فاجعه اصلی تیم ملی در راه است
فاجعه اصلی تیم ملی در راه است
روزنامه هفت صبح | از چند روز پیش عالم و آدم میدانستند که الجزایر با همه ستارگانش به مصاف ایران نخواهد آمد اما حسن کامرانیفر دبیرکل فدراسیون مدعی بود که طبق قرارداد، الجزایر با تیم اولش مقابل ایران قرار خواهد گرفت. حمید استیلی مدیر تیم ملی هم ساعتی قبل از برگزاری بازی گفت: «روز گذشته از تیم الجزایر گزارش گرفتیم و سرمربی آنها اعلام کرد با تیم اصلی اینجا هستند و این بازی برای آنها مهم است.»
اما وقتی ترکیب اصلی الجزایر برای بازی مقابل ایران اعلام شد، مشخص شد که دوستان فدراسیون یا خیلی ساده هستند یا فریبخورده و پنهانکار! از تیمی که دوشنبه شب مقابل ایران به میدان رفت، فقط چهار بازیکن به نامهای احمد طوبی، اسماعیل بنناصر، آدم زورگانه و رشید غزال، در چهار بازی قبلی این تیم مقابل اوگاندا در مسابقات انتخابی جام ملتهای آفریقا در ترکیب اصلی قرار داشتند.
نسبت به بازی برگشت پلیآف راهیابی به جام جهانی مقابل کامرون هم فقط اسماعیل بنناصر در برابر ایران حضور داشت! یکشنبه شب، آنتونی ماندرا، محمد امین توگای، یانیس هماچه، آدم زدادکا، عبدالقهار قدری و بلال عمرانی هم برای اولین بار پیراهن تیم ملی الجزایر را در برابر ایران پوشیدند! با این حساب حتی میتوان گفت تیمی که ایران را با تمام ملیپوشانش شکست داد، حتی تیم دوم الجزایر هم نبود!
سردرگمی در ترکیب اصلی
آنچه یکشنبه شب از تیم ملی دیدیم؛ یک نمایش ناامیدکننده به معنای واقعی کلمه بود. البته مدافعان میانی اصلی تیم ملی یعنی شجاع خلیلزاده و محمدحسین کنعانیزادگان در این بازی غایب بودند و میتوان اینطور نتیجه گرفت که اگر آنها بازی میکردند، شاید این همه فرصت گل به تیم ذخیرههای الجزایر نمیدادیم اما سوال این است که واقعا چه تضمینی وجود دارد که کنعانیزادگان و خلیلزاده در جام جهانی قطعا در دسترس اسکوچیچ و آماده بازی خواهند بود؟
اگر به هر دلیلی یکی از این دو نفر در جام جهانی غایب باشد تکلیف چیست؟ قرار است مدافعان کناری اصلی تیم ملی صادق محرمی و امید نورافکن باشند؟ آیا محرمی بهترین گزینه موجود است؟ اگر قرار است نورافکن مدافع چپ تیم ملی باشد چرا اینقدر در دفاع میانی به میدان میرود؟ این سردرگمی کی قرار است به پایان برسد؟ این دو روز تمرین در گرمای کشنده دوحه، چرا باعث ایجاد کمترین هماهنگی در میان بازیکنان نشده است؟ چرا تیم دوم و سوم الجزایر یکی دو سر و گردن از ملیپوشان باتجربه و لژیونر ما سرتر بود؟
فقط یک فیفادی و دو بازی
اگر تا جام جهانی فرصت کافی برای آمادهسازی تیم ملی وجود داشت، این شکست و این نمایش از شاگردان دراگان اسکوچیچ، اینقدر نگرانمان نمیکرد. اما واقعیت این است که تا آغاز جام جهانی فقط یک فیفادی دیگر در تقویم فیفا وجود دارد که از ۲۹ شهریور شروع و در ۵ مهر به پایان میرسد.
در واقع در این ۸ روز بهترین و بزرگترین تیمهای جهان هم نمیتوانند بیشتر از دو بازی برگزار کنند، چه برسد به تیم ملی ایران که در فیفادی گذشته، میتوانست چهار بازی برگزار کند ولی موفق شد فقط یک بازی انجام دهد! حالا به نظر شما فدراسیون فوتبال ایران در فیفادی بعدی چند بازی میتواند برای تیم ملی ترتیب بدهد؟
باز هم حریف پیدا نمیشود
اگر فکر میکنید که این بار دوستان در فدراسیون میتوانند بهتر از فیفادی قبلی کار کنند اشتباه میکنید. واقعیت این است که در فیفادی بعدی هم سر تیمهای اروپایی به لیگ ملتهای اروپا گرم است و تیمهای آفریقایی هم درگیر بازیهای انتخابی جام ملتهای آفریقا هستند. برزیل و آرژانتین هم در همان فیفادی به مصاف هم خواهند رفت و یکی از آنها هم با قطر روبهرو خواهد شد. در واقع باز هم دست فدراسیون برای انتخاب حریف تدارکاتی مناسب بسته است.
اگر توان مدیران فدراسیون را هم در نظر بگیرید، به این نتیجه میرسید که در فیفادی بعدی هم احتمالا اوضاع خیلی بهتر از این فیفادی نخواهد بود. حتی اگر فدراسیون در یک اقدام انتحاری لیگ برتر بعدی را تعطیل کند و تمام توجه خود را به آمادهسازی تیم ملی معطوف کند، باز هم کمک چندانی به تیم ملی نخواهد شد.
در واقع حتی اگر فدراسیون بتواند با تعطیل کردن لیگ برتر، ۱۰ بازی تدارکاتی برای تیم ملی تدارک ببیند، به دلیل محدودیت زمانی فیفادی، نمیتواند از لژیونرهایش استفاده کند و اردوها را فقط باید با بازیکنان داخلی برگزار کند. البته این را هم در نظر بگیریم که تیمهای ملی دیگر هم در این مدت اردویی ندارند و قطعا حریفی برای شاگردان اسکوچیچ وجود نخواهد داشت. به این نکته هم توجه کنید که از ترکیب تیم ملی در مقابل الجزایر، ۱۰ نفر لژیونر بودند و اساسا تمرین و اردو بدون لژیونرها آب در هاون کوبیدن است!