انشایی معمولی در باب هفته دهم بازیهای لیگبرتر
انشایی معمولی در باب هفته دهم بازیهای لیگبرتر
روزنامه هفت صبح، کمال بردبار| منصف باشیم، استقلال حقش تکیه زدن بر صدر جدول است و نه قرار گرفتن در مکان سوم. آنها دیروز مثل چند هفته اخیر فوتبال کاملتری را نسبت به بقیه مدعیان از خود به نمایش گذاشتند و تنها مغلوب واکنشهای استثنایی پورحمیدی در دروازه آلومینیوم اراک شدند.
پورحمیدی مقابل سه شوت از محبی، قایدی و مطهری واکنشهایی باورنکردنی نشان داد تا دروازه شاگردان رحمتی که بیدریغ جلوی دروازه خود صف کشیده بودند بسته باقی بماند. یک پنالتی نصفه و نیمه هم طلب استقلال در بازی دیروز شد که به نسبت ادعای 5 پنالتی در بازی مقابل ذوبآهن پیشرفت قابلتوجهی برای طرفداران همیشه معترض این تیم به نظر میرسد.
انگار استقلال مجیدی در سال گذشته سهمیه شانس این تیم خوب را پر کرده است و چیزی برای ساپینتو باقی نمانده. البته مزاح کردم چرا که در دو بازی با فولاد و ذوبآهن و گلگهر، استقلال با دو گل شانسی و یک پنالتی بادآورده هفت امتیاز به دست آورده بود. یکی از مشکلات استقلال بازی غیرجاهطلبانه از سوی پیمان بابایی است که فکر میکند صرف یک دریبل یا اقدام به شوت برای ارزیابی کیفیت او کافی است.
آقای بابایی شما باید گل بزنید. نکته دیگر بازی استقلال و آلومینیوم اراک آرایش موی پرزحمت و دقیق دو سه تا بازیکن آلومینیوم بود که با توجه به شیوه طرهافکنی مو بر کناره پیشانی و آن گره گوجهای بالای سر و خطهای اریب زینتی دور سر، مشخص نیست چگونه توانسته بودند ذهنشان را برای این بازی مهم آماده سازند.
و اما مورایس هموطن ساپینتو به نظر میرسد همچنان در حال استفاده از سهمیه شانس خود است. اخراج اخباری دروازهبان ممتاز تراکتور آن هم در دقیقه 20 موجب شد تا سپاهان با برتری 3 بر صفر به رختکن برود اما در نیمه مربیان تراکتور 10نفره به بازی برگشت و دو گل زد تا حیثیت و اعتبار مورایس و شاگردانش در خطر برباد رفتن قرار گیرد که گل شهریار مغانلو در اواخر بازی آرامش را به سپاهان بازگرداند و آمار گلزنی این تیم را نیز بهبود بخشید.
شوت آزاد زیبای رامین رضاییان که به گل سوم سپاهان انجامید و حرکت حرفهای و اروپایی کاوه رضایی که تبدیل به گل اول تراکتور شد از لحظات زیبای بازی بود. اما فولاد و شاگردان نکونام در سراشیبی هستند. مدعی اصلی کسب نیمکت سرمربیگری تیم ملی این روزها نقایص کار خود را به نمایش گذاشته و به رغم ستارههای ریز و درشتش نتایج خوبی نمیگیرد و حالا تا مکان هشتم جدول سقوط کرده.
باخت در خانه مقابل نساجی و شاگردان حمید مطهری بدترین چیزی بود که نکونام و مدیران فولاد در ذهنشان داشتند. کریم اسلامی باز هم برای نساجی گل زد تا تیم خوب قائمشهر تا مکان پنجم جدول خود را بالا بکشد. بالاتر از تراکتور و فولاد. گلگهر هم دومین شکست پیاپی را بعد از هشت هفته بیشکستی تقدیم ذوبآهن کرد و افتان و خیزان خود را به قافله صدرنشینان رساند.
اما از بازی پرسپولیس و ملوان بگوییم که نیمه اول آن آنقدر سرد و بیکیفیت و بیخود بود که به عوض کردن کانالهای تلویزیونی خودمان را مشغول کردیم که شاید کمی سرگرم بشویم. به دیدن باب اسفنجی هم راضی بودیم. نیمه دوم خب کمی اوضاع بهتر شد و دست آخر در تنها حرکت قابل ذکر پرسپولیس لوکادیا با ضربهای فنی و خشک گل پیروزی پرسپولیس را به ثمر رساند.
بازی پرسپولیس باز هم مثل سه هفته اخیر پر از اشتباه، حرکات غیرضروری، ناتوانی در ارسال سانتر و قدمهای سنگین و بینشاط بود. از همه بدتر فرم بسیار بد مهدی ترابی که انگار روحیه خود را برباد داده است و از زیر حملات سنگین فضای مجازی نتوانسته جان سالم به در ببرد. بازی قابل پیشبینی پرسپولیس فقط وقتی کمی قابل تحمل شد که دیاباته هم به زمین آمد و کار برای لوکادیای بینوا که مثل روح سرگردان بیخود و بیجهت به اینسو و آنسو میدوید راحتتر شد و بالاخره موفق شد گل خود را بزند.
چهره اصلی میدان اما مازیار زارع بود که سر ناسازگاری داشت و بداخلاقی از تیپ و چهره و حرکاتش میبارید و یک تمارض از مهاجم ملوان موجب شد که زارع دست پیش بگیرد و داور را با جملات خود بمباران کند و عجیبتر از زارع کریم باقری بود که یک لحظه تصور کرد مازیار زارع همان همبازی خودش در پرسپولیس دهه هشتاد است و در مقابل فریادهای زارع به وسط زمین آمد و در حالتی پدرانه (همانگونه که خدمت بازیکنهای پرسپولیس میرسد) دست بر گلو و دهان زارع گذاشت که مثلا فحاشی نکند. آقای باقری به شما چه مربوط است اگر زارع بخواهد به داور حرفی بزند؟ شما مگر مسئول کنترل نیمکت ملوان هم هستید آخر! این انشای من بود درباره هفتهای کسلکننده و بدون تماشاگر و استادیومهای خالی.