پرطرفدارترین مرد زنده جهان
پرطرفدارترین مرد زنده جهان
روزنامه هفت صبح، کمال بردبار| این یک هیستری واقعی بود. هجوم هزاران طرفدار برای استقبال از یک فوتبالیست. یک فوتبالیست ویژه با 620 میلیون نفر فالوئر. حدود هشت درصد مردم جهان حرکات او را در فضای مجازی پیگیری میکنند. هزاران طرفدار ایرانی که از فرودگاه تا هتل قهرمان محبوب خود را بدرقه کردند. آنقدر مشتاق که از سرازیریهای تند کوهپایههای غرب سعادتآباد بالا میرفتند و دروازه ورودی هتل را شکستند و برای دقایقی لابی گرانقیمتترین هتل ایران را فتح کردند.
این همان نسلی است که هرچند بار یک بار مسئولان ما را شگفتزده میکند. در سلیقه موسیقیشان، لباس پوشیدنشان، ایونتهایشان و خواستههایشان. این بار هم این جنون شگفتانگیز مسئولان شهری ما را انگشت به دهان گذاشته بود. اتفاقات دیروز آنقدر عجیب بود که پرسپولیسیها بهعنوان محبوبترین تیم فوتبال آسیا در غربت و در مظلومیت کامل تمرین کردند و متعصبترین طرفدارانش هم آنها را فراموش کرده بودند و حواسشان به رونالدو بود. رونالدویی که با فرشهای گرانقیمت استقبال شد و با روحیهای دوچندان میآید تا…
میخواهم برایتان یک داستان شخصی از رونالدو روایت کنم.
19ساله بود که آمده بود منچستریونایتد. درسالهای اوج تیم فرگوسن. در تیم روغن خورده و منظمی که فوتبال را بدون دغل و صاف و ساده اما زیبا و دقیق بازی میکرد. و رونالدو هارمونی تیم را برهم میزد. آنقدر رقص پا میکرد و آنقدر توپ را پیش خود نگه میداشت که معروف است ون نیستلروی، سانتر فوروارد هلندی تیم، عصبانی از این حرکات یک بار در تمرینات با لگدی جانانه از نوستاره پرتغالی پذیرایی کرده است.
در تیم اسکولز و گیگز، چرا باید حرکات بچگانه رونالدو را تحمل میکردیم؟ خب ماجرا اینگونه نماند. کریستیانو خودش را نه به ما بلکه به همه منچستریها تحمیل کرد. تواناییهای غریبش را نشان میداد. شوتهای سنگین و ضربات سر و دریبلهای تماشایی. و خب مسئله اصلی همینجا شکل گرفته بود. این بچه سمج پرتغالی راه خود را به سمت جلو باز میکرد.
مشخص بود که او آن استعداد ذاتی و جادویی رونالدینیو و مسی را ندارد. اما در چهره و حرکاتش پسربچه سمجی را میدیدی که عزم کرده بود برود به سمت بالا. با هر شکل و شیوهای. با تمرین و تمرین و تمرین. با تغذیه مناسب و مراقبت از بدن و افزایش تواناییهای فیزیکیاش. اگر فوتبال برای مسی و رونالدینیو و رونالدو نازاریو همچون یک تفریح لذتبخش بود برای رونالدو تمام زندگی بود.
فرگوسن کمکم به او اجازه داد به دروازه حریف بیشتر نزدیک شود و از یک وینگر کلاسیک به یک مهاجم سمت چپ تبدیل بشود. در خرداد 1387 در استادیوم لوژنیکی مسکو بودم. در آن شب بارانی از یادنرفتنی و آن پرش بلند و ضربه سر تماشاییاش که گل مساوی منیونایتد را در فینال باشگاههای اروپا مقابل چلسی رقم زد.
اما در ضربات پنالتی توپش را از دست داد و شانس آورد که خداوندگار فوتبال هوای تیم فرگوسن را داشت. عجیب بود که ستاره اصلی محبوبترین تیم عمرم را دوست نداشتم. اما این تناقض بهزودی حل شد. رونالدو از آن پس مدام به تیمهایی رفت که در لیست دشمنان ازلی و ابدی دنیای فوتبالی من محسوب میشدند. از کودکی.
متناسب با میزان انزجاری که از سبک بازیاش داشتم! در اسپانیا همیشه طرف بارسا بودم و متنفر از رئال. حاضر بودم با رضایت قلبی سبک بازی فرناندو هییرو و بوتراگوئنو را تحقیر کنم. در ایتالیا بهعنوان یک حامی قدیمی میلان از یوونتوس و سبک بازی و لباسش منزجر بودم. و رونالدو سالهای زیادی را در این دو تیم بازی کرد و به شکلی ایدهآل همیشه در جبهه مقابل علایق فوتبالی من میایستاد و متاسفانه در اکثر مواقع او برنده این جنگها بود.
عجیب این که دوبا در جام های جهانی با پرتغال رونالدو همگروه شدیم. او دوبار به ما پنالتی زد که یکی اش وارد دروازه میرزاپور شد و یکی را بیرانوند مهار کرد. در آن دو بازی دو نفر دیگر یعنی دکو و کوارشما بودند که شگفت انگیز ترین گل ها را وارد دروازه ایران کردند. و حالا هم که در النصر!
