آرزوهای میناوند که در فوتبال خوششانس بود اما...
آرزوهای میناوند که در فوتبال خوششانس بود اما...
روزنامه هفت صبح، کمال بردبار | یک: مهرداد میناوند سه سال قبل در جریان مراسم دعوت رئیسجمهوری از ورزشکاران در توئیترش نوشته بود: «دیروز علی کریمی هم به مراسم ریاستجمهوری دعوت بود اما نیامد. علتاش را هم که همه میدانیم، اختلاف با علی آقای دایی و احتمال رودررویی. کی بشه اینها آشتی کنن. فکر کنم به عمر من یکی قد نده. شایدم بشه. اون روز همه شیرینی مهمون من. چون خیلی از من سوال کردن میگم: هردوی این دونفرعشق من هستن اما واقعا نمیشه آشتیشون داد.البته اگه علی میومد آقای روحانی بینشون رو میگرفت.»
دیروز حرفهای میناوند کلمه به کلمه تعبیر شد. به عمر او قد نداد تا آشتی دو بازیکن بزرگ تاریخ فوتبال ایران را بر سر مزار خود ببیند. این شوخی تلخ سرنوشت بود. آرزویی که برآورده شد با تمام جزئیاتش. آری عمر میناوند قد نداد تا این لحظه راببیند.لحظهای که بغض علیکریمی ۴۳ساله درآغوش علیدایی ۵۱ساله میشکند. دو ابرستاره ناسازگاری که جام جهانی ۲۰۰۶ را به کام ما تلخ کردند اما در عوض بینهایت خاطرات شیرین برای ما ساخته بودند.
* دو: بخت مهرداد در فوتبال برخلاف عمرش بلند بود. در سال ۱۳۷۳ سه گزینه برای سمت چپ تیم ملی و پرسپولیس موجود بود. مجتبی محرمی ۳۰ساله و جواد منافی ۲۴ساله و رضا شاهرودی ۲۲ساله. در پایان سال ۷۳ هیچکدام از این سه نفر در دسترس نبودند!در دربی خونین دی ماه ۷۳ که با خشونت نابجای شاهرودی و اخراج او کلید خورد و مجتبی محرمی آتش بیار اصلی ماجرا شد، محرمی با سه سال محرومیت از فوتبال و شاهرودی با یکسال محرومیت از فوتبال رو به رو شدند.
جواد منافی هم که میتوانست از بزرگترین ستارههای تاریخ فوتبال ما باشد در پایان همین سال در یک سانحه رانندگی به کما رفت و بعد از خروج از کما هرگز نتوانست به فوتبال بازگرددو در ۲۴سالگی بازنشسته شد. به این ترتیب میناوند که در پاس تهران چهره شده بود به پرسپولیس خزان زده از محرومیتهای آن دربی خونین پیوست و در تیم خوب استانکو و در غیاب محرمی و شاهرودی و منافی، سمت چپ تیم پرسپولیس رادر اختیار گرفت.
وقتی شاهرودی بعد از یک سال محرومیت دوباره به تمرینات بازگشت میناوند آنقدر جا افتاده بود که به این سادگی پست دفاع چپ را به شاهرودی سه سال بزرگتر از خود تحویل نمیداد هرچند رقابت این دو نفر هرگز به جنجال کشیده نشد و روایتهای فراوانی از رفاقت این دو نفر که ناشی از روحیه متواضعانه میناوند و خصلت احترام به بزرگتر بود نقل شده است. آن هم در حالیکه شاهرودی ازآن دسته بازیکنهایی بود که کلا اعصاب نداشت و روایت شاخ و شانهاش برای علی دایی بعد از بازی بزرگ با استرالیا هنوز هم در خاطرهها مانده است.
میناوند حتی درفضای مجازی و سالها بعد هم رضا شاهرودی را بهتر از خود قلمداد کرده بود. هرچه هست شاهرودی یک دفاع چپ کلاسیک بود و میناوند یک پیستون چپ که توانایی بازی در خط میانی را هم داشت. بازی شاهرودی چشم نواز بود و بازی میناوند مطمئن.میناوند در ۲۱سالگی در تیم ملی ایران در جام ملتهای آسیا عضو شد. به هدایت محمد مایلی کهن و جالب این که او جوانترین بازیکن تیم نبود و داریوش یزدانی و علی موسوی و مهدی مهدوی کیا از او هم کم سنتربودند!
