زدیم و با یک موقعیتی که داشتند به ما سه گل زدند و دو تای دیگر را خودمان دادیم.»
درست است که فوتبال هجومی و جسورانه قابل تحسین است اما او باید در تیمش موازنه ایجاد کند. فوتبال زیبا و جذاب وقتی در نهایت منجر به چنین باختهایی بشود، پایان تلخی خواهد داشت، هم برای پیکان و هم برای جناب خطیبی. اصلا جالب نیست که یک مربی بعد از هر باخت تیمش، حرفهای تکراری بزند و بهانههای تکراری بیاورد! آقای خطیبی! باور کن ما هم چشم داریم! با دسته کورها که طرف نیستی برادر من!
به جز خودتان چه کسی از عملکرد شما راضی است؟
دو مربی خارجی لیگبرتر یعنی ژوزه مورایس و پاکو خمز، به شکلی ناگهانی و همزمان، از شرایط و امکانات فوتبال ایران گلایه کردهاند و به شکلی تلویحی حرف از رفتن از فوتبال ایران زدهاند! مورایس به کسر امتیاز از سپاهان و ماجرای سقف بودجه اشاره و اعلام کرده که وقتش رسیده به پرتغال برگردد و هدایت یکی از تیمهای بزرگ این کشور را برعهده بگیرد.
خمز هم در نشست خبری خود گفته: «ما چهارشنبه در زمین ورزشگاه یادگار تمرین کردیم و احساس کردم زمین نرم شده است و مشکل سال گذشته را دارد. من گفته بودم باید زمین زیر کشت برود، ولی هیچ تغییری ندادند. این چیزی است که من را عصبی میکند و پیش خودم میگویم آیا ارزش دارد من اینجا بمانم و کار کنم؟»
سوالی که پیش میآید این است که دقیقا الان مخاطب این گلایهها چه کسی و کدام نهاد است؟ باشگاههای سپاهان و تراکتور یا مدیران رده بالاتر فوتبال ایران؟ آیا قوانین مندرآوردی و خلقالساعه که در این فصل وضع شده، در دلزدگی مورایس نقش نداشته؟ الان خمز به خاطر وضعیت زمین چمن ورزشگاه یادگار، باید یقه چه کسی را بگیرد؟
مدیران باشگاه یا هیات فوتبال تبریز یا مسئولان فدراسیون که به هر زمین و ورزشگاهی مجوز میدهند تا بازیهای لیگبرتر در آنها برگزار شود؟ آیا فدراسیونی که نامزد شدنش به عنوان بهترین فدراسیون آسیا سوژه خنده هواداران و رسانهها میشود و تازه بیانیه هم صادر میکند، نمیداند که ورزشگاهی مثل ورزشگاه خانگی پیکان نمیتواند میزبان دو بازی مقابل پرسپولیس و استقلال باشد؟ چرا به این ورزشگاه مجوز داده میشود؟
چرا قبل از هر بازی پیکان و هوادار مقابل پرسپولیس و استقلال، انتخاب ورزشگاه میزبان این بازیها، تبدیل به یک بحران بزرگ میشود؟ چرا هر چه میگذرد، تعداد ناراضیان از عملکرد و مدیریت شما بیشتر و بیشتر میشود؟ سرمربی تیم ملی از حریفان تدارکاتی ناراضی است و مربیان باشگاهها از تعطیلیهای لیگبرتر شاکیاند. یک سوال! میشود صادقانه جواب بدهید؟ به جز خودتان و اطرافیانتان، چه کسی از عملکرد و مدیریت شما راضی است؟