چرا فوتبالیستهای زن بلندپرواز نیستند؟
چرا فوتبالیستهای زن بلندپرواز نیستند؟
روزنامه هفت صبح، نگین باقری | دیروز تیم ملی فوتبال ایران دو پله در رنکینگ فیفا صعود کرد. درباره تیمی داریم حرف میزنیم که همین مهر ماه سد اردن را پشت سر گذاشت و به خاطر همان نتیجه قرار شد عازم مسابقات جام ملتهای آسیا شود. با این حال از اوضاع اینطور برمیآید که این سفر برای تیم ما خیلی استرسزا و حساس شده است. تا همین جای کار هیچ شانسی برای یک اردوی خارجی نداشتیم و دو بازیکن خوبمان هم دعوت تیم ملی را رد کردهاند.
جواب رد نفر دوم به تیم ملی
در هفته گذشته یکی دیگر از بازیکنان باز هم به تیم ملی دعوت شد و به این پیشنهاد جواب رد داد. افسانه چترنور توضیح خاصی نداده که چرا نمیخواهد دی ماه با تیم عازم هند شود ولی قبل از او هم زهرا علیزاده که امروز بازیکن تیم سیرجان است همین جواب را داده بود. هر دو آنها ساکن خوابگاه تیم شهرداری سیرجان هستند. زهرا گفته بود که دلایل شخصی برای این انتخابش دارد و افسانه هم همین حرف را زده است.
قبلا با زهرا علیزاده گفتوگو کرده و نظر او را جویا شده بودیم که چرا نمیخواهد وارد تیم ملی شود. او عملا توضیح شفافی نداد. یک بار گفت داستان خانوادگی است، یک بار گفت موضوع شخصی است، بار دیگر گفت آمادگیاش را ندارد و خلاصه مشخص نشد راز این جواب رد چیست؟
این بار افسانه چترنور هم همان حرف را میزند. این بازیکن متولد سال ۱۳۷۷ میگوید از روزی که به مربی جواب رد داده رسانههای زیادی پیگیر شدند ولی دلش نمیخواهد حتی دربارهاش مصاحبه کند. فقط تکرار میکند که «به یک دلیل شخصی» این تصمیم را گرفته است. او از سال ۹۲ وارد تیم ملی شده و در همه ردههای آن بازی کرده است.
این بازیکن اصالتا زنجانی در ۷ سال گذشته هم بازیکن تیم شهرداری سیرجان بوده. البته این دو نفر، تنها افرادی نبودند که نخواستند به تیم ملی بروند. همان دو بازی قبل با ازبکستان و اردن هم زهرا خواجوی در اعتراض به دعوت از یک دروازهبان لژیونر (مریم یکتایی) عازم تاشکند نشد.
به دنبال او دوست دیگرش هم همین تصمیم را تکرار کرد و این دو نفر دیگر به تیم ملی دعوت نشدند. با این اتفاق جدید در مجموع تعداد افراد انصرافی به چهار نفر رسیده است. اگر بخواهیم مروری روی تجربه مشابه در تیمهای فوتبال بکنیم، احتمالا به جز یکی دو نفر، فرد دیگری نبوده که به تجربه بازی در تیم ملی پشت کرده باشد.
اردوی خارجی؟ فعلا نه، شاید بعدا
این تنها چیزی نیست که مریم ایراندوست، مربی تیم ملی زنان را تحت فشار قرار داده است. بعد از این که شورای برون مرزی اجازه خرج تیم ملی فوتبال زنان و بازی با بلژیک را نداد دیگر فقط یک گزینه مانده بود: ازبکستان. ازبکستانیها گفته بودند که دی ماه به کیش میآیند ولی آنها هم پشیمان شدند. گزینه دیگر؟ فعلا هیچ حرفی از گزینه خارجی روی میز نیست.
رئیس فدراسیون گفته که ممکن است بتواند کاری کند که ایران با قطر یک بازی تدارکاتی داشته باشد اما این فعلا جدی نیست. آخرین گزینه ما یک چیز است: هند که میزبان بازیهای فوتبال زنان جام ملتهای آسیاست اعلام کرده اگر تیمی درخواست دهد برای آنها بازی تدارکاتی در همین کشور آماده میکنند. برای همین ممکن است که ایران ۲۰ دی عازم این کشور شود تا به لطف میزبان با یک تیم خارجی آنجا بازی کند.
وضعیت رقبا چطور است؟
شرایط رقبا کمی متفاوت است. سرپرست تیم ملی فوتبال میگوید که هرکدام از آنها در همین دو سه ماه گذشته حداقل ۱۵ بازی تدارکاتی داشتهاند. مثلا هند حتی در کره برای زنان فوتبالیست خود کمپ زده بوده و علاوه بر آن در کشور خودش هم تورنمنت بازیهای چهارگانه داشته است. رقیب دیگرمان چین هم با کره و کشورهای دیگر چندین بازی تدارکاتی داشته.
با ناز و کرشمه نمیشود بازی کرد
چرا مدام بازیکنان دعوت را پس میزنند؟ تقریبا کسی به این سوال جواب نمیدهد.فاطمه علیپور، سرپرست تیم ملی فوتبال به این سوال اینطور پاسخ میدهد: «بازی کردن در تیم ملی یک عرق و علاقه ملی نیاز دارد. افراد که نیایند، بازیکنان دیگر جایگزینشان میشوند. با ناز و کرشمه نمیشود بازی کرد. اتفاقا وقتی بازیکنی جواب رد میدهد، بازیکن جایگزین او فرصت بهتری برای نشان دادن خودش پیدا میکند.» او میگوید که زهرا علیزاده گفته حضور در تیم ملی تمرکزش را به هم میزند و به بازی باشگاهی عادت بیشتری دارد.