بستنی خوردن خانمها، نجفی و استاد ذکریایی
بستنی خوردن خانمها، نجفی و استاد ذکریایی
روزنامه هفت صبح | یک: دیروز ویدئویی آمد از سخنان استاد ذکریایی در تجمع زنان در دفاع از حجاب. خب حرفهایی که از استاد نقل کردند و شنیدیم و زشت بود. احتمالا قرار بوده فضا را کمی نمکین کنند و خب نمکپاششان زیاد فعال بود. شوخیهایشان خوب نبود. قدیمی بود و بیش از حد مردانه. بچههای اصولگرا در زمینه کمدین و خواننده و بازیگر چندان خوششانس نیستند . حتی گنجینههای قبلیشان را هم از دست دادهاند. زمانی برایشان حسامالدین سراج آواز میخواند و ذوالفنون سه تار میزد و مهرداد اوستا و حمید سبزواری و علی معلم دامغانی ترانه میسرودند.
زمانی حاتمیکیا و مجیدی و تبریزی و درویش شاخص اصولگرایی در سینما بودند اما حالا دستشان خالی است. حاتمیکیا و مجیدی و تبریزی فاصله محسوسی با قلب جبهه اصولگرایی گرفتهاند هرچند فیلمهایشان در عرصه منافع ملی حرفهای فراوانی دارد، شورجه متاسفانه بیمار است و سلحشور - وفادارترین چهره جبهه اصولگرایان - درگذشته است . حتی چهرههایی مثل محمدحسین مهدویان و هادی حجازیفر که با ایستاده در غبار و ماجرای نیمروز چهره شدند به سرعت این پیام را مخابره کردهاند که الزاما به اردوگاه اصولگرایی تعلق ندارند.
همین سریال گاندو هم مملو است از چهرههایی که تعلق خاطر به اردوگاه اصولگرایان ندارند . حتی تک ستاره درخشانشان در عرصه ادبیات یعنی رضا امیرخانی هم تلاش میکند فاصله خود را حفظ کند. شاید به همین خاطر باشد که فعالیتهای فرهنگی اصولگرایان یا با استفاده بهینه از چهرههای غیر عضو انجام میشود یا با تاکید فراوان روی سخنرانان و واعظین پیش میروند . خب در این عرصه دستشان پر است. از رحیم پورازغدی تا عباسی و رائفیپور و قاسمی .
در نهایت این اتفاق خوبی است که در عرصه فرهنگ و هنر تقسیمبندیهای اصولگرا و اصلاحطلب به کنار برود و مسئله اصلی منافع ملی کشور باشد . امیدواریم در همه بدنه فرهنگی اصولگرایان این ایده جا بیفتد. آن وقت این ماجرای خودی و غیر خودی کمرنگ خواهد شد .آن وقت دیگر برای برنامه مهم در طرفداری از حجاب لزومی ندارد استاد ذکریایی قبول زحمت کنند. میشد آن وقت سراغ بهترینها رفت. متعهدترینها. حالا متعلق به هر اردوگاهی که باشند.
* دو: دیروز شایعهای آمد که رئیس بسیج بانوان کشور از لزوم ممنوعیت بستنی خوردن خانمها در انظار عمومی حرف زدهاند. حالا عجیب بودن این شایعه به کنار، به قول دوستی، هولناکتر این بود که گروهی صدور چنین جملاتی را امکانپذیر میدانستند. یعنی اتمسفر به گونهای است که افکار عمومی چنین شایعات شگفتانگیزی را هم با کمی شوخی و تمسخر قبول میکند! خوشبختانه دیروز این خبر تکذیب شد.
* سه: «جان اشتاینبک» میگفت: « جایزه نوبل ادبیات، بوسه مرگ است، هر کس آن را دریافت کند دیگر نمیتواند هیچ کتاب خوبی بنویسد.»بوسه مرگ میتواند روی زانوی ستاره یک تیم فوتبال بنشیند و او را درست در روز فینال مصدوم کند، میتواند روی چشمهای راننده خستهای در جاده فرود بیاید که زن و فرزندانش به انتظارش نشستهاند، میتواند روی حنجره خوانندهای جا خوش کند که جماعتی مسحور صدایش هستند… بوسه مرگ، میتواند روی سلولهای مغز مردی بنشیند که همه به هوش او در ریاضیات و مدیریت غبطه میخوردند!
خفیف جلوه دادن این قتل، گناه کوچکی نیست. باید پذیرفت که وزیر و شهردار خوشپوش چنان که خود اعتراف کرده، دست به قتل زده و باید تبعاتش را بپذیرد.
اگر کسی دو ماه پیش میگفت نجفی آدم میکُشد، احتمالاً شنونده با پوزخند شماره یک روانپزشک را کف دستش میگذاشت و میگفت حتی یک دقیقه هم برای مراجعه درنگ نکند اما حالا او در دادگاه حاضر شده، با لباس زندان و دستبندی بر مچ دستهایش!
وقتی بوسه مرگ روی پیشانی محمدعلی نجفی مینشیند، یعنی هیچ کس از عواقب بوسههای معلق در فضا در امان نیست!