ماجرای مهدی، پسری که هرگز پیدا نشد
ماجرای مهدی، پسری که هرگز پیدا نشد
روزنامه هفت صبح، خلیل موسوی | مجرم سابقهدار که متهم شده است هشت سال قبل دوستش را در سفر به شمال به قتل رسانده، در جلسه محاکمه همچنان منکر ارتکاب به قتل دوستش بود و عنوان کرد پدر فقدانی با طرح این شکایت علیه او قصد اخاذی از او را دارد.
رسیدگی به این پرونده از روز یازدهم آبان سال ۹۰ و به دنبال مراجعه مردی به پلیس آگاهی آغاز شد. این فرد مدعی بود پسر ۲۸ سالهاش به نام مهدی به قتل رسیده است. وی به کارآگاهان مستقر در اداره آگاهی تهران گفت: حدود یکماه است که پسرم را ندیدهام؛ او آخرین بار همراه دوست صمیمیاش به سفر شمال رفت و دیگر باز نگشت.
دیروز عصر دوستش را مقابل در خانهمان دیدم که سراغ مهدی را میگرفت. او کاپشن و ماشین مهدی در اختیارش بود و من به او در زمینه فقدان پسرم مشکوک هستم. فکر میکنم او پسرم را کشته و در جایی سر به نیست کرده و بعد از آن به تهران بازگشته است.با توجه به طرح این موضوعات در پرونده، دوست مهدی ۳۰ ساله به عنوان متهم در ماجرای قتل او بازداشت و روانه بازداشتگاه آگاهی تهران بزرگ شد. این متهم ۳۰ ساله در ابتدا مدعی بود از سرنوشت دوستش هیچ اطلاعی ندارد.
در حالی که او منکر اطلاع از سرنوشت مهدی بود تلاش پلیس نیز به نتیجهای نرسید و هیچ ردی از مهدی به دست نیامد جز اینکه یک بار متهم به اتهام قتل در پرونده اعتراف کرد و به این ترتیب او تحت بازجوییهای دقیقتری قرار گرفت. متهم مدعی بود با مقتول به لنگرود رفته و در آنجا با او درگیر شده و با یک ضربه چاقو مهدی را از پای درآورده است؛ با این وجود تلاشهای پلیس برای پیدا کردن اثری از مهدی به جایی نرسید و پرونده با این تفاسیر برای متهم به قتل عمدی به دادگاه ارسال شد.
بالاخره هفته جاری این پرونده در شعبه یازدهم دادگاه کیفری یک استان تهران مورد بررسی قرار گرفت و متهم در حالیکه از سوی پدر مهدی با درخواست اشد مجازات روبهرو شده بود، در دفاع از خود گفت: من و مهدی بچه محل بودیم و سالها قبل یکدیگر را میشناختیم. من اعتیاد داشتم و به کمپ ترک اعتیاد رفته بودم تا اینکه چند ماه بعد مهدی هم به آنجا آمد. من پس از ترخیص از کمپ چند بار به ملاقات او رفتم و آنجا بود که روابطمان با یکدیگر بیشتر شد و صمیمیتر شدیم تا اینکه یک روز مهدی با پراید دزدی مشکی رنگی مقابل در خانهمان آمد.
او از من خواست تا با هم به سفر شمال برویم. من هم قبول کردم و با هم به شمال رفتیم. مهدی میگفت دختری را میشناسد که یک سماور عتیقه دارد. او میخواست سماور عتیقه را از دختر جوان بگیرد. وقتی به شمال رسیدیم او با صاحب سماور عتیقه تماس گرفت که پاسخش را نداد. حتی مهدی از آنجا با پدرش هم تماس گرفت و گفت به شمال رسیدهایم و چند روزی را در اینجا خواهیم ماند که بااینحال من درست به خاطر ندارم به کدام شهر رفته بودیم. شیشه کشیده بودم و حال طبیعی نداشتم که خودم را در ساحل دریا دیدم و نمیدانستم آنجا کجاست و وقتی از مهدی پرسیدم کجاییم گمان کنم که میگفت در لنگرود هستیم.
شارژ موبایلش نیز به پایان رسیده بود که به همین خاطر سیمکارتش را در گوشی موبایل من انداخت و گوشی خودش را به من داد و به همین خاطر موبایل او در دستانم بود. روز بازگشت به تهران بین راه پرایدی را دید و به من گفت این نوع پراید به سادگی سرقت میشود. یک پراید نقرهای رنگ بود که در پیاده رو و جایی مانند پارکینگ پارک شده بود. من به او گفتم بیخیال سرقت شود و بیاید برویم اما قبول نکرد. ماشین را به راحتی سرقت کرد و پشت فرمان آن نشست.
او با پراید سرقتی به سمت تهران راه افتاد و من هم با پراید مشکی که از قبل دزدیده بود. در میانه راه نیز متوجه نشدم که چه اتفاقی افتاد و همدیگر را گم کردیم. من واقعا بعد از آن را خبر ندارم.وقتی به تهران رسیدم به خانه خودم رفتم. من از سرنوشت مهدی خبری ندارم و نمیدانم که چه بلایی سرش آمده است و حتی بعد از بازگشت به تهران پراید مشکی رنگ را به صاحبش برگرداندم اما پلیس نه توانست مهدی را پیدا کند و نه مشخص شد آن پرایدی که روز بازگشت به تهران مهدی دزدیده بود کجا رفت، یعنی به هیچ جایی نرسیدند.
در آگاهی خیلی اذیت شدم. اگر هرکس دیگری هم جای من بود مطمئن باشید به قتل مهدی اعتراف میکرد و من هم برای اینکه به زندان بروم به دروغ اعتراف کردم.گفتم که در شمال با هم درگیر شدیم و من با یک ضربه چاقو او را زخمی کردم و بعد از آن به تهران آمدم. در حالیکه الان دارم تاوان پیدا نشدن مهدی را میدهم که مشخص نیست کجا هست. مهدی خودش گم شد و حالا همه چیز گردن من افتاده است. پدر او برای اینکه از من دیه بگیرد چنین شکایتی را مطرح کرده و واقعا من او را به قتل نرساندهام. قصد پدر مهدی اخاذی از من است و همین و بس! در انتهای این جلسه هیات قضایی وارد شور شدند تا برای تعیین سرنوشت متهم پرونده تصمیم گیری کنند.