بررسی فهرست ۱۰بازیکن برتر سالیانه فرانس فوتبال
بررسی فهرست ۱۰بازیکن برتر سالیانه فرانس فوتبال
روزنامه هفت صبح | در دو شماره قبل از ۱۹۵۶ رسیدهایم به ۱۹۷۶٫ و دیدیم که بکن بائر در یازده دوره و یوهان کرویف و گرد مولر در ۹ دوره جزو تاپتنهای سالانه بودهاند. و در مرحله بعدی اوزه بیو و جیانی ریورا هرکدام در هشت فصل. بابی چارلتون، یاشین، سوارز، جان چارلز، دی استفانو و ریموند کوپا نیز از دیگر چهرههای باثبات و باتداوم بودهاند. خوششانسها هم مثلا جوزف ماساپوست و یا عمر سیوری و اولگ بلوخین که با تکیه بر یکی دو فصل درخشش توانستهاند توپ طلا را بهدست بیاورند.
و یادتان باشد که تا سال ۱۹۹۵ دست غیراروپاییها از رسیدن به توپ طلا کوتاه بوده است و امثال پله و جرزینیو و ریوه لینو و کارلوس آلبرتو و ماریو کمپس و زیکو و حتی دیهگو مارادونا از این رقابت خارج بودهاند. حالا از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۶ را مرور خواهیم کرد. دورانی که پهنه فوتبال اروپا کمستارهتر از همیشه است و بیشتر ستارههای اصلی یعنی ماریو کمپس و دیهگو مارادونا و سوکراتس و ادر و زیکو و انزو فرانچسکولی اهل آمریکای جنوبی هستند. تنها ستاره واقعی این سالها میشل پلاتینی است.
میشل پلاتینی. هافبک فرانسوی تیمهای سنتاتین و یوونتوس بین سالهای ۷۶ تا ۸۶، نه بار در فهرست تاپتن قرار گرفت. تنها سالهایی که او خارج از این فهرست بوده است مربوط به سه دوره جام جهانی است. یعنی سالهای ۷۸ و ۸۲ و ۸۶٫ او سهبار پشتسرهم برنده توپ طلا شد و دو بار هم در جای سوم ایستاد. در این سالها پلاتینی با یوونتوس و تیمملی فرانسه قهرمانی در اروپا را تجربه کرد.
کارل هایس رومنیگه. فوروارد بایرنمونیخ هفت دوره در میان تاپتن قرار گرفت و در سالهای ۸۰ و ۸۱ برنده توپ طلا شد. او در این سالها دو بار به فینال جامهای جهانی رسید اما هر دو بار دستش به جام نرسید و یک قهرمانی در جام ملتهای اروپا را نیز تجربه کرد. در مجموع رومنیگه بهرغم تواناییهایش مستحق دو بار توپ طلا شاید نبوده باشد.
کوین کیگان. این بازیکن انگلیسی چهارسال متوالی در فهرست تاپتن قرار گرفت. او سال ۷۶ در جای چهارم بود، ۷۷ دوم شد و در سالهای ۷۸ و ۷۹ دو بار پیاپی توپ طلا بهدست آورد. در رده ملی چیزی بهدست نیاورد اما با لیورپول دو بار قهرمان اروپا شد و در مهاجرت به هامبورگ هم کارنامه خوبی برجای گذاشت. در سالهای کمستاره بودن فوتبال اروپا پس از بازنشستگی تقریبا همزمان کرویف و بکن بائر و گرد مولر و جورج بست، کیگان هم مثل رومنیگه از فرصتی تاریخی برخوردار شد و بهرغم این موفقیت تقریبا هیچ تاریخنگاری او را بین ده بازیکن برتر تاریخ فوتبال انگلیس قرار نمیدهد.
برند شوستر. هافبک یاغی و موطلایی آلمانها قید بازی در تیم ملی این کشور را زد و قدرت استثناییاش در بازیسازی و مدیریت بازی را به تیم بارسلونا هدیه کرد. شوستر در اوایل دهه هشتاد چهار بار در فهرست ده بازیکن برتر اروپا قرار گرفت که سه بار آن جزو سه نفر اول بوده است. هرچند دستش به توپ طلا نرسید.
پائولو روسی. فوروارد یوونتوس یکتنه جام جهانی سال ۸۲ را با شش گل پیاپی در سه بازی آخر ایتالیا برای کشورش به ارمغان آورد و در انتهای سال توپ طلا را سزاوارانه بهدست گرفت. او در اواخر دهه هفتاد هم دو بار دیگر در فهرست تاپتن قرار گرفته بود.
الیائر لارسن. مهاجم تنومند و غیرقابل مهار دانمارکیها سه بار پیاپی تا مرز دریافت توپ طلا پیش رفت و دو بار سوم شد و یک بار دوم. او بعد از این سه فصل بهتدریج محو شد.
رنات داسایف و دینوزوف و ژان ماری فاف. سه دروازهبان مطرح دهه هشتاد هستند که گهگدار سروکلهشان در فهرست بهترینها ظاهر میشد. داسایف که کل ده هشتاد دروازهبان تیم ملی شوروی بود، سه بار در این فهرست سروکلهاش پیدا شد.
آلن سیمونسن. در سال ۱۹۷۷ به شکلی باورنکردنی برنده توپ طلا شد. او در سالهای بعد دو بار دیگر در این فهرست حضور یافت.
ایگور بلانوف. مهاجم اوکراینی تیم ملی شوروی هم در سال ۱۹۸۶ به شکلی عجیب توپ طلا را بهدست آورد و بعدش هم محو شد.
زبیگنیف بونی یک، کنی دالگلیش و برایان رابسون هم از چهرههایی بودند که گهگدار در این فهرست ظاهر میشدند.
ادامه دارد…