ویژه دربی| وقتی از بیعدالتی در فوتبال خوشحال شدم
ویژه دربی| وقتی از بیعدالتی در فوتبال خوشحال شدم
روزنامه هفت صبح، نادر نامدار | هنوز هم وقتی یادش میافتم،تن و بدنم میلرزد. باورم نمیشود و نمیفهمم که چطور آن شب از یک باخت تاریخی جلوی پرسپولیس فرار کردیم.آن شب یکی از معدود شبهایی بود که از دیدن بیعدالتی خوشحال شدم.عدالتی که اگر قرار بود برقرار شود شاید تا همین امروز هم نمیتوانستم جلوی دوستان پرسپولیسیام سر بلند کنم،چه برسد به اینکه بخواهم برایشان کری هم بخوانم.
خیلی دور نیست.همین دربی رفت را میگویم.
قبل از بازی خیلی نگران نبودم.درست است که سرمربیمان محمود فکری بود و همین میتوانست استرس ما استقلالیها را زیاد کند اما خب پرسپولیس هم آن روزها خیلی روی فرم نبود.آنها هر چقدر در دفاع قرص و محکم به نظر میرسیدند،خط حملهشان مثل کبریت بیخطر بود.الان که دوباره صحنههای آن بازی را مرور میکنم احساس میکنم یک تشکر بلندبالا به مهاجمان و هافبکهای پرسپولیس بدهکارم.
بازی تازه شروع شده بود و جناب خیابانی هنوز داشت عوامل و دستاندرکاران بازی را معرفی میکرد که استقلال گل زد.
این گل بهترین شروع ممکن برای استقلال در این بازی بود. مطمئن بودم که پرسپولیسیها بعد از این گل حمله میکنند و مهاجمانشان که «گلبزن» نیستند و استقلال هم که مهدی قایدی را دارد میتواند در ضدحملهها باز هم به پرسپولیس گل بزند.اما گل دقیقه ۲ ارسلان مطهری،اولین و آخرین حمله و شوت در چارچوب استقلال در نیمه اول بود!نه پرسپولیس توان گل داشت،نه استقلال جرات حمله و ضدحمله و نیمه اول تمام شد.خیالمان راحت بود که اگر تعویضهای عجیب فکری شروع نشود،احتمالا بازی با همین نتیجه تمام میشود.
هنوز هم نمیدانم در سر محمود فکری چه گذشت که بین دو نیمه احمد موسوی را بیرون کشید و شیخ دیاباته ناآماده را به زمین فرستاد.احتمالا فقط برای اینکه برچسب ترسو بودن به پیشانیاش نخورد،اما در پایان بازی لقب یکی از خوششانسترین سرمربیان تاریخ دربی به او رسید.۵دقیقه از نیمه دوم که گذشت،استقلال وارد جهنمیترین ۲۰دقیقه تاریخ خودش در دربی شد.در آن ۲۰دقیقه لعنتی،پرسپولیسیها هر بار حتی وقتی زیر توپ میزدند،یک فرصت گل صددرصد برای این تیم به دست میآمد.
نمیدانم چه بلایی بر سر دفاع استقلال آمده بود اما در آن دقایق احتمالا تیم منتخب محله ما هم میتوانست به استقلال چند گل بزند و ما خوششانس بودیم که احمد نوراللهی،نه فرصت تکبهتک با مظاهری را گل کرد و نه حتی دروازه خالی استقلال را! یک عمر گذشت و مردیم و زنده شدیم تا آن ۲۰دقیقه با دو گل و چند فرصت صددرصد تمام شود و پرسپولیسیها کمی عقب بکشند و ما هم کمی نفس!
حتی بعد از این عقبنشینی پرسپولیس هم خبری از حملات استقلال نبود.همچنان تنها حمله و شوت درچارچوب استقلال همان گل دقیقه ۲ مطهری بود اما اگر همه فرصتهای پرسپولیس گل میشد،احتمالا در دقیقه ۷۰ نتیجه بازی باید چیزی شبیه همان دربی سال ۵۲ میبود.از حملات استقلال بوی گل نمیآمد و در عوض همچنان نگران سوتیهای مدافعان استقلال بودم و دعا میکردم بازی زودتر تمام شود اما خوششانسیهای فکری تمامی نداشت و در وقتهای تلفشده،باشوی استقلالیها تنها فرصت این تیم در نیمه دوم را به گل مساوی تبدیل کرد و تمام.
راستش دربیهایی هم هست که تقریبا در تمام ۹۰دقیقه برتری با پرسپولیس بود.مثل همان دربی ۳برصفر با گلهای بزیک و مهدوی کیا و طاهرزاده.یا دربی ۴بر۲ که اگر سوشا مکانی نبود،استقلال همان دو گل را هم به پرسپولیس نمیزد.نتیجه آن دربیها عادلانه بود اما هیچوقت این ۲۰دقیقه وحشتناک دربی رفت لیگ بیستم را فراموش نمیکنم که مفهوم عدالت در فوتبال را به سخره گرفته بود.تونل وحشتی بود برای خودش ولی بهخیر گذشت.راستی تا یادم نرفته،ممنون آقای نوراللهی و بقیه پرسپولیسیهایی که آن شب همانی بودید که از شما انتظار میرفت.