نکته بازی| لژیونرهای متوهم، قسمهای حاج مایلی و...
نکته بازی| لژیونرهای متوهم، قسمهای حاج مایلی و...
روزنامه هفت صبح| دیروز در مطلبی مفصل به وضعیت لژیونرهای فوتبال ایران پرداختیم. همه میدانیم که در فصل جدید، فوتبال ایران فقط یک لژیونر تحویل داد، آن هم به قطر! و خبری از حضور بازیکن جدید در لیگهای اروپایی نبود. البته همچنان دوستان دلال در حال فعالیت هستند و اگر دقیق پیگیری کنید میبینید که ما هنوز در بنگلادش و تایلند و … لژیونر داریم. .
با وجود این اوضاع اسفناک، این روزها با هر بازیکنی که صحبت کنید، مدعی میشود که از چند باشگاه اروپایی پیشنهاد دارد! به همین عارف غلامی نگاه کنید. نزدیک به 10 روز پیش مدعی شد که با یک باشگاه خارجی توافقنامهای امضا کرده است. البته به شرطی که تا 5 روز بعد پیشنهادی از استقلال به او نرسد! حالا 10 روز گذشته، نه خبری از امضای قرارداد با استقلال است و نه خبری از حضور او در تمرینات تیم خارجیاش!
ضمن اینکه نمیدانیم این کدام لیگ و کدام تیم است که به او اجازه میدهد در آستانه شروع فصل جدید در بیشتر کشورها، در تمرینات حضور نداشته باشد! الان دو ماه است که یاسین سلمانی هم استقلال را سر کار گذاشته، آن هم به این بهانه که میخواهد لژیونر شود. خب فصل شروع شد برادر! کجا میخواهی بروی؟ رونالدو و مسی نیستی که تیم با تو مچ شود! نباید حداقل دو جلسه تمرین با تیم جدیدت بکنی و همبازیانت را ببینی و بشناسی؟ خداوکیلی راستش را بگو! الان دقیقا کجایی و چه میکنی؟ حداقل تمرین انفرادی که داری؟
مطمئنی این فوتبال را نمیخواهی؟
بیشتر از یک دهه از نشست خبری به یادماندنی محمد مایلیکهن میگذرد. همان نشست خبری که در آن گریه کرد و قسم خورد که: «به قرآن من این فوتبالو نمیخوام. به دین نمیخوام. به ارواح خاک مادرم نمیخوام. به جون نوههام نمیخوام.» او البته تا دو سه سال بعد از آن نشست خبری همچنان در فوتبال فعالیت میکرد و حتی مدیر فنی تیم امید ایران هم شد اما به لطف نتایج خوبی که با تیمهایش گرفت، چند سالی هست که پیشنهادی ندارد و فقط مصاحبه میکند.
اما هر از گاهی خودش چیزهایی میگوید که مشخص میشود همچنان این فوتبال را میخواهد، حتی با اینکه به نظر میرسد این فوتبال نسبت به گذشته کثیفتر و ناپاکتر هم شده است. او در جدیدترین مصاحبهاش گفته: «همین آقای درویش که قبلا با هم رفیق بودیم وقتی من برایش پیام تبریک فرستادم، جوابم را طوری داد که انگار من بیمار هستم و کسی نباید به من نزدیک شود!»
خب سوال اینجاست که شما با این همه ادعا و عزت نفس و بینیازی، چرا باید به یکی مثل رضا درویش تبریک بگویی؟ اصلا دنبال چه هستی که به او تبریک میگویی. مایلیکهن در ادامه گفته: «چرا من هیچوقت مدیرعامل پرسپولیس نشدم؟ یک بار به عضویت هیئت مدیره درآمدم ولی وقتی آقای انصاریفرد آمد دیگر نرفتم.» آقای مایلیکهن! بالاخره این فوتبال را میخواهی یا نه؟ اگر میخواهی مرد و مردانه بگو! باور کن در این فوتبال برای شما هم جا پیدا میشود.
خوب است نمیخواهند شماها قهرمان شوید!
حتما عبارت دستهای پشتپرده را در این فوتبال از خیلیها شنیدهاید. دستهای پشتپرده را بیشتر و پیشتر از هر کسی امیر قلعهنویی وارد ادبیات فوتبال ایران کرد و عجیب اینکه در تمام این سالها، خود او از سوی خیلیها به باندبازی و حضور در پشت پرده خیلی از اتفاقات متهم شد. جمله «نمیخواهند ما قهرمان شویم» هم که جمله مورد علاقه پرسپولیسیهاست.
از بیرانوند و سیدجلال بگیرید تا گلمحمدی و پیروانی و … خیلیها این جمله را گفتهاند و جالب اینکه به جز 3-4 قهرمانی، سایر قهرمانیهای سالهای اخیر به پرسپولیس رسیده است. استقلالیها هم البته در این سالها با کلیدواژه وزیر پرسپولیسی و … برای ناکامیهایشان بهانه داشتهاند اما خب در همین سالها، دو قهرمانی در جام حذفی و یک قهرمانی در لیگبرتر و یک سوپرجام به دست آوردهاند. سپاهانیها هم در این روزها خیلی گله دارند.
آنها مدعی هستند که از هر 3 خبر رسانهها، یک خبر علیه این تیم است! صد البته که این تیم هم در این سالها از اشتباهات داوری کم سود نبرده است. تراکتور هم یک قهرمانی جام حذفی داشته و البته کلی پول … جالب اینکه همه این تیمها از عواملی حرف میزنند که نمیخواهند آنها قهرمان شوند. اما خب اگر واقعا اینطور است، پس چرا یک قهرمانی جام حذفی هم به تیمهایی مثل پیکان، مس رفسنجان، صنعتنفت، آلومینیوم اراک و … نمیرسد؟ چرا همه قهرمانیها و موفقیتها سهم شماهایی است که نمیخواهند قهرمان شوید؟ خودتان خندهتان نمیگیرد؟