قتل پدر داماد در نزاع دستهجمعی در یک عروسی
قتل پدر داماد در نزاع دستهجمعی در یک عروسی
روزنامه هفت صبح | از ابتدا هم خانوادهها راضی به این وصلت نبودند. دو خانواده سنتی در یکی از شهرهای غربی کشور که آداب و رسوم خودشان را داشتند. خانواده پسر میخواستند از قوم و خویش خودشان دختر بگیرند و خانواده دختر هم سر همین نارضایتی آنها به ازدواج دخترشان راضی نبودند.
اما در این میان پسر کوچک خانواده که از آن به یاشار نام میبریم پایش را در یک کفش کرده بود و رعنا را میخواست. یک کلام میگفت از کوچکی دل به او داده و حالا که در یک دانشگاه درس میخواندند ماجرای عشق و عاشقیشان داغتر هم شده بود. یاشار آنقدر گفت و گفت تا جلوی پدر و مادر و چهار برادر و دو خواهرش ایستاد تا به خواستگاری بروند. اگرچه در این میان پدرها حرفی نداشتند و دلشان را به دست جوانشان داده بودند. یاشار نمیدانست آن روز که این طوری اصرار میکند دارد حکم قتل پدرش را با دست خودش مینویسد.
*** ماجرای نزاع دسته جمعی
عروسی سر میگیرد. از آن عروسیهای بریز و بپاش در شهرستان. نصف شهر را دعوت کردهاند. همه جمع بودند، از فامیل و قوم و خویش تا همسایهها. میان آن دست زدن و کِل کشیدنها، تلفن همراه پسرعموی یاشار گم میشود. پسران دو خانواده به هم میریزند. هرکسی به دیگری تهمت میزند. آتش زیر خاکستر گُر میگیرد و برادران یاشار یادشان میآید به این عروسی رضایت نداشتند و به خانواده عروس میگویند شما دزد هستید و برادران داماد و عروس دست به یقه میشوند.
مجلس به هم میریزد. پدر داماد به وسط میآید تا میانداری کند که یک باره نیش چاقوی یکی از برادران عروس که از همه شرتر است به میان قلب پدر داماد مینشیند و این ضربه پایان و آغاز ماجراست. هیچکس به اندازه خود رضا از این ضربه غافلگیر نشد. فکرش را هم نمیکرد در این گیر و دار دعوا، وسط مجلس عروسی خواهرش یکهو نیش چاقویش به قلب پدر داماد بنشیند و خواهرش را به قول خودش سیاه بخت کند.
*** دادگاه،زندان،قصاص
پلیس میآید و حالا در آن شلوغی چطور همه دیده بودند او چاقو را به قلب پدر داماد زده نمیداند. از آن شب و ماجراها خاطره مبهمی دارد. به قول خودش کمی هم سرم گرم بود مثلا به مناسبت عروسی خواهرم میخواستم خوشیام بیشتر شود که بدتر از کوره در رفتم. متهم میشود و زندانی. قتل سال ۹۳ اتفاق میافتد. در آن بهار لعنتی که قرار بود خواهرش عروس شود نه عزادار. رضا خودش هم پدر است و دو بچه دارد و حالا سرنوشت آنها را نمیداند چه میشود.
دادگاهی میشود و سه سال طول میکشد تا حکمش تایید شود.اعدام. خانواده مقتول فقط قصاص میخواهند. دختر مقتول میگوید: وقتی پدرم را با چاقو زدند، برادر رعنا را بردند. دیگر نمیگوید عروسمان. برادر بزرگترم هم برای تلافی با چاقو رفت دم خانهشان ولی آنها پیدایشان نشد. سه سال رفتیم و آمدیم و وکیل گرفتیم تا حکم قصاصش را بگیریم. دادگاه هم حکم به اعدامش داد.
اما رضایت دادیم. دو بار قاتل پدرمان را پای چوبه دار بردیم ولی دلمان نیامد اعدامش کنیم. دیدیم فاصله مرگ و زندگی فقط یک ثانیه است. اصلا ما کی هستیم که بخواهیم حکم اجرا کنیم. بار دوم که طناب را از گردنش پایین آوردیم، خواهرها و برادرها در خانه پدرمان جمع شدیم. جلسه گذاشتیم که چه کنیم، ما اهل قصاص کردن نبودیم.
یاشار برادر کوچکمان را خواستیم و گفتیم باید زنش را طلاق دهد، البته بعد از ماجرای شب عروسیشان دیگر زیر یک سقف نرفتند اما طلاقش هم نداده بود. دوستش داشت اما چون برادر زنش، پدرمان را کشته بود صدایش در نمیآمد. بعد هم تصمیم گرفتیم دیه بگیریم و به شرطی رضایت دهیم که همه خانوادهشان از شهر محل سکونتمان به جای دیگری برای زندگی بروند.
تحمل چشم در چشم شدنشان را نداشتیم. اینجا خیلی بزرگ نیست بالاخره چشم در چشم میشدیم. اگر پدرم مرد بدی بود میگفتیم خب رفت اما بیچاره پدرم تنها کسی بود که به ازدواج آنها رضایت داشت. دختر مقتول میگوید: سال ۹۶ گفتیم ۸۰۰ میلیون تومان بدهید، رضایت میدهیم اما گفتند نداریم. آخر سر توانستند ۶۰۰ میلیون تومان جور کنند.
دو سال طول کشید تا توانستند پول دیه را بدهند. دخترشان هم مهریهاش را بخشید و طلاق گرفت. میخواست برادرش زنده بماند چارهای نداشت. فقط برادر بیچاره من پاسوز شد، حالا هم حال خوشی ندارد هم مجبور شد زنی که دوست دارد را طلاق بدهد هم پدرش را از دست داد. ما هم چارهای نداشتیم چطور میتوانستیم به کسی عروس بگوییم که برادرش قاتل پدرمان بود.بالاخره هر چیزی آدابی دارد.
*** آزادی و ترک شهر و دیار
رضا وقتی مرتکب قتل میشود ۳۳ سال داشت.دوماهی میشود که آزاد شده است. حالا به قول خودش مردی ۳۸ ساله است که به علت یک لحظه غفلت هم خانوادهاش را آواره کرده و هم خواهرش را سیاه بخت. میگوید اگر آن شب کمی صبوری کرده بودم یا چاقو نمیکشیدم هشت سال تاوان نمیدادم. حالا با همه خانوادهام برای این که من زنده بمانم به شهر دیگری نقل مکان کردهایم.
دوباره باید شغل جدیدی دست و پا کنم و با داشتن دو بچه از صفر شروع کنم. از آن بدتر دیدن هرروزه صورت خواهرم است که انگار رویش نمیشود بپرسد گناه من چه بود؟! از همه خجالت میکشم. از بیرون همه فکر میکنند کسی که بخشیده میشود دیگر مشکلی ندارد اما مشکل از حالا شروع شده. من فقط جانم را به دست آوردم اما روانم به هم ریخته است. رویم نمیشود به دو بچهام بگویم زمانی مرتکب قتل شدهام!