رام کردن درندههای توئیتری!
رام کردن درندههای توئیتری!
روزنامه هفت صبح، ترجمه: میترا دانشور مرجع: Medium| حسود مخفی ،عربدهکش روشنفکر ، مبارز راه عدالت و… رابرت گرین هفت گروهی را معرفی میکند که در شبکههای اجتماعی آرامشمان را بههممیزنند.
بچههای ترجمان نمونههایی از وسواس و در انتخاب متن و دقت در ترجمه هستند و این باعث شده که میزان دانشی که از این سایت تراوش میکند به شکل چشمگیری زیاد باشد. البته باید مدیون نبودن قانون کپی رایت نیز باشیم. مطلب زیر مقالهای بسیار خواندنی است در راهنمایی مردان و زنانی که معتاد به بحثهای آتشین در اینستاگرام،فیسبوک،توئیتر یا تلگرام هستند. شیوههایی کاربردی که به ما یاد میدهد چگونه از دست رقیبان گردن کلفت و بد بدن در بحثهای مجازی جان سالم بدر ببریم. رابرت گرین، نویسنده کتاب پرفروش «۴۸ قانون قدرت»، هفت گروهی را معرفی میکند که در شبکههای اجتماعی، در نبود ارتباط رودرروی کاربران، آرامش بقیه را بههممیریزند و راههایی برای مهارکردن قدرت مخرب آنها پیشنهاد میدهد.
* یک: حسود مخفی
شاید موفقیتی در حوزه یا پروژه خاصی داشته باشیم و این موضوع علنی شود. در نقطهای، ناگهان خودمان را زیر حمله دوست یا فالوئری در رسانههای اجتماعیمان میبینیم. این فرد شاید فقط دوستی مجازی باشد، اما اغلب با ما همحوزه است. شاید سعی کند تناقضها در کارمان یا عیبهای شخصیتیمان یا نقاط منفی آوازهمان را نشان بدهد چون این افراد عموماً متعلق به حلقه یا محیط اجتماعیمان هستند؛ این اشارات خیلی بیشتر آزردهمان میکند. با این فکر تنها میمانیم که این حمله از کجا میآید. شاید کمی به خودمان شک کنیم، اما بعد میل به دفاع از خودمان وارد عمل میشود و با حرارت از موقعیتمان دفاع میکنیم و نبردی ادامهدار شکل میگیرد. با اینحال، درنهایت، باز هم کمی احساس ناراحتی میکنیم و حسرت میخوریم که چرا آنقدر درگیر شدهایم. شاید حتی حس کنیم دُم به تله دادهایم و دعوایی را شروع کردهایم که آن فرد خواهانش بود.
دربرابر حسودان مخفی، همیشه میتوانیم پشیمان ظاهر شویم، ظاهراً با آنها موافقت کنیم و با شوخی خودمان را دست بیندازیم و حسادت آنها را فروبنشانیم و خنثی کنیم.اینجا اصل سردرگمی واقعی ما درباره منبع و دلیل این حمله است. باید بفهمیم که این مسئله ربطی به حقیقت یا بحثی واقعی ندارد، بلکه نشانه حسادت بچگانه محضی است که پشت نقدی حقبهجانب پنهان شده است. اکثر اوقات افراد با احساس نهفتهای از دلخوری بهخاطر اینکه بیشتر از آنها موفقیت داشتهایم، دوست یا فالوئرمان میشوند. آنها در خفا علاقهمند به فرصتی هستند تا یک پله ما را پایینتر بکشند؛ بهدنبال هر قدم کجی از سوی ما هستند تا بتوانند از آن سوءاستفاده کنند.
ما انسانها ذاتاً مستعد حس حسادت هستیم؛ این حس ناشی از نیاز دائمیمان به مقایسه منزلتمان با بقیه است و در بین افرادی که مخصوصاً اعتمادبهنفس ندارند، حسادت ممکن است محرک بخش زیادی از رفتارشان باشد. اما در جهان واقعی، حسودها باید مراقب باشند؛ در حمله به افراد قدرتمند همحوزهشان ممکن است تاوانش را بپردازند و اگر تفاوت بین حملهکننده و هدف زیادی آشکار باشد، ممکن است خیلی راحت مشخص شود که حسادت ریشه حمله است و باعث شرمندگی حملهکننده شود، چون احساس قبیحی به نمایش درمیآید. اما در رسانههای اجتماعی بازی فرق دارد.
