بلژیک؛ سیاهچال خوش آبورنگ فوتبالیستهای ایرانی
بلژیک؛ سیاهچال خوش آبورنگ فوتبالیستهای ایرانی
روزنامه هفت صبح | با اعلام خبر در رسانههای بلژیکی، به نظر میرسد جدایی امیرحسین حسینزاده از استقلال و پیوستنش به شارلروا قطعی باشد و نام او هم به فهرست ایرانیهایی که در بلژیک توپ میزنند، اضافه خواهد شد. اما این سوال مطرح میشود که حضور در لیگ بلژیک چقدر به سود این بازیکنان و فوتبال ملی ما بوده است؟ مرور سرنوشت لژیونرهای ایران در بلژیک میتواند به این سوال پاسخ بدهد.
نسل اول؛ متوسطهای دیپورتی
بعد از جام جهانی ۱۹۹۸ پای بازیکنان زیادی از فوتبال ایران به اروپا باز شد. مهمترین ستارهها راهی بوندسلیگا شدند و سایر بازیکنان به لیگهای سطح پایینتر منتقل شدند. داریوش یزدانی که در بایرلورکوزن مصدوم شد و به استقلال برگشت در سال ۲۰۰۰ به شارلروا پیوست و ۳ فصل در این تیم بازی کرد اما پیشرفتی نداشت و در بازگشت به پگاه گیلان رفت! یک سال قبلتر رضا ترابیان بازیکن پرسپولیس به تیم استاندارد لیژ رفت اما توفیقی به دست نیاورد و خیلی زود به ایران برگشت و در پاس بازی کرد.
علیرضا امامیفر دیگر بازیکن بازیکن پرسپولیس بود که در سال ۲۰۰۱ به شارلروای بلژیک رفت و دو فصل در این تیم بازی کرد و دوباره به پرسپولیس برگشت. محمدرضا مهدوی دیگر بازیکن آن نسل بود که دو فصل پیراهن شارلروا را پوشید و در بازگشت به پرسپولیس پیوست. در واقع هر ۴ بازیکن نهتنها از بلژیک به لیگ معتبرتری نرفتند بلکه دوباره مجبور به بازگشت به فوتبال ایران شدند! البته به جز یزدانی، ۳ بازیکن دیگر در فوتبال ایران هم بازیکنان فوقالعادهای نبودند.
از قطر به بلژیک
یک گروه دیگر از بازیکنان ایرانی بعد از جام جهانی ۲۰۱۸ راهی فوتبال بلژیک شدند. یکی از آنها مرتضی پورعلیگنجی بود که در السد بازی میکرد و با توجه به همکاریهای گسترده این باشگاه با فوتبال بلژیک راهی تیم یوپن شد. مدافع ملیپوش کشورمان دوران خوبی در بلژیک نداشت و فقط ۶ بار برای این تیم به میدان رفت و در ادامه به فوتبال قطر برگشت و به العربی پیوست.
امید ابراهیمی هم که در تیم العربی قطر بازی میکرد بعد از جام جهانی به صورت قرضی راهی یوپن شد و یک فصل در این تیم بلژیکی بازی کرد و در پایان فصل به تیم الوکره قطر پیوست. رامین رضائیان پس از اینکه با برانکو دچار مشکل شد، از پرسپولیس جدا شد و پیراهن تیم اوستنده بلژیک را پوشید. او هم نتوانست در این تیم پیشرفت کند و در پایان فصل راهی قطر شد و در الشحانیه بازی کرد. سعید عزتاللهی دیگر ملیپوش ایران بود که مقطعی در تیم یوپن بازی کرد و پس از پایان فصل راهی لیگ دانمارک و تیم وایله شد.
مورد خاص کاوه
طولانیترین دوران بازی یک ایرانی در بلژیک متعلق به کاوه رضایی است. او پس از یک سال درخشان در استقلال، در سال ۲۰۱۷ به شارلروا پیوست و یک فصل فوقالعاده را هم در این تیم گذراند و کار به جایی رسید که به تیم قهرمان یعنی کلوب بروخه پیوست و گرانترین انتقال تاریخ این باشگاه لقب گرفت. اما بازی در بروخه برای کاوه آمد نداشت. او فقط یک گل از روی نقطه پنالتی زد و بعد از چند بازی ناکامی در گلزنی مصدوم هم شد و تا پایان فصل دیگر به میدان نرفت.
در پایان فصل به صورت قرضی به شارلروا برگشت و توانست از کابوس دوران سخت خود در بروخه فاصله بگیرد. اما درخشش او آنقدر نبود که شارلروا را برای خرید دائمیاش متقاعد کند. کاوه در ابتدای فصل ۲۰۲۱-۲۰۲۲ به تیم ناشناخته اودهورلی پیوست و در کمال ناباوری برای این تیم حتی یک گل هم نزد! البته مصدومیت هم در عملکرد ضعیف او بیتاثیر نبود. در نهایت فوتبال بلژیک برای کاوه هم باعث پیشرفت نبود و او دو روز پیش به ایران برگشت و به استقلال پیوست.
سقف کوتاه قلیزاده
علی قلیزاده دیگر بازیکن ایرانی است که چند سالی هست در فوتبال بلژیک حضور دارد. او بعد از جام جهانی ۲۰۱۸ به شارلروا پیوست و تا امروز در همین تیم بازی میکند. قلیزاده در بلژیک هر از گاهی با یک بازی خوب و گل تماشایی خودی نشان میدهد و نامش بر سر زبانها میافتد اما ثبات ندارد و در بیشتر بازیها یک بازیکن معمولی است! در یک مقطع شایعه پیوستنش به لیون فرانسه مطرح بود اما این اتفاق نیفتاد و او حالا ۵ سال است که در بلژیک بازی میکند و به نظر میرسد دیگر میلی به پیشرفت ندارد.
بیخیال بلژیک شوید لطفا!
واقعیت این است که لیگ بلژیک سطح چندان بالایی ندارد. تقریبا همه بازیکنان ملیپوش و درجه یک این کشور در لیگهای معتبر بازی میکنند و همین باعث شده تا لیگ بلژیک تقریبا خالی از ستاره باشد. بهترین تیمهای فوتبال بلژیک هم جایی در لیگهای قارهای اروپا ندارند. در واقع فوتبال بلژیک از این نظر حتی از لیگهایی مثل روسیه، یونان، اسکاتلند و … عقب افتاده و به همین دلیل دیگر ثابت شده که بازی در لیگ این کشور منجر به پیشرفت، حتی برای فوتبالیستهای ایرانی هم نخواهد شد.