فهرست بداقبالان بزرگ فوتبال ایران
فهرست بداقبالان بزرگ فوتبال ایران
روزنامه هفت صبح، تیمور مستور | سردسته فهرست بدشانسهای فوتبال ایران بیتردید جلال طالبی است. مهمترین استعداد دهه چهل فوتبال ایران که تقریبا هیچ افتخار بزرگی در کارنامهاش نیست. او در آستانه انتقال به تیمهای ترکیهای و آلمانی بود که خسروانی دخالت کرد و این اجازه را به او نداد و حتی فرصتطلبانه از دستور محمدرضا برای باقی ماندن طالبی در تهران و در تیم تاج حرف زد. طالبی جام ملتهای آسیا در سال ۱۳۴۷ را بهخاطر آسیبدیدگیهای متعدد از دست داد و با حسرت شاهد بود که چگونه قلیچخانی با زدن گل پیروزی تیم ملی مقابل اسرائیل به قهرمان ملی بدل شده بود.
او سپس با آنکه ستاره اصلی تاج بود در مسابقات قهرمانی باشگاههای آسیا نتوانست شرکت کند و بعد هم نتوانست عضو تیم ملی قهرمان آسیا در سال ۱۳۵۱ هم باشد. او در ۲۸سالگی کفشها را آویخت. اما خداوند درهای رحمت را ۲۵سال بعد به سوی او گشود، وقتی که در فعلوانفعالات ناگهانی اردوی ایران در قبل از جامجهانی ۱۹۹۸ ناگهان با برکناری ایویچ دو هفته قبل از آغاز تورنمنت سرمربی تیم ملی شد و محصول دسترنج شش ماهه ایویچ را به جام جهانی برد و مقابل یوگسلاوی و آلمان و آمریکا از ارتقای قدرت بدنی و روحیه جنگندگی که یادگار دوران ایویچ بود، بهره جست.
جواد اللهوردی جای بزرگی در فهرست بدشانسهای تاریخ فوتبال ایران دارد. کاپیتان تیم ملی جوانان ایران تحت هدایت پرویز ابوطالب که به مقام سوم آسیا رسیدند و بعد در قلب دفاع تاج قرار گرفت و بسیاری او را ستاره آینده فوتبال ایران میدانستند اما دست تقدیر او را از این عنوان دور نگاه داشت. نام او با دو شکست سنگین گره خورده است. شکست شش بر صفر تاج مقابل پرسپولیس و شکست چهار بر یک تیمملی ایران مقابل پرو.
او در دربی مشهور شهریور ۱۳۵۲، مقصر اصلی شکست معرفی شد. مشخص است که اللهوردی در روز خوش قرار نداشت و بارها و بارها توسط حسین کلانی دریبل خورد. او حتی به تبانی نیز متهم شد و حقوقش را قطع کردند و از فهرست تیم خط خورد. رایکوف و خسروانی بهشدت از او عصبانی بودند. اللهوردی بعد از کشوقوسهای فراوان از تاج جدا شد و با پیوستن به پرسپولیس زبان شایعهسازان را درازتر از قبل کرد. اللهوردی در تیم اعزامی به جام جهانی در فهرست قرار گرفت، هرچند نه در دفاع چپ و نه در دفاع میانی شانسی برای حضور در ترکیب اصلی نداشت.
اما با دو اخطاره شدن آندرانیک اسکندریان، او به ناگهان بازیکن فیکس تیمملی در دفاع چپ مقابل پرو شد. در مسابقهای که بازیکنان ایران در رویای سهگله کردن پرو با تمامقوا به دروازه حریف یورش میبردند و مهاجمان پرو در ضدحملهها کار سختی نداشتند و در این میان اللهوردی باز هم متهم ردیف اول در شکست چهار بر یک مقابل پرو معرفی شد. بهخصوص عملکرد آماتوریاش در گل اول پرو. به این ترتیب اللهوردی اینگونه دوران فوتبالش را در سال ۱۳۵۹ و در سن ۲۸سالگی به پایان رساند.
عبدالرضا برزگری را بیچون و چرا ستاره دهه شصت ایران میدانستند. میگفتند همانگونه که روشن و پروین و حجازی استعدادهای بزرگ دهه پنجاه بودند، دهه شصت هم به اسم برزگری و محمدخانی و فریبا و علیدوستی نوشته خواهد شد. ستاره جوان آبادانی که به جرم جوانی جام جهانی ۷۸ را مفت و مسلم از دست داد و حشمتخان هم همیشه حسرت این ماجرا را خورد. شاید برای همین بود که در آخرین بازی تیم ملی در قبل از انقلاب در بازی دوستانه مقابل شوروی در تهران، مهاجرانی اختیارات ویژهای به برزگری داده بود.
جام تختجمشید در سال ۱۳۵۷ میتوانست اوج درخشش برزگری ۱۹ساله باشد اما وقوع انقلاب این دوره را نیمهکاره گذاشت. موفقیت در انتخابی المپیک بازهم برزگری را به سطح اول فوتبال بازگرداند و حضور در جامملتهای آسیا در سال ۱۹۸۰ طلیعه استارت دوباره او برای تبدیل شدن به همان ستاره موعود بود. اما وقوع جنگ رویای برزگری را برباد داد. او به امارات و قطر رفت در حالیکه تنها ۲۳سال داشت و دیگر نتوانست به قالب آن ستاره بزرگ فرو برود.
مسعود شجاعی هم میتواند در فهرست بداقبالان بزرگ قرار بگیرد. او گلهای ملی مهمی برای ایران زده است. به عربستان و کرهجنوبی. اما گلهایش هیچکدام به موفقیت ایران ختم نشدند. گل زیبایش به سعودی در تهران در سال ۲۰۰۸ میتوانست جایگاه او را بهعنوان جانشین علی کریمی تا مدتها تثبیت کند اما کامبک سعودیها در نیمه دوم موجب شد تا کسی آن گل زیبا را در یاد نداشته باشد و آن بازی با رقص پیروزمندانه سعودیها در اذهان باقی بماند.
او در سئول هم گل بسیار حساسی به کرهجنوبی زد که میتوانست ایران تحت هدایت افشین قطبی را معجزهآسا به جام جهانی برساند اما گل تساوی کرهایها خاطره آن گل شجاعی را از یادها برد. او در جام جهانی ۲۰۱۴ هم وقتی ایران دو بر یک از بوسنی عقب بود، با یک شوت زیبا تیر دروازه بوسنی را به لرزه درآورد. صحنه بسیار زیبایی بود که اگر گل میشد شجاعی باز هم در اندازههای یک قهرمان ملی ظاهر میشد. اما نشد… بازیکنی در سه جام جهانی و دو جام ملتها در ترکیب تیم ملی ظاهر شد اما جایگاه بلندی در ویترین حافظه فوتبالدوستان ندارد.
بگذارید فهرست این بداقبالان بزرگ را با اشاره به جواد منافی و سعید عزیزیان پایان ببریم و مصدومیتهای باورنکردنیشان. اولی در یک تصادف رانندگی و دومی در بازی تمرینی. و یا رضا احدی که قربانی لحظهای بیاحتیاطی در سنگاپور ۱۹۸۴ شد و در ۲۳ سالگی پیراهن تیم ملی را از دست داد.