لحظه تحویل سال با قربانیان الکل
لحظه تحویل سال با قربانیان الکل
روزنامه هفت صبح، ابراهیم افشار | یک: شش دقیقه قبل از تحویل دویده بودم به حیاط که بنفشه را بغل کنم بیاورم دورش را نوار مشکی بپیچم و بگذارم سر سفره هفت سین و عکس لیلا را تزئین کنم کنارش که دیده بودم بنفشه در همین چند ساعت دماغش آویزان شده و انگار که از شیمی درمانی برگشته باشد، گیسوانش ریخته است.
بنفشه در بغلم بود که تلفنم زنگ خورد. چهار دقیقه به تحویل مانده بود که دویدم بیمارستان. پشت تلفن یکی گفت اول دو بار خون قی کرد بعد چشمانش کور شد و بعد تموم کرد. توی حیاط بیمارستان بازماندگان کروناییهای از دست رفته کلهشان را میکوبیدند روی آسفالت و فریاد میزدند « وای قره بایرام وای» و با کله میرفتند روی آسفالت. کروناییها سمت راستم بودند.
برگشتم سمت چپ حیاط بیمارستان. دیدم اینور هم یک ایلی دراز کشیدهاند روی آسفالت، خود را میکُشند. به نگهبان گفتم پس اینها کیاند؟ گفت اینها خانوادههای عرق خوران مسموماند. ۲۰ نفر از دیشب مردهاند. مرده شما بیست و یکمی است. حتی فلینی هم نمیتوانست این تصویر سیاه را بسازد. وای قره بایرام وای (نوروز سیاهم وای). گفتم خدایا در دوزخات هم چنین تصویری نمیشود دید.
اینجا دیگر کجاست؟ یک لحظه یاد بهروز وثوقی افتادم. گفتم باید خودم را برسانم بهش باید بدوم سمت خانه قاسم. فقط توی ذهنم این بود که بهروز چه کار میکند. در این دقایق وحشت؟ از روزی که برای اولین بار دیدمش، تازه داشت تاتی تاتی میکرد که من گفتم وای این چقدر شبیه بهروز سوتهدلان است و اسم بچه از آن روز ماند بهروز وثوقی. شاگرد کلاس اول دبستان غم.
* دو: نمیدانم روی ابرها رفتم یا روی آسفالتها. ساعتی بعد از تحویل سال خودم را انداختم توی خانه قاسم. گفتم بهروز وثوقی کجاست؟ هیچ کس خبر نداشت. همه داشتند فرش را گاز میگرفتند و فریاد میزدند « ای کرونا بیا ما را بکش» جیغها تا سه خیابان آنورتر میرفت. این چه نوروزی بود؟ هی اتاق را دنبال بهروز گشتم. هی توالتها و حمامها را گشتم.
دیدم آخرین قطرههای استفراغ خونیناش از دیشب روی دیوارههای سنگ توالت مانده است اما من باید دنبال بهروز میگشتم. توی انباری آشپزخانه پیدایش کردم. دیدم نشسته روی صندلی و پشتش را کرده به دنیا و چشمش به کاشیهای فیروزهای میخ شده است. گفتم بهروز بالام چطوری؟ گفت عمو برویم آن قاتل را بدهیم دست پاسبانها اعدامش کنند؟ گفتم کدام قاتل؟ گفت همان که دیروز عصر برای بابام شیشه الکل آورد. من میشناسمش. حتی خانهشان را هم بلدم فلان فلان شده.
* سه: فردایش وقتی رسیدم قبرستان که دیگر دفنش کرده بودند. از دور ایستادم جماعت را نگاه کردم. بهروز وثوقی هفت ساله هم آنجا زیر چادر مشکی مادرش وول میخورد. با گریه بغلش کردم. گفت عمو آدرس الکل فروش را نمیخواهی؟ از خون پدرم میگذری؟ بغلش کردم. گریه کردم. گفتم میخواهی تو گوشیام گیم بازی کنی؟
گفت وقتی دو استکان اول را خورد نفهمیدم اول گفت چرا چشمهایم نمیبیند یا اول دوید دستشویی و خون بالا آورد بابا؟ هرچه مامان فریاد زد بگذار زنگ بزنیم به عمو، گفت نه لازم نیست اما لحظهای که از پلهها پایین میآوردیم که برسانیم بیمارستان، به مامان گفت اگر بمیرم تو میتوانی بهروز را بزرگ کنی اما تو اگر بمیری من نمیتوانم بهروز را بزرگ کنم.
* چهار: حال ۱۶ روز است بهروز را ندیدهام. نمیدانم توی گوشی مادرش گیم بازی میکند یا میرود زل میزند به دیوارههای توالت که قطرههای خون قاسم روی آنها شتک زده بود. هر وقت دیدم با چشمهای حیرانش التماس کرد که من خونه عرق فروش قاتل را بلدم، تو پاسبون آشنا سراغ نداری عمو؟ چرا خون قی شده بابا از دیواره سنگ توالت پاک نمیشود عمو؟