تفاهمآمیزترین دوران من با رونالدو همان یک فصلی بود که در این اواخر به منیونایتد آمد و در 36 سالگی در اوج پختگی و نبوغ ظاهر شد و چه گلهای زیبایی هم بهثمر رساند و خب آن تنهاگ کمعقل ،بازیکن زیرمتوسطی مثل راشفورد را به این غول بزرگ تاریخ ترجیح داد. هلندی ابله!
وقتی اولین توپ طلای خود را برد 23 سال داشت. درآن سالها رقیبش در فوتبال جهان برای عنوان بهترین بازیکن جهان کاکای برزیلی بود. که خب من بهعنوان یک طرفدار قدیمی میلان طرف کاکا بودم و کینه کریستیانو را بر دل داشتم. کاکا با شخصیتتر بود و متینتر. همان روحیه آقامنشی را داشت که مثلا در کرویف و فان باستن و بکن بائر و پله موج میزد. این جدا از سبک پاکیزه و نبوغآسای فوتبالش هم بود. اما این یکی- کریستیانو را میگویم- مجموعهای از ادا و اطوار بود.
رو به دوربین لبخند میزد، کری میخواند و با بازیکنهای حریف درگیر میشد. نوعی کممایگی شخصیتی در وجودش بود همان چیزی که میتوانید متفرعنانه بهعنوان بیکلاسی تعبیرش کنید (شکلهای دیگرش را در رفتار امثال مورینیو و زلاتان هم میتوانید ببینید) در بسیاری از ورزشگاهها او را بهعنوان بازیکنی متظاهر هو میکردند. وقتی هردو در پروژه کهکشانی پرز راهی رئالمادرید شدند مطمئن بودم که حالا همه میبینند که کاکا چقدر از رونالدو بازیکن بهتری است.
در مادرید اما کاکا بازی را باخت. او مطمئنا از رونالدو بااستعدادتر بود اما نصف او جاهطلب نبود. آن پسرک پرتغالی یک آن از تمرین دست نمیکشید. میخواست برنده شود. میخواست بهترین باشد. پس رونالدو اوج گرفت و کاکا کم آورد و بهتدریج محو شد. دوگانه مسی و رونالدو همین سالهاست که شکل میگیرد. یکی نابغهای ذاتی و دیگری پسرکی سختکوش که نمیخواست در رقابت با جادوگر آرژانتینی کم بیاورد. در این رقابت که بیش از 15 سال به طول انجامید دونفری 12 توپ طلا بردند.
چه استعدادهای بزرگی که در سایه رقابت این دو غول به حقشان نرسیدند. ژاوی، اینییستا، زلاتان، نیمار، ریبری، اسنایدر و… عجیب آنکه تا 5 سال بعد از اولین توپ طلا، دست رونالدو از این افتخار کوتاه مانده بود. رونالدو یک توپ طلا را داشت و نابغه آرژانتینی 4 توپ طلا پشتسر هم گرفته بود. رونالدو بالاخره در سال 2013 توپ طلای دوم خود را گرفت. در 28 سالگی. در چهار سال بعد او سه بار دیگر توپ طلا گرفت و مسی فقط یک توپ طلا بهدست آورد. به این ترتیب در سال 2018 هردو نفر 5بر 5 مساوی بودند. کمکم مورخان فوتبال او را جزو تاپفایو قرار دادند. در کنار مارادونا و مسی و پله و کرویف.
رونالدو اینگونه خودش را به همه ثابت کرد. آن پسرک روی اعصاب شلوغکار سالهای 2002 و 2003 کمکم به یک ماشین بزرگ گلزنی بدل شد. با پرشهای جادویی، شوتهای غیرقابل مهار، ضربات آزاد دیدنی و تکضربههای زهردار. در اوج شهرت این اراده را داشت که زندگی خود را از دخترکان زیبای اروپایی خالی کند و با یک فروشنده فروشگاه گوچی در ایتالیا زندگی مشترکی را آغاز کند. هیچکس به او نیاموخته بود و این خودش بود که کمکم یاد گرفت چگونه به آدم بهتر و ستاره بزرگتری بدل شود. هنوز هم در چهرهاش و حرکاتش نشانههای توسعهنیافتگی و حفرههای کودکی را میتوانید ردیابی کنید.
حالا او در 38 سالگی و در بیستمین سال حضورش در سطح اول فوتبال جهان همچنان میدرخشد. 520 میلیون فالوئر دارد. بالاتر از همه ستارههای موسیقی پاپ و سینما. حضورش در تهران، شهر را برهم میریزد. تهران که محمدعلی کلی و پله و الیزابت تیلور را نیز تجربه کرده بود اما رونالدو با همه فرق میکرد.
یادم است آن دوست کارشناسی که در تلویزیون درباره علی دایی گفته بود چه قهرمانی؟ قدش بلند است و توپ بهسرش میخورد و میرود داخل دروازه. اما دنیای جدید اینگونه است. قهرمانان دنیا اینگونه ارزیابی میشوند. شاید غیرمنصفانه اما واقعیت است. رونالدو بهعنوان یک فوتبالیست بلند قد همین حالا مشهورترین و پرطرفدارترین مرد زنده جهان است.