کیمیاگری معکوس در ورزش ایران
کیمیاگری معکوس در ورزش ایران
روزنامه هفت صبح، ساعد برقی| تیمهای ما در بازیهای آسیایی در 22مسابقه به فینال رفتهاند و فقط 6 طلا گرفتهاند. یعنی فقط حدود 27درصد فینالها را بردهاند (و هفتادوسه درصدش را باختهاند)! آمار غریبی است که مستقیما به همان آماده نبودن ذهنی و روحی برمیگردد. این آمار برای ازبکستان 50درصد است و برای تایوان 46درصد است و برای هند 59درصد و برای بحرین 90درصد! آمار ایران بدترین نسبت از دست دادن طلا و اکتفا به نقره را با خود دارد در بین 30 کشوری که نامشان در جدول آمده است.
این نمیتواند اتفاقی باشد. نمیتواند. در سه دوره قبلی یعنی در بازیهای آسیایی سال 2010 در گوانگژو چین و سال 2014 در اینچئون کرهجنوبی و سال 2018 در جاکارتای اندونزی نسبت بهدست آوردن طلا در فینالهای بازیها بهترتیب 57درصد، 54درصد و 50درصد بوده است. این احتمال هست که آمار بسیار بد فعلی یعنی نسبت کسب طلا به مجموع طلا و نقره در روزهای آینده بهبود پیدا کند. چهار وزن کشتی فرنگی مانده و بازیهای کشتی آزاد و وزنهبرداری و کاراته و کبدی.
با این حال بعید است به عدد 50درصد برسیم. همانطور که کسب 20 مدال طلا که به شکل نمادینی در سه دوره اخیر بازیهای آسیایی از سوی ایران تثبت شده است، بعید بهنظر میرسد. ما در سال 2010 در مجموع مدالها به مقام چهارم رسیدیم و بالاتر از قزاقستان و هند و اندونزی و ازبکستان قرار گرفتیم. در آن دوره سیر صعودی ورزش ایران کاملا مشخص بود و بعد از چند دوره قرار گرفتن در جایگاههای ششم تا نهم؛ در آن دوره به مکان چهارم رسیدیم. (رشد ورزش ایران دو سال بعد در المپیک لندن هم نمود داشت وقتی که در جدول 180 کشور ایران در مکان شانزدهم قرار گرفت که رتبهای باورنکردنی بود).
در دوره بعد بازیهای آسیایی به مقام پنجم رسیدیم، اینبار قزاقستان را بالاتر از خودمان دیدیم اما نگذاشتیم که هند و تایوان و ازبکستان از ما پیشی بگیرند و در سال 2018 در جایگاه ششم ایستادیم. ازبکستان و اندونزی از ما گذشتند که خب اندونزی میزبان بود و سبقتش چندان عجیب نبود اما ازبکستان در جهشی چشمگیر ایران را گرفت، با تعداد مدال طلای مشابه اما نقره بیشتر. (به سه تیم چین و ژاپن و کرهجنوبی اصلا اشاره نمیکنیم که برتری آنها اظهر منالشمس است) و امسال در بازیهای آسیایی هم به احتمال زیاد بین رتبههای هشتم تا دهم قرار خواهیم گرفت.
در واقع نقطه اوج ورزش ایران بین سالهای 2010 تا 2014 بوده است و از آن بهبعد سیر نزولی را تجربه کردهایم. در ورزشهایی مثل فوتبال و والیبال و بسکتبال هم این روند در عرصه آسیا و جهان قابل ردیابی است. در هر دوره آسیایی یک پله سقوط کردیم و حالا در بازیهای آسیایی امسال بدترین جایگاه خود را احتمالا در طول چهار دوره گذشته تجربه میکنیم. چرا؟
شاید بهخاطر دخالت دادن تصمیمگیریهای ایدئولوژیک، شاید بهخاطر مدیران ترسو که از پرنسیبهای خود با توجه به وزش باد عقبنشینی کردند، شاید هم بهخاطر تاثیر فلجکننده تحریمها در آمادهسازی تیمها و شرایط اقتصادی بهتر حاکم بر ازبكستان و تایوان و هند و اندونزی.