نکته بازی| امان از این خودشیفتگی و توهم!
نکته بازی| امان از این خودشیفتگی و توهم!
روزنامه هفت صبح| یک خودشیفتگی یا توهم عجیبی در میان اهالی فوتبال ایران وجود دارد. از مدیران نهادهای کلانش بگیرید تا بازیکنان معمولی ضعیفترین تیمها! این خودشیفتگی و توهم جایی خودش را نشان میدهد که از آنها انتقاد میشود. مثلا کافی است یک بازیکن در یک بازی، با بازیکن حریف درگیر شود و بعد از بازی علیه او مصاحبه کند. پاسخ چه خواهد بود: «میخواهد با حرف زدن علیه من گنده شود!» پرچمدار این جور واکنشها در فوتبال ایران امیر قلعهنویی است.
او در هر تیمی بوده، اگر مثلا از داوری علیه تیمهایش ناراضی بوده، مصاحبه کرده و گفته: «اینها دشمن من هستند و به خاطر دشمنی با من، تیمم را قربانی میکنند.» از استقلال و تراکتور بگیرید تا سپاهان و گلگهر، همیشه همین بوده است. حالا هم که سرمربی تیم ملی است و نمیتواند مثلا از داوریها به این شکل گلایه کند، وقتی با انتقادی مواجه میشود، میگوید:
«به خاطر من تیم ملی را نزنید.» میخواهیم از ایشان بپرسیم واقعا فکر میکنید هر کس از تیم ملی انتقادی دارد، در واقع میخواهد شما را بزند؟ باور کنید ما تیم ملی را خیلی بیشتر از این حرفها دوست داریم. اصلا این توهم را نداشته باشید که به خاطر دشمنی یا مخالفت با شما، بخواهیم به قول خودتان تیم ملی را بزنیم. اگر انتقادی هم هست، انتقاد فنی است. شما مربی بزرگی هستید اما نه آنقدر که بخواهیم تیم ملیمان را قربانی مخالفت با شما کنیم.
هنوز آنقدر بزرگ نشدهای استاد!
در نکته قبلی به توهم عجیب اهالی فوتبال اشاره کردیم و حالا میخواهیم یک مثال دیگر هم بزنیم که اتفاقا سوژهاش چهرهای نزدیک به شخص امیر قلعهنویی است. در واقع این جناب، انتخاب قلعهنویی برای هدایت تیم امید بوده و به نظر میرسد این رفتار قلعهنویی به او هم سرایت کرده است که وقتی از عملکرد افتضاحش در رقابتهای انتخابی المپیک و قهرمانی آسیا انتقاد میشود، میگوید: «باید ببینیم این خیلیها که انتقاد میکنند چه کسانی هستند؟»
باور کنید کم مانده شاخ دربیاوریم. خیلی عجیب است که در یک تورنمنت، ناکامی مطلق با کلی ضعف فنی را با تیمت تجربه کنی و وقتی با انتقادی مواجه میشوی، چنین پاسخی بدهی! آقای عنایتی! واقعا فکر میکنید این خیلیها چه کسانی هستند؟ مثلا مخالفان شما؟ دشمنان شما؟ یعنی این خیلیها یک داستانی پشتش هست؟ یعنی کسی که از عملکرد تیم امید انتقاد میکند، حتما در پشت پرده به جایی وصل است و بابت انتقاد از شما منعفتی میبرد؟
یعنی امکان ندارد یک هوادار معمولی فوتبال هم از عملکرد شما ناراضی باشد؟ مثلا من روزنامهنگار ساده که استقلالی هم هستم و از دوستداران شما! نمیتوانم از شما بابت نتایج تیم امید گلایه کنم؟ چرا فکر میکنید آنقدر بزرگ شدهاید که حتما یک جریانی مخالف شما وجود دارد و میخواهد شما را بزند؟ اصلا ما لال میشویم. شما یک نقطه مثبت از تیم امید را به ما نشان دهید که دلمان را به آن خوش کنیم. ممنون.
وقتی داغ حذف استقلال از آسیا تازه میشود!
دیروز که بازی پرسپولیس و النصر برگزار شد، دوباره یادمان افتاد که استقلال هم به عنوان قهرمان بدون باخت لیگ بیست و یکم یکی از سهمیههای ایران در لیگ قهرمانان آسیا بود و به احتمال قریب به یقین هم در سید یک قرار میگرفت اما به دلیل صادر نشدن مجوز حرفهای فرصت حضور در این فصل رویایی از لیگ قهرمانان را از دست داد.
اما عجیب بود که جامعه فوتبال اینقدر ساده از این فاجعه عبور کرد. عجیبتر اینکه خود استقلالیها هم آنقدر که پیشبینی میشد به این ماجرا نپرداختند. به حرف و حدیثها کاری نداریم. میدانیم که در میان استقلالیها کم نیستند کسانی که معتقدند در این ماجرا به تیم محبوب آنها ظلم شد. میدانیم که حتی برخی از مدیران و پیشکسوتان استقلال هم مدعی هستند که فدراسیون فوتبال در این باره تبعیض قائل شده و حق این باشگاه را خورده است.
اما حرفمان این نیست. میخواهیم بگوییم باید به دنبال مقصر این فاجعه بود. فرقی هم نمیکند مقصر چه کسی باشد. فدراسیون، سازمان لیگ، وزارت ورزش، مدیران باشگاه استقلال، حتی بازیکنانش یا هوادارانش، هر کسی که در حذف استقلال از لیگ قهرمانان سهمی داشته باید مشخص شود و پاسخگو باشد. نمیشود که فاجعهای به این بزرگی رخ بدهد و آب هم از آب تکان نخورد. بالاخره کسی یا کسانی با کوتاهی و بیکفایتی خودشان باعث شدهاند استقلال فرصت حضور در لیگ قهرمانان را از دست بدهد. نباید همه چیز به همین سادگی تمام شود.