در بازی اول پست پیستون چپ در اختیار اکبر یوسفی هافبک قدرتی پاس تهران بود اما شکست مقابل عراق موجب شد تا از بازی دوم مقابل تایلند مایلی کهن چند جابهجایی انجام دهد و پیستونهای چپ و راست را در اختیار میناوند و سعداوی قرار داد و هردویشان با شوتهای پشت هجده قدم گلهای قشنگی زدند بخصوص گل میناوند که بسیار زیبا بود و بعدش هم آن شکرگزاری مشهورش که به آرم برنامه گزارش ورزشی بدل شده بود.
او پسر مومن تیم ملی بود. قرآن تلاوت میکرد و صحنههای نمازخواندنش در رختکنهای تیم ملی از تلویزیون پخش میشد. وقتی مایلیکهن رفت و ویرا آمد نوبت بازی دادن به شاهرودی در دفاع چپ شد و به نظر میرسید شاهرودی بازیکن اصلی تیم ملی باشد. میناوند و شاهرودی هردو در گروه ۲۳ نفره اعزامی به جام جهانی ۱۹۹۸ قرار گرفتند و تا دو روز مانده به شروع جام جهانی رقابت این دو نفر ادامه داشت و همه مطمئن بودند که رضا در مقابل یوگسلاوی فیکس بازی میکند.
اما باز هم این گونه نشد. یک آسیب دیدگی در حین تمرینات و خطای استیلی روی شاهرودی موجب شد تا سر بزنگاه میناوند به ترکیب اصلی برسد و شاهرودی جام را از دست بدهد. میناوند در بازی با یوگسلاوی پرانرژی و فعال است اما در نیمه دوم در یک حرکت تاکتیکی بسیار زیبا با پاس تو در خداداد وارد هجده قدم میشود و در فرصتی خوب توپ را به اوت شوت میکند.
این ازآن افسوسهای بزرگ فوتبال ماست. مثل آن لحظهای که طارمی مقابل پرتغال و بیست سال بعد آن توپ را به کناره دروازه حریف نامدار کوبید. میناوند بعد از جام جهانی به اشتورم گراتس اتریش پیوست و چهارسال در ترکیب اصلی این تیم بازی کرد. این موجب شد که یکی دو تورنمنت مهم را از دست بدهد اما با آمدن بلاژویچ او دوباره به ترکیب اصلی تیم ملی بازگشت. او در ترکیب ۳-۴-۳ مورد علاقه بلاژویچ در پیستون چپ توپ میزد و نزدیک به نیکبخت واحدی.
وقتی ایران در تهران نتوانست شکست دو بر صفر را جبران کند دیگر میناوند را در تیم ملی ندیدیم. در حالیکه تنها ۲۶سال داشت. او و باقری سرخورده از این ناکامی به تدریج بازیهای ملی را ترک کردند. میناوند در ۲۶ سالگی ۶۸ بازی ملی داشت و در صورت ادامه بازیهای ملی میتوانست رکورد شگفتانگیزی را بر جای بگذارد. اما داستان از آنجا عجیبتر شد که او در سال ۱۳۸۴ و در ۳۰سالگی بازیهای باشگاهی را نیز کنار گذاشت.
با ۴ فصل بازی در پرسپولیس، ۴ فصل در اشتورم گراتس، یک فصل در شارلروآ، یک فصل در الشباب، یک فصل در سپاهان، یک نیم فصل در راهآهن و یک فصل هم درپاس. گویی دیگر مکاشفهاش در فوتبال تمام شده بود. خسته شده بود. پس در ۳۰سالگی فوتبال را کنار میگذارد.
و از این پس سمت چپ تیم ملی پاشنه آشیل شد. ستارزارع، مهرزاد معدنچی، علی بداوی و مهرداد پولادی دست به یکی کردند تا معمار مهمترین شکستها و حوادث شوم در تیم ملی باشند. کتک کاری بداوی با رحمان رضایی در جام ملتهای آسیا در سال ۲۰۰۴ ، یا اخراج ستار زارع در همین مسابقات در نیمه نهایی و یا اخراج پولادی در جام ملتهای ۲۰۱۵ ضرباتی بودند که جانشینان میناوند به پیکره و اعتبار تیم ملی وارد ساختند.
* سه: این داستان میناوند بود تا همین دو هفته پیش.