اغلب سخت است که منزلت نسبی فردی را بسنجیم که به ما حمله میکند و درنتیجه سختتر است که تشخیص بدهیم منبع حمله حسادت است. نهتنها هیچ عواقبی برای حمله به همتایان یا افراد موفق وجود ندارد، بلکه حسودان مخفی میتوانند همه نوع توجهی را در این کار به خود جلب کنند و حتی اسمی برای خود دستوپا کنند و اغلب میبینند حملههایشان با هجوم حسودان دیگری تقویت میشود که بیصبرانه منتظر فرصتی هستند تا فرد قدرتمندی را پایین بکشند.
با درک اینکه حسادت ریشه حمله است، راحتتر میتوانیم احساساتمان را کنترل کنیم و هرگونه احساس تشویش یا گناهی که ممکن است داشته باشیم را سرکوب کنیم. درک میکنیم که حسودها خطرناک هستند و معمولاً ارزش درگیری ندارند. شاید آنها در دعوای عمومیکمتر از ما چیزی برای از دست دادن داشته باشند. وقتی از ذات حمله آگاه شویم، میتوانیم جلوی خودمان را بگیریم که دم به تله آنها ندهیم.
اگر باعث آسیب جدی به حیثیت ما میشوند، میتوانیم مؤدبانه و با خونسردی از خودمان دفاع کنیم: به بیمنطقی استدلالهایشان اشاره کنیم و این آخرین حرفمان دراینباره باشد. در صورت لزوم همیشه میتوانیم پشیمان ظاهر شویم، ظاهراً با آنها موافقت کنیم و با شوخی خودمان را دست بیندازیم و حسادت آنها را فرو بنشانیم و خنثی کنیم. در هر اتفاقی، مهم است که بدانیم چه اتفاقی واقعاً در حال رخدادن است تا چنین حق انتخابهایی داشته باشیم. دربرابر حسودان مخفی، همیشه میتوانیم پشیمان ظاهر شویم، ظاهراً با آنها موافقت کنیم و با شوخی خودمان را دست بیندازیم و حسادت آنها را فروبنشانیم و خنثی کنیم.
* دو: مهاجم منفعل
وسط بحث آنلاینی هستیم که صدایی ظاهر میشود و اظهارنظری میکند که کفرمان را درمیآورد. طوری این کار را میکنند که بهنوعی باعث تمسخر ما و نظراتمان میشود، بدون اینکه واقعاً درک کنند در تلاشیم تا چه بگوییم. مثلاً از انواع کلمات دوپهلو برای توصیف موقعیت ما استفاده میکنند -کنایهآمیز، غیراخلاقی، واپسگرایانه، ماکیاولیستی- درحالیکه تظاهر میکنند بیطرفانه در حال بحث با ما هستند. اگر دقیق به انتقادهایشان نگاه شود، مبهم، توهینآمیز و پر از تعمیمهای نامطمئنی هستند که دفاع از خودمان در برابرشان دشوار است.
آنها واقعاً چه میگویند؟ یا بحثمان را تا حد مسخرهای پیش میبرند؛ اگر استدلال کنیم که گرمایش جهانی بزرگترین تهدیدی است که با آن روبهرو هستیم و باید برایش کاری کنیم، آنها جواب میدهند: «فکر کنم تصمیم گرفتهای در غار زندگی کنی یا به دوران اسبسواری و درشکهسواری برگردی» یا شاید بهنحوی تحسینمان کنند که طعنهای تلویحی باشد، مثل تعریف از اینکه کتابمان چقدر دارد پول درمیآورد که اشاره به این است که از اول با چه هدفی شروع به نوشتن کردهایم.
*** ادامه مطلب را میتوانید در نسخه پیدیاف صفحه ۹ روزنامه به تاریخ ۹۸/۰۴/۲۷ بخوانید.