مقصر اصلی غوغای حاکم بر فوتبال ایران
مقصر اصلی غوغای حاکم بر فوتبال ایران
روزنامه هفت صبح، کمال بردبار | مقصر اصلی غوغای حاکم بر فوتبال ایران و این داستان اعتراض به پرسپولیس چهرههایی مثل خیابانی و برنامههای ورزشی تلویزیون هستندکه مدام میخواهند میان قهرمانیهای باشگاهی با قهرمانیهای ملی مشابهت قائل شوند. حضور یک تیم باشگاهی در فینال آسیا را به عنوان موفقیت بزرگ ملی و حرکت در جهت افتخار آفرینی میدانند و برنامهها را پر میکنند از حرفهای ملی میهنی توخالی و بیجهت.
انگار که یک تیم باشگاهی وظیفه حل مشکل شکافهای اجتماعی و قومی را درکشور برعهده دارد. معلوم نیست کدام اتاق فکر چنین ایدههایی رامطرح کرده است. استاد اینگونه ادبیات جناب خیابانی بود که عموما با قطره اشکی بر چشم درباره افتخارات ملی آن هم از سمت یک باشگاه حرف میزدند. میثاقی به عنوان یک چهره جوان و مدرن هم متاسفانه به این ورطه سقوط کرده و همان نوع حرفها را مشابه ادبیات خیابانی و احمدی و جاودانی بر زبان میآورد و جالب آنکه مثلا در مورد خود تیم ملی ایران این نگاه حمایتگرانه را نداشتند.
دیروز جواد نکونام نقل کرده که وقتی از یک مسئول فدراسیون سوال کرده چرا باید بازی پرسپولیس عقب بیفتد مسئول محترم پای افتخار ملی را وسط کشیده. همین دو سال پیش بود که وزیر آموزش و پرورش وقت در بزرگترین خبط دوران وزارتش مدارس را برای تماشای بازی پرسپولیس و کاشیما آنتلرز نیمه تعطیل اعلام کرد. اقدامی باور نکردنی و نشانهای از فقدان دوراندیشی و تحلیل همه جانبه.
بگذارید چند نکته را خدمتتان عرض کنم:
استراحت دادن به تیمهایی که بازیهای مهم انجام میدهند چندان عجیب نیست. در لیگهای انگلیس و اسپانیا هم میشود شواهدی پیدا کرد که در آستانه بازیهای مهم ارفاقهایی برای تیمها قائل میشوند. یا در همین فصل جاری در شروع بازیها به تیمهایی مثل بارسلونا و رئال مادرید یک هفته استراحت بیشتر دادند همینطور در انگلیس به منچستر سیتی و منچستر یونایتد. پس خود ماجرا خیلی عجیب نیست.
اعتراض تیمهای فولاد و ذوبآهن و پیکان و تراکتورسازی و استقلال علیه پرسپولیس نوعی زرنگی پنهان رسانهای در بطنش پنهان دارد که اگر کمی اهل ماجرا باشید برایتان آشکار است. به هرحال گروه مربیگری قراردادهای سنگین بستهاند، تعهدات بزرگ انجام دادهاند و از هر بهانهای که بتواند نقش دبه کردن را ایفا کند استقبال میکنند.
به عنوان یک پرسپولیسی هفت سال پیش که استقلال به نیمه نهایی آسیا رسیده بود و در تهران برای جبران شکست ۲ برصفر در کره، با حریف گردن کلفت بازی داشت، تمام بازی را با اضطراب و دلشوره نگاه کردم. اضطراب از اینکه نکند خدای نکرده استقلال شکست بازی رفت را جبران کند و به فینال برود! اصلا پای افتخار و عرق ملی هم در میان نبود.
همانطور که طرفداران استقلال هم امسال برای نرفتن پرسپولیس به فینال از جان مایه گذاشتند و هیات انضباطی کنفدراسیون فوتبال آسیا را با سیل شواهد مبنی بر جذب غیر مجاز بازیکن از سوی پرسپولیس مواجه کردند. حتی کارشناس مشهورشان جناب خطیر یک لحظه هم از مواضع خود کوتاه نمیآمد و اصرار داشت که حق پرسپولیس محرومیت است و البته این میل شدید ناخودآگاهشان را پشت قوانین «واضح » فیفا و ای اف سی پنهان میکردند.
دیگر از سردبیر آن سایت فوتبالی حرف نمیزنم. میبینید؟ گرفتن پز بیطرفی خیلی سخت است و بالاخره میزند بیرون. پس از مسئولان عزیز و گزارشگران تلویزیون میخواهیم، صمیمانه میخواهیم پیروزیهای هر باشگاه را با غرور ملی و این جور چیزها پیوند نزنند. از هر موفقیت پرسپولیس حداقل ۲۰میلیون نفر ناراحت میشوند و از هر موفقیت بینالمللی استقلال حداقل ۳۰میلیون نفر دلخور (این وسط نرخ راهم تعیین کردم !)
این ادبیات اشتباه و فرصتطلبانه موجب شده تا پرسپولیس به جرم موفقیتهای پیاپیاش که حاصل هوشمندی و مدیریت برانکو و درایت گلمحمدی بوده (چیزهایی که در استقلال و تراکتورسازی در این چند سال اخیر غایب بوده است) هدف اینگونه اعتراضات زشت و کودکانه قرار گیرند و دستاوردهایشان را به حمایتهای پشت پرده نسبت دهند که هر ناظر منصفی میفهمد که اتهاماتی اشتباه و دروغ است.
پرسپولیس در این چند ساله به لحاظ مهره هیچ شرایط برتری نسبت به تیمهای دیگر نداشته و این فقط خوششانسی ما بوده که برانکو و کالدرون و گل محمدی هر سه نفر از درایت و درک درستی نسبت به فوتبال برخوردار بودند و توانستند بحرانهای نیمکت و تماشاگران را کنترل کنند.
آقای خیابانی، آقای میثاقی، آقای ذکایی و وزیر محترم سابق آموزش و پرورش و وزیر محترم ارتباطات، قهرمانی باشگاهی ربطی به افتخار ملی ندارد. رها کنید عزیزان. ول کنید. به جایش از تیمهای ملی حمایت کنید. کاری که در مورد تیم خوب کیروش با اکراه انجام میدادید. یادمان مانده است.