درسهایی از تیلور و کریستیانو
درسهایی از تیلور و کریستیانو
روزنامه هفت صبح، کمال بردبار| صحنه پایانی بازی پرسپولیس و النصر. شهاب زاهدی که روز بسیار بدی را هم سپری کرده بود بهدنبال گرفتن پیراهن رونالدو است. رونالدو اعتنایی به او نمیکند. اصلا مسئله را نمیتواند درک کند. در میانه بازی کنعانیزادگان سعی میکند مسئلهای را با شوخی و خنده و انگلیسی نصفه و نیمه برای رونالدو توضیح بدهد. وسط مبارزه برای برد و باخت.
رونالدو اهمیتی نمیدهد. رویش را برمیگرداند. اصلا وضعیت را هضم نمیکند. این چه کاری است آخر؟ روز قبل رئیس باشگاه پرسپولیس یک قالیچه نفیس را به رونالدو اهدا میکند. چرا؟ کسی نمیداند. چهره رونالدو شگفتزده است. چرا ذهنیت قهرمانان ما اینگونه است؟ چرا راه را اشتباه میرویم؟ به لحاظ ذهنی ضعیف هستیم؟
در کانال تلگرامی دانشجویان دانشگاه شریف مطلبی از محمدصالح انصاری منتشر شده که روی کنفرانس مطبوعاتی دیوید تیلور کشتیگیر آمریکایی بلافاصله پس از شکست دادن حسن یزدانی مطالعه کرده است: «دیوید تیلور، یکشنبه پنجمین بردش را جلوی حسن یزدانی کسب کرد. چرا؟ حتما کشتیگیر خوبیست، ولی من فکر میکنم چیزی فراتر از کشتی در تیلور بهطور خاص و در ورزشکاران حرفهای دنیا بهطور کلی وجود دارد.
ذهنیت، ذهنیت برنده است. جوری که تیلور درباره مربیاش، خانوادهاش، تمریناتش، حریفش و خود کشتی صحبت میکند را مقایسه میکنم با ورزشکاران خودمان و دائم از ذهنم میگذرد که ما بیرون از تشک، قبل از بازی به آنها باختیم. من این نوع صحبت کردن را اصلا هالیوودی نمیبینم. طرف بعد از یک کشتی نفسگیر و چند دقیقه فعالیت بیهوازی و ضربان بسیار بالا دارد این سخنرانی را میکند.
باز مقایسه کنید با مصاحبه کشتیگیرهای خودمان بعد از هر بازی. «خدا رو شکر، تشکر میکنم از مردم، پدر و مادرم، مربیان زحمتکش که با دعای خیر و تمرینات خوب ما رو مهیا کردن برای این مسابقات و…» حرفهای کلی تکراری که تقریبا در هر حالتی میشود زد. اصلا خبرنگار با خود میگوید «من دیگه چی بپرسم از این آخه؟»، اما تیلور جوری جلوی دوربین میایستد که آدم دلش میخواهد از او بپرسد و بشنود؛ دقیق، باانرژی، مملو از عزت نفس و در عین حال احترام به تمام بازیگران این صحنه افتخار.»
اشاره نویسنده به مصاحبه هشت دقیقهای تیلور است که در آن به شکلی تاثیرگذار پلی میزند میان تجربههای شخصیاش، رابطهاش با دخترش، تمرینات سختش و دنیای عجیب کشتیگیرها و در عین حال توصیفی فوقالعاده جذاب از حسن یزدانی. میگوید وقتی جوان هستی فکر میکنی همه کارها را خودت میتوانی انجام بدهی اما حالا میدانم بدون تیمم هرگز نمیتوانستم موفق بشوم.
من بدون همسرم، سیستم آمادهسازی توسط همکارانم و بدون دخترم، هرگز اینجا قرار نمیگرفتم. او سپس خاطرهای نقل میکند از دخترش كه در یک مسابقه فوتبال مخصوص کودکان برنده شده و از پدرش خواسته که او هم قهرمان شود تا آنجا که میتواند. سپس از دختر کوچکترش یاد میکند که تازه دو سالش شده است و اینکه دو دخترش هرگز نمیتوانند سختی کار او را درک کنند اما فکر کردن به آنها به او انگیزه برای مبارزه داده است .
