چرا پرسپولیس موفق شد و استقلال نه
چرا پرسپولیس موفق شد و استقلال نه
روزنامه هفت صبح| یک: پرسپولیس فصل قبل پس از 5 دوره قهرمانی پیدرپی توسط استقلال منکوب شد و به رده دوم رفت و از آسیا هم بهراحتی حذف شد. تیمی ناامیدکننده، کند و پر از نقطه ضعف. تیمی که در 30 بازی 21 بار دروازهاش گشوده شد. در لیگ بعدی، اولین حرکت مهم را مدیریت پرسپولیس انجام داد که گلمحمدی را حفظ کرد.
سپس گلمحمدی دست به یک خانه تکانی بزرگ زد. دوازده بازیکن از فهرست خط خوردند: سید جلال حسینی، حامد لک، علیرضا ابراهیمی، رضا اسدی، تمیروف، حامد پاکدل، علی شجاعی، احسان پهلوان، سعید آقایی، محمد شریفی و مهمتر از همه رامین رضاییان. در واقع 60درصد بازیکنان اصلی پرسپولیس در یک زلزله بزرگ از تیم خارج شدند.
روند احیای پرسپولیس اینگونه شروع شد: آلکثیر و وحید امیری پس از مصدومیتهایی طولانی به ترکیب اصلی بازگشتند و سپس خریدهای طوفانی مدیریت که مهمترینشان علیرضا بیرانوند بود که پس از سه فصل دوباره به دروازه پرسپولیس بازگشت. سپس زوج پورعلی گنجی و گولسیانی در جلوی بیرانوند شکل گرفتند.
در سمت راست اسماعیلیفر آمد تا جای خالی رامین رضاییان پرشود. در خط هافبک ستارههایی مثل سعید صادقی و سروش رفیعی به پرسپولیس وصل شدند. رفیعی هم مثل بیرانوند قبلا در پرسپولیس عضو بود.پر سر و صداترین هم لوکادیای هلندی بود که رفیق نیمهراه از آب درآمد. سینا اسدبیگی بازیکن سابق ذوبآهن هم به پرسپولیس لینک شد. یعنی هشت بازیکن جدید. اگر آلکثیر و امیری را هم که آماده بازی شده بودند اضافه کنیم پرسپولیس از 10 بازیکن جدید سود میجست. اما باز هم بودند.
محمد عمری از رده جوانان به پرسپولیس پیوست و سپس نوبت به شیخ دیاباته رسید و پریرا. به این ترتیب پرسپولیس نسبت به پایان فصل قبل از سیزده بازیکن جدید سود میجست. اینگونه تعداد ملیپوشهای پرسپولیس هم افزایش پیدا کرده بود: بیرانوند و ترابی و امیری و پورعلی گنجی و در مرحله بعد سرلک. یک تیم پرمهره و پر سن و سال و پرتجربه.
شانس مهم گلمحمدی، پیشرفت علی نعمتی به عنوان دفاع چپ بود که اجازه داد در 10بازی آخر در لیگ و جام حذفی، وحید امیری را به خط هافبک بیاورد و از آنسو سروش رفیعی هم پس از 10 هفته نیمکتنشینی به عنوان بازیساز به خط میانی اضافه شد تا توان هجومی پرسپولیس با کنار گذاشتن بازی به دو هافبک دفاعی، ناگهان چندین برابر شود و حاصلش یازده بازی و یازده برد پیاپی در لیگ و جام حذفی بود.
آنها در همین یکی دو ماه گذشته دوبار استقلال را شکست دادند و دوبار گل گهر را. یک فصل خارقالعاده که در یکی از سطح بالاترین و باکیفیتترین دورههای لیگ به لحاظ تاکتیک و مربی و بازیکن خارجی، کورس لیگ را از سپاهان بردند و کورس جام حذفی را از استقلال. با دو قهرمانی خاطرهبرانگیز. مهمترین چالش گلمحمدی حفظ دروازهبان و دو مدافع میانیاش است. به هرشکلی که شده. او به یک دفاع چپ تخصصی هم احتیاج دارد. شاید میلاد محمدی مثلا.
دو: در استقلال تاریخی مجیدی 5 بازیکن، تاثیر سرنوشتسازی داشتند. شامل کوین یامگا، حسینزاده، دانشگر، مهدیپور و ژستد. دست تقدیر اینگونه بود که ساپینتو هر 5 بازیکن را به تدریج از دست بدهد. حسینزاده به بلژیک رفت، دانشگر (که اخلاق و رفتار ناسازگارش، تواناییهایش را تحت تاثیر قرار داده بود) راهی سپاهان شد، ژستد مفت و مسلم و با بدسلیقگی کامل دیپورت شد، مهدیپور همان نیم فصل اول دچار مصدومیت شد و کوین یامگا در حساسترین برهه بازیها مصدوم شد!
در ادامه سیاوش یزدانی هم در یکی از آن ناسازگاریهای دورهایاش از استقلال اخراج شد. به این ترتیب ساپینتو وارث تیمی بود که مهمترین بازیکنان فصل قبل را از دست داده بود. در ظاهر مدیران تیم برای پرکردن جای قبلیها سنگ تمام گذاشته بودند. قایدی و محبی و شهباززاده و پیمان بابایی در خط حمله اضافه شدند و سیستم مطمئن و البته کسلکننده 3-5-2 مورد علاقه مجیدی هم تبدیل شد به 4-3-3 . آمدن روزبه چشمی پس از یک جامجهانی خاطرهبرانگیز ضریب ابهت و قدرت استقلال را افزایش داده بود.
ساپینتو هم بعد از شناختن ترکیب اصلی و خلاص شدن از دست اشتباهات کمرشکن دفاعی، از نیم فصل به ترکیب ایدهآل خود دست یافته بود و در برههای هم با جبران فاصله هشت امتیازی با پرسپولیس به صدر جدول رفت. بهخصوص روند روبه رشد رضاوند خلاقیت را به خط هافبک استقلال اضافه کرده بود و قایدی و محبی به نظر بیمهار میآمدند. اما مشکلات ساپینتو از نیمه اول بازی دربی شروع شد. وقتی بهترین بازیکن دو سه فصل اخیر فوتبال ایران یعنی کوین یامگا را به خاطر آسیبدیدگی از دست داد.
یامگا بازیکن بسیار سرنوشتسازی بود. استقلال اینگونه لیگ را هم از دست داد. در فینال جام حذفی هم یامگا نرسید و ارسلان مطهری هم همان نیمه اول آسیب دید تا دست ساپینتو باز هم خالیتر شود. به اینها اضافه کنید ضعف روحی غیرمنتظره حسینی را که در بازیهای آخر به هیچ توپی نه نمیگفت.
طرفداران استقلال میتوانند به فصلی آرمانی فکر کنند که جواهرات از دست رفته و جوان این تیم بازگردند. فکر کنید اگر صیادمنش و حسینزاده و نورافکن و دانشگر و زکیپور در ترکیب استقلال باشند. اما فعلا خبر جدایی جلالی و محبی شنیده میشود! سیلوا هم از قرار رفتنی است. بههرحال اگر محبی برود استقلال حتما به یک وینگر بینالمللی احتیاج دارد. حسینزاده و شاید هم قلیزاده و یا حتی مهرداد محمدی.
از طرفی آیا استقلال میتواند جواهراتش را از سپاهان پس بگیرد؟ نورافکن فعلی با توانایی بازی در خط میانی و پشت مهاجمان میتواند نعمتی برای استقلال باشد. اما راستش بعید است سپاهان اجازه خروج او و زکیپور را بدهد.