درباره شیوه ولاسکو و ژابی آلونسو و طریقه عنایتی و مرفاوی
درباره شیوه ولاسکو و ژابی آلونسو و طریقه عنایتی و مرفاوی
روزنامه هفت صبح| عکسهایی که از تمرینات و اتمسفر تمرینات تیم ملی و روابط سرمربیها و بازیکنها مخابره میشود، بیشتر موجب دلهره است. وقتی آنها را مقایسه میکنم با تحرک و جدیت مثلا ژابی آلونسو در تمرینات تیم بایرلورکوزن یا یورگن کلوپ یا وقتی یادم میآید که ولاسکو برای هدایت تیم ملی والیبال تقریبا روزی 12 ساعت کار سنگین انجام ميداد و جوش و خروش کیروش و دستیارانش یادم میآید، آنوقت دوباره به این نتیجه میرسم که مشکل اکثر مربیان ایرانی در میزان انرژیای است که برای هدایت تیمهای زیرمجموعهشان به خرج میدهند.
هنوز یادم نمیرود که هیچوقت نشد عکسی از تمرینات پرسپولیس دوران علی دایی منتشر شود و او در حال مکالمه با موبایل نباشد. یاد علی منصوریان میافتم که آن استقلال جوان و مهاجمی را که راه انداخته بود (با فرشید اسماعیلی و کاوه رضایی و روزبه چشمی و امید نورافکن)، چگونه قربانی وقت گذاشتن برای دیگر بیزینسهایش کرد و افتتاحیه پیتزافروشیها و اینطور کارها.
کلافه میشوم وقتی یاد امیر قلعهنویی میافتم که پیش فصل استقلال را فدای سفر خانوادگی و تفریحیاش به کانادا کرده بود و یا حمید استیلی که به عنوان همهکاره تیم المپیک ترجیح داده بود برای دیدن جام جهانی روسیه همراه خانوادهاش به مسکو برود و از آب و هوا و تفریحات آنجا لذت ببرد.
فرق مربی خارجی (البته که مربی خارجی خوب) با مربی ایرانی همین جدی گرفتن کار است. البته که در این چند سال یحیی گلمحمدی، فرهاد مجیدی، ربیعی و مجتبی حسینی نشان دادهاند که این جدیت و این وقت گذاشتن درمربیان ایرانی نیز به چشم میخورد. اما خب هیچ کدام از تیمهای ملی در دست این گونه مربیان نیست.
درفدراسیون هم که روش انتخاب مربیان اصلا یک سیستم دیگررا طی میکند و ناگهان عنایتی و مرفاوی به سرمربیگری تیمهای ردههای سنی مختلف میرسند و حاصلش؟ امیدوارم تیم ملی قلعهنویی و دستیاران خوشحالش نتایج خیرهکنندهای بگیرند و ثابت کنند ما اشتباه کردهایم.