و دوست دارد دخترهایش به او افتخار کنند. سپس گذری میکند به نقش مربیاش که روزی در مسابقات پنسیلوانیا به او گفته بود تو حتما یک روزی قهرمان آمریکا میشوی. همه این حرفها را در حالی میزند که هنوز نفسنفس میزند و عرق از سروصورتش میچکد. او سپس به یزدانی میپردازد. اینکه او مبارز وحشتناکی است و هر دفعه مسابقاتشان مثل دوئل هفتتیرکشهاست و هر دفعه یزدانی راهی پیدا میکند تا او را بیشتر تحت فشار قرار دهد و مدام در حال بهتر شدن است و حالا در بعضی مهارتها از تیلور بهتر شده است:
در المپیک 2021 مرا شکست داد و مجبور شدم تغییراتی در کشتی خودم بدهم. امروز برای من اين پیروزی مثل نوری در انتهای تونل بود که باید بهش میرسیدم. کشتیگیر بسیار خوبی است. هربار برای شکست دادن او باید شگرد جدیدی پیدا کنم چون هر دفعه روشش را عوض میکند. من قدردان یزدانی هستم که مدام من را به جلو هل میدهد و مرا مجبور میکند کشتیگیر بهتری بشوم. بعدش ادامه میدهد: کشتی یک ورزش خاص است. یک زبان جهانی است… بعد میگوید که امروز برای اولینبار در عمرم استرس وحشتناکی داشتم و سعی کردم از خودم در مبارزه خلاقیت نشان بدهم…
این ذهن یک قهرمان برنده است. شاید بهخاطر نوع تحصیلاتش باشد شاید بهخاطر محیطی که زندگی کرده است. در بخش دیگری از همان مقاله آمده است: «یک بار مصاحبهای از لبران جیمز دیدم که درست بعد از بازی در حالیکه هنوز ضربانش بسیار بالا بود و داشت نفسنفس میزد، خبرنگار از او پرسید که چطور شد توانستند بازی را ببرند و لبران دو دقیقه آخر بازی را با جزئیاتی باورنکردنی از خودش و همتیمیها و حریفش مرور کرد.
حیرتانگیز بود که این آدم چقدر بر اتفاقات بازی اشراف دارد، نسبت به فضا و زمان و خود بازی. واقعا فکر میکنم فرق حامد حدادی با بازیکنان NBA و علی کریمی با فوتبالیستهای سطح اول دنیا بیشتر از استعداد، عقبماندگی روانیست؛ چه در تمرین، چه داخل زمین و چه بیرون از زمین. وقتی این یادداشت را مینوشتم، ناگهان خبری در خبرگزاری طرفداری منتشر شد که حسن یزدانی پس از مبارزه با تیلور، در تماسی با «معاون اجتماعی، سیاسی و امنیتی استان مازندران» صحبت کرده است!
او هم باز به ناداوری و همچنین «چیزی از ارزشهای او کم نشده است و مردم هنوز دوستت دارند» اشاره کرده است. ما دائم چشممان به بدن این بازیکنان و حرکات خارقالعادهشان است، ولی واقعا انگار این ذهن آنهاست که ذهن برنده است.» داشتم فکر میکردم کار مهمی که امثال کیروش و برانکو و ولاسکو در فوتبال و والیبال ما انجام دادند همین افزایش آمادگی ذهنی بازیکنها بود. تلاش براي آنکه ذهنیت آشفته و «خود دستکمگیر» آنها را رام کنند و آرام کنند و به آنها میل به پیروزی و موفقیت را تزریق کنند.
و بیجهت نیست که اینهمه ورزشکار درجه یک از زیر دست آنها بیرون آمد. وقتی به روحیه باخته بچههای والیبال در بازی با ژاپن در فینال آسیا فکر میکنم و استیصالشان و یا شیوه بازی بدوی پرسپولیس مقابل النصر آنهم در یک زمین چمن که شبیه مزرعه سیبزمینی بود و… میفهمم که مشکل بیشتر ذهنی است. ذهنیتی که براي برنده شدن آماده نشده است. از مدیر باشگاه و و مدیر مجموعه آزادی بگیرید تا مدافع یارکوب و مهاجم-مثلا- گلزن تیم.